British Virgin Islands I

Virgin Gorda

Héél vertrouwd

Wauw ! Wat een rustige nacht op zee ! sMiles heeft haar crew rustig, langzaam en genietend naar de British Virgin Islands gevoerd. Onder een sterrenhemel en bij een bijna volle maan zaten we met ons vieren in de kuip. Lang hebben ze het niet kunnen trekken 🙂 , Aren en Nina, maar ze hebben wel geproefd van een nachtwacht. Ze vonden het betoverend! Eens iedereen veilig in z’n kajuit, kroop ik met een goed boek achter het roer. Héél even dwaalde m’n gedachten af naar onze Atlantische oversteek. Waarschijnlijk heb je er ook van dit kaliber. Rustig en sereen. Anderzijds geniet ik ontzettend van deze korte trips, de afwisseling en de rust dat dit met zich meebrengt binnenin. Loslaten…

Aren en nina avond

Hanne en Jo Zonsondergang

BVI

Een nachtje op zee kruipt toch altijd in je vel. Tegen de ochtend lieten we ons anker vallen in Virgin Gorda, Gun Creek. Even de formaliteiten afhandelen, inklaren en dan rust. Het voelt meteen vertrouwd. Het doet ons hier ook denken aan Kroatië. Verschillende eilanden kortbij elkaar met een rustige zee ertussen. Enkel de witte stranden, palmbomen en koraalriffen doen anders vermoeden. Ze noemen dit niet voor niets het zeilersmekka van de Caraïben. Maar dit betekent ook druk met een massa aan charterboten! Hieraan moet ik toch wennen.Ok we wisten dit op voorhand en we proberen er de rustige plaatsjes uit te zoeken. Dat lukte dan ook al snel, tot we doorhadden dat we naast de startbaan lagen van watervliegtuigen en vliegende dinghy’s (kijk maar is op youtube “flying dinghy”)… terug verhuizen!  Overal is er wel ergens een eilandje, hoekje, baai, rif of snorkelplaats te verkennen en dit op korte vaarafstand. Het is er ook allemaal héél netjes geregeld. Duidelijke info krijg je mee in een mooi boekje, verzorgde dinghy docks, fuel en water docks, wasmachines, restaurantjes, shops, kleine marina’s, en jihaaa vlot internet….die Britten hé…you name it, they’ve got it!

Vliegtuig Aren en Nina spanish

Nu liggen we geankerd in Marina cay vlakbij een koraalrif. Het is er heerlijk snorkelen, maar van korte duur als Aren een grote barracuda ontdekt onder onze boot! Toch duikt hij er samen met mij terug in om hem te bewonderen….vanop een afstand, alé ikke dan toch. 😉 Oh ja, dat stond trouwens ook in het mooie boekje. Wees altijd alert voor barracuda’s, pijlstaartroggen en haaien. Ook voor de manchineel tree met héél giftige vruchten aan, een soort klein appeltje. Kroatië lijkt ineens héél ver weg!

Barbies Baai Marina Cay

H & N snorkel Snorkel H & A

Fuel View

Wij hebben bijna een maand uitgetrokken om het hier te verkennen. We zien wel hoe het ons afgaat. Dat is nu éénmaal het leuke aan een zeilboot. Je anker is zo gelicht. En het moet gezegd, de omgeving is adembenemend!

Time flies when you’re having rum,

Hanne x

Saint-Martin II

Missie geslaagd!

We hebben internet! Wel het is te zeggen….bij de voorbereidingen hebben we geïnvesteerd in een extra wifi antenne. Dit houdt in dat je niet telkens naar de kant hoeft en kun je gemakkelijker internet oppikken terwijl je voor anker ligt. Jo heeft deze netjes mooi en hoog achteraan geïnstalleerd. Dit maakt wel dat als onze boot meedraait met de wind, onze verbinding hieraan gelijk loopt. Zie je het al voor je? Telkens sMiles in de goede richting draait, spurt ik de trap af om snel mails te checken. Als we dan weer opnieuw wegdraaien van land, valt alles uit en is het dus terug wachten. En zo verder….Eén van m’n dagtaken! 🙂

Filip is ondertussen weer thuis en zijn wij weer met ons viertjes. We hebben het samen enorm naar onze zin gehad en de kinderen missen hem wel. Maar er wacht weer een volgende bestemming op ons, de Maagdeneilanden. We hadden terug een autootje gehuurd om zo alle to do’s te combineren. Het onderdeel van onze spiboom moesten we ophalen, onze was binnen brengen en grote boodschappen doen. We hebben ongeveer 8 keer over en weer gevaren met cariebje om al onze aankopen veilig aan boord te krijgen. Aren hield de wacht op het ponton en Nina & ik op sMiles. Hopelijk komen we weer een tijdje toe. Boodschappen doen is altijd een event op zich. Een duik in het warme water laat het beetje stress wegvloeien.

Nina Aren

FOUR Jo, H en N

Vandaag verlaten we Grand Case, Saint-Martin. Ik hoop dat ons anker straks nog los wil komen uit de bodem. Het is zo wat de eerste plaats waar we met een dubbel gevoel vertrekken. We hebben het hier echt naar onze zin. De baai, de uitzichten, leuke mensen, de sfeer, de leuke bars,… (heb onlangs met Filip nog eens de bloemetjes buiten gezet! ;-).) We reden hier gisteren met onze huurauto rond alsof we hier al jaren wonen. Soms komt de vraag boven van “zouden we hier kunnen leven?”. Anderzijds is er nog zoveel te zien! Maar misschien is het een plaats om eens naar terug te keren. We voelen ook dat Aren en Nina helemaal hun draai in het zeilersleven hebben gevonden. Ze lopen hier meer zonder kleren dan met en zitten meer in het water dan op land. Aren is het met ons eens dat we de route hebben aangepast, maar terugkeren naar België lijkt precies ook niet dat. Hij zou hier best kunnen wonen.

St. Maarten

Aren en Jo

Maar voor ik paniek zaai….no worries oma’s! We komen terug. Al zijn er nieuwe plannen in de maak voor later. 😉

We hebben zin om terug te gaan varen en het zal meteen een nachtje op zee zijn. De laatste keer is geleden van met de oversteek. Gelukkig zien de weerkaarten er nu een héél pak beter uit. Aren en Nina willen graag eens mee wacht lopen met ons en dit lijkt de perfecte timing….volle maan.

Laat de sterren maar schijnen.

Hanne

Saint-Martin

Te gast bij sMiles

Arriveren op Sint Maarten is een event op zich, het vliegveld begint letterlijk aan het strand en tot de laatste meters zie je dan ook enkel helderblauw water onder je…op YouTube vind je vele filmpjes over Maho beach van mensen die zich net achter de startbaan positioneren om daarna een zand -en waterspoeling te krijgen van de vliegtuigen die van zéér dichtbij de strandkant vertrekken…een lokale sport op zich…

Leuk en hartverwarmend is vanzelfsprekend het weerzien met Jo, Hanne, Aren en Nina, de kids zijn helemaal door het dolle…en als we even naar de winkel moeten, willen ze toch zo graag al hun verhalen over hun avonturen kwijt…ik kan me inbeelden dat een gezicht van het thuisfront weer andere gevoelens oproept. Ik had ook graag mijn kids, Owen en Storm meegenomen..dat had nog leuker geweest, maar in het leven kan je niet alles hebben…dat was helaas praktisch niet haalbaar.

Gelijk van na de aankomst van de Nederlandse kant naar de Franse kant gereden, je merkt meteen dat de Franse kant minder commercieel en veel gemoedelijker is, onze vrienden liggen geankerd in Grand Case, dus in het Franse “St Martin”, de kleur van het water is hier zo helder dat je vaak de zeesterren zo op de bodem kan zien liggen…

Omschrijven hoe het hier aan toe gaat is moeilijk te verwoorden…ik vind dat Hanne en Jo het erg goed doen, maar dat geeft enkel een indruk en zelfs met de vele mooie foto’s die ons helpen de dingen te visualiseren is het zelf mogen ervaren van dit avontuur iets erg aparts.

Ik denk dat mijn komst nog eens benadrukt hoe uniek deze ervaring wel is vanwege mijn vele “wouws”, “zalig” en “geweldigs” die ik toch wel elke dag een paar keer uitspreek.

’s Ochtends wakker worden en 15min. later in het water naast de boot liggen om even wakker te worden is een aparte ervaring. Je leeft hier in en met de natuur in al zijn vormen, langs de andere kant is het verbazingwekkend dat je dit ook effectief gewend kan raken.

Aren kent de boot op zijn duimpje en laat me graag zien hoe alles hier werkt, naast tijd voor school, spelen we kwartetten en zwemmen we al eens samen van het strand naar de boot, een niet te onderschatten afstand, maar hij is letterlijk als een vis in het water…

Nina is ondertussen ook wel een waterrat geworden, hoewel ze nog met bandjes zwemt, laat ze zich niet onbetuigd, maar ze blijft natuurlijk een kleine prinses…haar taal is er ook op voorruit gegaan, als ze iets niet wil zegt ze nu, no… nottes..nothing, zo zie je maar dat het Engels snel aangeleerd is…

Met Jo en Hanne drinken we elke avond onze Rum Cola en naargelang de hoeveelheid (ons vaatje is nog niet leeg) vloeien daar oftewel filosofische gesprekken uit, oftewel nemen we de gitaar erbij en gaan we musiceren, ze zullen het geweten hebben hier in de baai!

Vandaag keer ik weer huiswaarts, wat ook wel ok is, want ik mis mijn kinderen natuurlijk, maar ik blik wel terug op een unieke ervaring met unieke mensen en ik ben vooral zeer dankbaar, dat ik dat stukje met jullie heb mogen meegenieten!

 Filip

Filip

Anguilla

Alive and kicking

We geven het toe, de tijd tussen onze posts worden wat langer. Meer en meer leven we op een totaal ander ritme, genieten we van ons bezoek en niet te vergeten, als je voor anker ligt is internet schaars. Telkens van boord gaan op zoek naar een café is voor ons een dagtaak! 🙂

Met de komst van Filip is ook Murphy terug op reis vertrokken en hij mag van ons de wereld rond gaan! De eerste dagen samen zijn we nog wat blijven hangen in de baai van Grand Case op Saint-Martin. Het blijft gewoon een ontzettend leuke plaats met bijna alles binnen handbereik. Filip staat er vaak met open mond bij. Van de omgeving, van ons ander leven, van de sfeer en van het carnaval!

Carnaval 1 Carnaval 2

Aren en Nina

Jo en Filip belanden al snel in een lokale bar en dat net op de wekelijkse mojito avond. Need I say more…. 😉

Het leuke aan deze regio is het grote aanbod van verschillende plaatsen kort bij elkaar. Het verschil van sfeer tussen Sint-Maarten en Saint-Martin, verschillende snorkel –en ankerlocaties voor de kust en je hebt het naburige prachtige eiland Anguilla dat op nog geen 2 uur varen ligt en niet onbelangrijk rustig varen is.

Aren

Anguilla is adembenemend  langs de kustlijn. We werden er allemaal helemaal stil van. Lang uitgestrekte witte zandstranden en mooie éénvormige architectuur. Alles is laag gehouden, enkel speciale witte huizen met een strak design. Ik neem uitgebreid foto’s en dromen voor een volgend huis ontstaan.

Witte huizen

Witte huizen 2

Na een heerlijke korte zeiltrip laten we ons anker vallen in Rendez-vous bay. Een perfecte plaats om Filip’s verjaardag te vieren. Dat doen we met een vaatje rum. Ja ja een vaatje! Hier koop je geen vaatjes wijn, maar rum. We liggen bijna helemaal alleen in deze baai. Een groot verschil met de drukke baaien van Sint-Maarten. Achteraf bleek dat we hier niet mochten overnachten en zo zijn we de volgende dag netjes naar de andere kant gevaren om in te klaren. Net op de valreep komen we bij de douane gevestigd in Road bay. Ze ging net sluiten en moesten morgen terugkomen. Als Jo haar vraagt of we dan allemaal van boord mogen en nog kunnen genieten van de omgeving zegt ze: “chill and relax, no worries!”. Probeer dat maar eens in Europa!

Filip Filip verjaardag

Enkele dagen later vaart ook Bliss de baai. Dit Deense gezin hebben we voor het eerst in Porto Santo bij Madeira ontmoet. De kinderen spelen weer uren samen en Aren heeft meteen ook een lokaal vriendje van 11. Hij springt nu mee zonder problemen van de hoge steigers en spreekt meer en meer Engels. Sta er weer eens versteld van! We zijn nu wijselijk maar overgeschakeld van Engels naar Frans als we iets dienen te bespreken dat niet voor hun oren bestemd is.

Beach Anguilla Nina Aren wrak Hanne

Op Anguilla heerst een leuke gemoedelijke sfeer. De omgeving is prachtig, héél vriendelijke mensen en het is er een stuk rustiger. Ondertussen is de Heineken regatta van start gegaan op Sint-Maarten, maar we zijn eigenlijk blij dat we die drukte even kunnen ontlopen.

Filip, Aren en jo

En we gaan hierin nog iets extremer. Net buiten Road bay ligt Sandy Island. Zo’n klein stuk zand midden in de oceaan met enkele palmbomen erop, ik kan het niet anders omschrijven. Geweldige ervaring!  Je bevindt je echt op een onbewoond klein eilandje. In vijf minuten wandel je helemaal rond. Nina oefent er volop met haar duikbril in het heldere water. We hebben er geweldige filmpjes van! Hebben trouwens nog meer leuke filmpjes. Deze gaan we zeker nog eens delen met jullie. Hebben er alleen eens een super snelle verbinding voor nodig….en net dat past niet bij the Caribbean way of life…snel!

Sandy Island

Nina duikbril 2 Nina duikbril

Gisteren hebben we ons anker terug gelicht en liggen alweer in Grand Case op Saint-Martin. Tijdens het terugvaren zaten we meteen midden in de Heineken regatta! De baai was bezaaid met zeiltjes hier en daar van grote indrukwekkende zeiljachten tot kleine cruisers. Ook onze vrienden van Amideau namen deel. De laatste keer dat we hen zagen in La Gomera stonden we net allemaal voor onze grote oversteek. Een oceaan verder tussen alle drukte door lopen we Maarten letterlijk tegen het lijf. Wat een heerlijk weerzien! Zij varen ook verder naar de East-Coast. Onze paden kruisen weer.

Dinsdag vliegt Filip terug. Hij is ook zéér blij te horen dat het kwik in België de hoogte ingaat. Dat maakt het aanpassen voor hem iets draaglijker hé. De temperatuur hier ligt altijd rond de 30 en het zeewater 28. 😉

Chill, relax and feel good!

Hanne

St.-Maarten

Sint Maarten, Martin en Murphy

Wij denken altijd dat ze er in België een boeltje van kunnen maken… niets vergeleken met dit kleine paradijsje.  Hier slagen ze er zelfs in om op een eiland ter grote van een vlaamse stad, 2 landen op te richten.

Het zuiden is St. Maarten, daar betaal je in Dollars of Guilders, spreken ze nederlands en engels en bestaat het elektriciteitsnet uit 110 V. Het is het meest toeristische eiland dat we tot nu al gezien hebben (cruiseboten liggen er 3 rijen dik, Zierikzee voor de cruisers).  Alles is er goed geregeld.

Het noorden is St. Martin, daar betaal je met Euros, spreken ze frans en engels, krijg je 220V uit de stopcontacten, is veel gemoedelijker en minder toeristisch. 

Zo hebben de beide landen een eigen luchthaven en een eigen systeem voor telefoonnummers (oa noodnr. bij Maarten is 911, Martin 18).  Als je info vraagt over het buurland dan kunnen ze daar weinig over vertellen… én dat hebben we aan den lijve ondervonden.  Murphy was er ook mee gemoeid, nog nooit zoveel opeenvolgende incidenten voorgehad als nu. Gelukkig allemaal met weinig ernstige gevolgen.

Het begon allemaal al in St.-Barth als we de spiboom aan het optrekken waren tegen de mast.  (1) Het karretje waar de boom inhaakt brak af. In St.-Maarten hadden we wat onderhoudswerken voorzien aan de motoren, dan besloten we naar Island Water World marina te varen in de lagune.  Ideaal om te klussen aan de boot, een watersportwinkel op het einde van de steiger, mét scherpe prijzen.  De lagune ter grote van de Necker verdeelt de westkant van het eiland in 2.  De Maarten kant redelijk goed uitgebaggerd, (2) we zijn maar 3 keer vastgelopen bij het varen naar de marina!  Bij het invaren van de box werpt Aren de achterste trossen naar de havenmeester op de steiger.  Die ziet niet dat het touw rond de dinghy motor is gedraaid en (3) rukt de motor door het spannen van het touw van de zeereling af.  Gelukkig borg ik de motor altijd zodat hij niet in het water kan donderen. Na de klussen, willen we naar de franse kant varen door de lagune.  Volgens de havenmeester geen probleem met onze diepgang, gewoon het uitgebaggerde kanaal volgen op de kaart.  (4) Wat volgde was een opeenvolging van aan de grond lopen.  Het kanaal dat duidelijk op de kaart staat, ligt er eigenlijk een heel eind naast.  Tot overmaat van ramp zaten we zo vast dat we ons moesten laten uitslepen! (5) Op de duur hadden de franse slepers ons nog verder naar de verkeerde kant getrokken en waren ze op het water onderling aan het bekvechten waar het kanaal nu juist was. (Voor en achter ons nog andere boten aan de grond gelopen.)  Niet te verstaan dat daar geen duidelijke betonning is én een waarschuwing voor boten die dieper liggen dan 2 meter!  Na veel stressvolle momenten dan toch de franse kant gehaald.  We varen NOOIT meer door de Simpson lagune!! (6) Aan de franse kant wordt ons dinghy slot doorgesneden omdat we zogezegd in de weg lagen voor een grote toeristenboot. (7) Diezelfde nacht drijft onze dinghy heel de baai van Grand Case uit doordat ik hem niet goed had vastgemaakt aan het ponton.  Even paniek en drama dat we Cariebje verloren waren.  De volgende ochtend sta ik met het eerste licht al buiten met de verrekijker en zie ik helemaal aan de andere kant van de baai iets dat op een dinghy lijkt op een rif liggen.  WAT EEN GELUK!!  Onze geliefde watertaxi is terug terecht!  Intussen hebben we al een paar zonnedansen gedaan om de energie te shiften naar positief.  Alles is bijna hersteld en terug onder controle.  Zo zie je maar dat het paradijs ook zijn grillige kantjes kan hebben… maar we klagen niet.

Aren baai trio hanne loop

Verder is het genieten van de zon, de zee, de straatjes, de gemoedelijke sfeer… en elkaar.  De baai van Grand Case is bezaaid met leuke restaurantjes en barretjes.  De wind waait van over het strand naar onze boot en draagt de heerlijkste gerechten in zich mee.  Het is net of ze iedere keer een warme schotel onder je neus schuiven.  Elke dag is er ook wel ergens een optreden, de vibes waaien dan ook gratis mee binnen.

verloederd

Naast ons ligt er een klein verloederd bootje. We hebben er zo nog al gezien in andere baaien. Meestal denk je dat ze achtergelaten zijn voor onbekende redenen.  Heel af en toe woont er ook iemand op.  Duidelijk uitgezeild en no more budget voor wat dan ook.  Onze buur voert de belgische vlag.  Af en toe ligt er een dinghy (lees opblaasbootje voor kinderen op het strand) achter aan vastgemaakt en hangt er bruine was over de reling. Dit jachtje is dus toch nog bewoond.  Beweging zien we er zelden, zelfs ’s avonds geen lichtje op te bespeuren. We zijn nieuwsgierig naar het verhaal achter de boot en de schipper…

Dinsdag was er tijdens de  avondmarkt een carnaval stoet door de hoofdstraat… Brasilian style!  Nina haar ogen fonkelden bij het zien van de pakjes van de danseressen… die van mij ook!

carna

Vrijdag zijn we Filip gaan ophalen.  We hebben hem zien landen op het beroemde Maho beach!  De vliegtuigen scheren er net boven het strand.  Een toeristische hotspot, maar absoluut indrukwekkend en uniek in de wereld.

flight

danger

aren kado tekening

Iedere keer als er bezoek komt is het feest, weer een vracht post en kado’s… waarvoor dank!! Filip heeft zich moeiteloos aangepast aan het boordleven en laat ons ook nog is inzien dat we echt wel een uniek avontuur aan het beleven zijn met ons gezin.  We staan er soms niet voldoende bij stil… het begint “gewoon” te gaan worden.

Hasta pronto!

Jo

 

 

 

St. Barthélemy

Schildpadden en hartjes

Het was een druk Valentijn weekend op St. Barth. Bij aankomst lag de baai voor de haven van Gustvia vol met allerlei jachten van groot naar klein. Het ene privévliegtuigje na het andere kwam binnen en grote jachten namen plaats aan de beroemde kade. ’s Avonds werd de hele regio omhuld in mooie fonkelende sfeerlichtjes. Héél erg beschut lagen we hier niet en rolde van de ene kant naar de andere! Na enkele uren begint dat serieus op je systeem te werken. Maar we moesten er inklaren en wilden natuurlijk Gustavia ontdekken.

Huizen

Gustavia is een héél gezellig plaatsje met leuke bars en mooie boetieks. St. Barth is een vrij exclusief eiland en dus ook ontzettend duur. Je geraakt hier enkel met een klein vliegtuigje vanuit Sint-Maarten of per boot.

Stad Nina en Jo

DSC_0869

Eens terug bevoorraad (buiten choco,  6 euro voor een pot Nutella!) en onze mails opgehaald zijn we snel weggevlucht naar de volgende baai, Anse de Colombier. Hier kun je enkel te voet of per boot komen. Je ziet er de ene na de andere zeeschildpad naar boven komen om lucht te happen. Opnieuw liggen we voor een mooi strand, groene heuvels, bezaaid met cactussen. Hier liggen altijd redelijk wat zeiljachten, maar het is er rustig en we rollen niet.

Colombier

Wat ons opvalt is dat er regelmatig een grote tender (deftige, dure bijboot van een mega jacht) de baai in komt varen. Vergezelt van enkele bodyguards en crew zien we mensen het water in gaan met de nodige aandacht om er vervolgens enkele luttele 10 minuten te snorkelen. De volle 20 meter dat ze afleggen blijft de boot naast hen varen. De crew staat daarna meteen klaar om hen een verblindende witte handdoek aan te reiken en met een cocktail in de hand verlaten ze de baai even snel als ze gekomen zijn. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? 🙂

Toen er op een gegeven moment zo’n super zeiljacht  (TWIZZLE) op nog geen bootlengte voor ons kwam ankeren hebben we heel het VIP gebeuren van kortbij kunnen volgen.  Echte rijken zijn toch wel een speciaal volkje.

Twizzle

Achter het strand van Anse de Colombier start er een mooie wandeling die langs de ruige kustlijn naar het volgende dorpje loopt. Net voor de tocht werden we door andere wandelaars er even op attent gemaakt dat het voor Nina misschien te moeilijk en te zwaar zou zijn langs het  rotsachtige pad. Toen ik het haar vertelde kneep ze haar ogen tot spleetjes, draaide haar om en vertrok. Je moet Nina altijd even motiveren om aan een wandeling te beginnen, maar eens vertrokken ontpopt ze zich in een echt berggeitje. Ze steekt ons allemaal voorbij en huppelt alsof dit de nomaalste zaak van de wereld is. En dan te bedenken dat het enkel op slippers is. Ze is overal uitgegroeid en unbelievable but true, we vinden hier nergens deftige wandelsandalen voor haar. Tijdens deze wandeling zagen we tientallen landschildpadden. Als ze hier niet in het water zitten dan op land!

Schildpad Hanne en Nina

Aren en Nina

We liggen nu terug even in de baai van Gustavia. Hier moeten we uitklaren alvorens verder te varen naar Sint-Maarten. Volgende week komt ons bezoek toe. Filip komt ons even opzoeken en voor zijn komst willen we nog enkele klusjes uitvoeren. Sint-Maarten is hier de plaats bij uitstek voor. We hebben immers nog héél wat maanden voor de boeg (letterlijk en figuurlijk) en sMiles moet wel nog wat mijlen afleggen.

Ons vierde traject voor de CliniClowns ronden we af na de British Virgin Islands. Daarna zal ons vijfde en laatste traject ingaan.

Lachen maakt gezond!

Hanne

Barbuda

Voor elke mijl een zeil

Na een bezoek aan St. John, de hoofdstad van Antigua verlaten we dit prachtige eiland. Zo’n 11 dagen zijn we hier geweest en hebben het echt naar onze zin gehad.

Antigua

Deep bay St John

Nina

 

Net voor ons vertrek krijgen we het lang verwachte berichtje van m’n broer. Aren en Nina hebben er een neefje bij!  JELLE PUTTAERT, welkom in onze wondere wereld! En wonderlijk dat is ze absoluut. Héél de overtocht is het feest aan boord. 

Het is ook de eerste keer dat onze dieptemeter de hele tijd schommelt tussen 15 en 30 meter diepte als we tussen eilanden varen. Er ligt een groot rif tussen Antigua en Barbuda. Onze zéér duidelijke kaartplotter en onze kapitein die vooraf alles goed heeft uitgestippeld loodsen sMiles er zonder problemen door. Barbuda is helemaal vlak, bijna plat. Het is er zéér ondiep en omringd door riffen. Het lijkt alsof het zeewater maar lichter en lichter wordt naarmate we hoger varen in de Caraïben.

Aren en Nina Aren en Jo

Bij zonsondergang laten we ons anker vallen in Barbuda. Voor ons maagdelijk wit zandstrand en helder blauw water. Het eiland werd lang geleden aan een brit (Cordington) verkocht voor 1 vet schaap per jaar!  De beste deal ooit gedaan ter wereld. Cordington gebruikte het ondermeer als slaven “kweek”eiland voor zijn plantages op Antigua te voorzien van mankracht. Heden is het een rustoord voor de rijken der aarde (oa Prinses Diana kwam er met haar zonen genieten van de rust).  Je loopt er uren alleen rond… geen pottekijkers!  Voor elke mijl een zeil is hier zeker op z’n plaats. We liggen hier maar met drie boten voor anker en dat voor een strand van 15 km lang. Zo uitgestrekt, zo eindeloos, zo verlaten,  zo ongerept,….

Long bay

Barbuda bestaat grotendeels uit een ondiepe lagune. Een broedkamer voor vele vogel- en vissoorten.  Een delicaat ecosysteem dat belangrijk is voor het visbestand in de Caraïbische zeeën. Samen met onze gids “George” maken we een uitstap door de lagune en de mangroves. Het bezoek aan de kolonie fregatvogels was voor ons allemaal een onvergetelijke ervaring. De mannetjes blazen hun rode nekken op om indruk te maken op de vrouwtjes.  Met een boot kwamen we er zo dicht bij dat we ze bijna konden aanraken!

Hanne en Nina fregat

Aan en van land komen in de baai is hier wel een uitdaging met ons cariebje! Aren en Nina zijn dan ook gedrild en lijken deel uit te maken van een leger bataljon. “GOLF!!! WACHT-Nina-Aren-KLAAR-JA-SPRING-GO-GO-GO!!!!” Ze doen het uitstekend, telkens weer. De kinderen spelen hele dagen samen en opvallend (grappig) veel rollenspelen. Als het niet op de boot is, in de kajuiten of op het dek dan is het in zee. Hun rollen blijven doorlopen…. 🙂

Het is zo fijn om zien dat filmpjes, Ipad en Nintendo verder en verder af zijn. Aren leest veel boekjes, Nina speelt uren met haar barbie’s en ze spelen samen gezelschapsspelletjes. De voorbije avonden wordt er samen met Jo ook telkens een mooie tekening gemaakt na het eten. Om te koesteren…

Het verplicht uitklaren bij de douane heeft hier ook een paar uur in beslag genomen. Geen officiele gebouwen hier, alleen een zelfgeschilderd bordje met “customs” op.  Binnen in het huis stond een bureau met een stapel papieren op waar een kat haar jongen nog niet in kan terugvinden, laat staan de officiele stempel voor ons uit te klaren… come back in an hour.  OK!  Veel liters zweet later was het dan toch gelukt!

Customs

Gisteren zeilden we met de wind van achter naar St.-Barts! Een heerlijk tochtje over een rustige zee.  Onderweg viel er veel te beleven!  Bultrug walvissen jumpen op een 100 tal meter rond de boot uit het water én we vangen 2 vissen met Peter zijn wonderaas!  De eerste was een te kleine bonito en de tweede een baracuda die we niet mogen eten omwille van de koraalziekte (ciguatera).  De vangst werd netjes teruggegooid… weer geen zelfgevangen vis op het menu.

Whale

baracuda

Nu liggen we in Gustavia, de hoofdstad van St.-Barts.  De parel van de fransen in de Caraïbische zee.  Mega jachten liggen er aan de kade van het sfeervolle stadje.  We gaan het deze namiddag verkennen… op zoek naar nieuwe avonturen.

Hanne

Antigua I

The sky is the limit…

Het was een mooie dagtocht van Guadeloupe naar Antigua. Wanneer het eiland opdoemde aan de horizon viel ons meteen op dat er veel grote jachten aan het zeilen waren voor de kust.  Net op het moment van aankomst bij English Harbour zaten we midden in de finale van de “tall ship” races.  Gigantische zeiljachten onder vol tuig op aanvaringskoers!  Hoewel we voorrang hadden hebben we die toch maar verleend… al was het maar om ze vlak voor ons te zien voorbij varen.

DSC_0506

Antigua is weer helemaal anders dan de franse eilanden, het is vlakker en heeft veel meer grote ingesloten baaien met spier witte zandstranden en palmbomen. In Nelson’s Dockyard (English Harbour) loop je door de britse scheepvaartgeschiedenis.  Alles netjes gerestaureerd, je kan je zo levendig inbeelden hoe het er vroeger moet aan toe gegaan zijn.  Heden is het ook de thuisbasis van vele britse megajachten.  De haven ligt vol motor- en zeiljachten van gerenomeerde werven waar je zelfs als Euro-miljonair niet kan van beginnen dromen.  Je ziet veel crew dat non-stop in de weer is voor de eigenaars en gasten. De handel is er grotendeels op gericht .  Een luchthaven voor kleine jets, firma’s die worldwide alle exclusieve voedingswaren regelen (champagne, kaviaar, oesters, witloof uit Kampenhout… ze regelen wat je maar wil in no time), Italian design crew uniforms, medical surgery, … .  Tussen al die giganten lagen ook al een paar roeibootjes van de Atlantic Challenge die we zagen vertrekken in La Gomera.  Als er ééntje binnenkomt varen gaan alle misthoorns en toeters aan… kippenvel moment!  Ik heb enkele finishers ontmoet.  Ze zijn vooral opgelucht dat ze er zijn en het kunnen afsluiten (met de nodige alcohol).  Je leest er alles over op www.taliskerwhiskyatlanticchallenge.com .

DSC_0520 DSC_0533

DSC_0523 DSC_0537

Hetzelfde als dat de britten moeten links rijden gaan ze ook anders ankeren met hun boten.  Ze hebben echt niet graag dat je te kort bij hen komt liggen.  Ze gaan dat ook heel direct komen zeggen zonder zichzelf voor te stellen… YOU ARE WAY TO CLOSE! En gaan dan nog is een hekanker gebruiken (in een volle baai) waardoor ze niet meedraaien met de wind en we kunnen botsen… IF YOU HIT ME, DON’T SAY I DIDN’T WARN YOU.  Dan denk je zo bij jezelf “CKUF YOU HOLEASS”.  Nadat mijn ego aan de kant geschoven werd zijn we ons maar gaan verleggen. 🙂

Nu liggen we al twee nachten in Carlisle Bay, tot nu toe het mooiste wat we al gezien hebben!  Goed beschut, appelblauw zeegroen water, zeeschildpadden naast de boot, pelikanen, sunset view met het eiland Montserrat op de achtergrond, mooie koraalriffen, langoesten (die we nog niet hebben kunnen vangen).  Het is eens wat anders om tijdens de speeltijd van de school even naar het rif te snorkelen om langoesten proberen te vangen.  Ik blijf ook versteld staan van Aren hoe vlot hij mee naar de bodem duikt om te helpen.  In de namiddag gaan we met de dinghy naar het strand, dat we voor ons alleen hebben.  Het paradijs bestaat.  We beseffen allemaal heel goed hoeveel geluk we hebben dat we dit kunnen beleven.

DSC_0550 DSC_0553

Tegen de avond varen we door naar Jolly Harbour, van daar uit bezoeken we de hoofdstad St. John.

Let’s have a “Jolly” time in the marina!  We zijn benieuwd.

Jo

Ps. Ondertussen staat onze nieuwe route online. Iets helemaal anders, maar zijn er even enthousiast over!

Guadeloupe

Trouble in paradise

We hebben genoten van Les Saintes. De kleine straatjes, de leuke ontspannen sfeer en het carnaval. Maar alles is klein op Les Saintes. Geen grote toestanden, geen kostuums of make-up. Enkel een kleine bestelwagen waar muzikanten achteraan lopen die het hele dorp doorkruist. Hoe langer deze rond rijdt hoe meer dansende mensen en hoe groter de sliert wordt!

Ondertussen hebben we nog een nederlands koppel leren kennen met hun zoon Hugo van de boot Blue Runner. Al snel wordt de bbq boven gehaald en racen we met onze dinghy’s naar het strand. De kinderen spelen en snorkelen uren in het water. Het strandje is hier perfect voor hen. Wit zandstrand, helderblauw water en geen golven.

Les Saintes beach Nina

Aren en hugo Kerk Les Saintes

Ondertussen heeft  sMiles terug een deftige poetsbeurt nodig met zoet water en varen we iets verder een haven binnen aan de zuidkant van Guadeloupe. De twee dagen dat we er liggen staan volledig in het teken van de was en de plas. We willen er zo snel mogelijk weer weg om te gaan ankeren. Dit is ten eerste gratis en zoveel fijner. Voor anker in een baai kunnen de kinderen zwemmen en snorkelen. Hun hartje ophalen. Vooral Aren. Wij hebben voor hem een feloranje boei aangeschaft. Dit wordt ook veel gebruikt bij het duiken om aan te geven dat er zich mensen in het water bevinden. We binden deze telkens aan hem vast via een lang touw en hupsakee weg is hij! Nu zien wij de hele tijd een oranje object rond zoeffen in de baai! 🙂

sMiles

Dat is ook één van de redenen dat we snel weg wilde uit de haven. Enkele uren verder heb je het  Jacques Cousteau’s underwater réserve bij Pigeon Island. Volgens Cousteau was dit zijn meest favoriete duikplek ter wereld. En dat komt van een kenner hé. Wij zéér nieuwsgierig natuurlijk. Naast ons lagen Zweden met een Italiaanse dive master aan boord (jaja multicultureel hé!). Zo heeft Jo een duik kunnen versieren en heeft ook hij z’n hartje kunnen ophalen. Het was prachtig. Aren kwam ook woorden te kort. Hij kon natuurlijk niet mee duiken, maar heeft ondertussen weer de hele baai “afgezoeft”. Ik ben nu zelf ook al een paar keer mee gaan snorkelen met hem en ik geniet er ontzettend van om dat samen te kunnen beleven. Wat een prachtige wereld daar beneden!

Duik Jo Koraal

kraal

Maar ook in paradijzen kan het stormen. We schreven al eerder eens over de koraalduivel. Wel hij zit hier ook. Overal in de dorpen hangen flyers op met duidelijke info en worden we er attent op gemaakt op te passen en alert te zijn.

De koraalduivel of ook wel Lion fish genoemd is in de oceaan terecht gekomen toen in 1992 een groot aquarium werd vernield in het zuiden van Florida door de orkaan Andrew. Het natuurlijke leefgebied van deze vis loopt normaal van Oost-Afrika via Indonesië en Japan tot Australië. En nu dus ook het hele Caribisch gebied. De koraalduivel is een vraatzuchtig roofdier en heeft hier geen natuurlijke vijanden. Het is een prachtige vis, maar ook een zéér giftige. Er zijn nog nooit dodelijke meldingen geweest, maar een aanval kan zéér pijnlijk zijn. Zij hebben zich sindsdien verspreid tot zo ver noordelijk als Rhode Island en zo ver zuidelijk als Belize.

koraalduivel 1[1]

Er is zelfs een instructie video op youtube voor het jagen op de Koraalduivel in de hoop de fragiele ecosystemen te beschermen.

http://youtu.be/wA8NJvNjiPk

Het houdt ons in ieder geval niet tegen om te snorkelen. Gewoon alert zijn en voldoende afstand bewaren.

We liggen nu op onze laatste ankerplek van Guadeloupe, Deshaies. Morgen varen we verder naar Antigua. Van Frans naar Brits….en dit op zo’n 8 uur varen.

Adieu – goodbye

Hanne

Les Saintes

Changing course

Het gebeurt wel vaker dat een schip zijn koers moet wijzigen, al is 180 graden misschien een grote verandering. Ons kompas slaat gelukkig niet tilt, maar wijst vanaf nu meer noord dan het geplande zuidwest.

De voorbije weken hebben we ontzettend veel met elkaar gepraat, met de kinderen en ook met andere cruisers. Alle opties werden naast elkaar gelegd en besproken. Wij hebben een grote beslissing genomen en onze koers gewijzigd. De Pacific op met minder faciliteiten en langere passages op zee is toch iets te veel avontuur voor ons gezin. De zware Atlantische oversteek is hiervan niet de hoofdreden.

Intens samenleven met ons gezin, even loskomen en volop genieten. Daar zijn we het over eens. Dat is het doel van deze reis. Hier zijn tijd en bestemming bijkomstig.

Wij zijn enthousiast over de nieuwe route. We hebben onze visa aangevraagd voor de States en gaan een stuk langs de East Coast zeilen. Via Puerto Rico naar de Bahama’s en zo naar Florida. sMiles zal daar ergens te koop worden aangeboden. Waar we eindigen langs de East Coast zal volledig afhangen van onze tijd en het weer.

We hebben besloten er een jaar van te maken omdat we niet willen dat de kinderen midden in een schooljaar moeten instappen en we niet willen overwinteren in de States. Aren en Nina hebben een geweldige tijd hier en ze staan volledig achter onze beslissing, hoe jong ze nog zijn. Ze zijn zelfs enthousiast. Al hebben we zo’n vermoeden dat het beloofde bezoek aan Disneyworld en Cape Canaveral hier voor iets tussen zit. 

Maar het reizen zit er wel in. We zien dit niet als een einde, maar geeft weer ruimte voor een nieuw hoofdstuk. Een nieuwe droom, waarvoor het nu nog te vroeg is, maar toch…. we fantaseren weer al volop!

Dit verandert ook niets aan ons project voor de CliniClowns. Dit blijft gewoon doorlopen.

Ondertussen liggen we in Les Saintes. Een klein eilandje onder Guadeloupe. Super gezellig! Het voelt een beetje als Zuid-Frankrijk maar met een Caribbean touch. Onze dagen bestaan weer hoofdzakelijk uit lesgeven, het strand opzoeken onder een palmboom, zwemmen en snorkelen. Maar vergis je niet. Ook hier met de dood normale gewoontes. “Aren, raap je snorkel op, oprapen, nee niet in zee gooien! Nina, doe je bikini aan, doe je bikini aan!!! Nee niet in je prinsessenjurk.” Herkenbaar voor sommigen? :-)

Nog even dit: Belofte maakt schuld. In Tenerife hebben we een hele leuke avond doorgebracht met Ivan Heylen. Jullie hadden het filmpje hiervan nog te goed. Bij deze! Je kunt het terugvinden op onze Wall of fame.

Hanne en Jo