Monthly Archives: June 2014

Charleston, South Carolina III

Afkickverschijnselen

Tien dagen hebben we liggen zweten en zwoegen! Het resultaat mag er zijn! sMiles heeft er denk ik nog nooit zo goed bijgelegen. Het is hectisch geweest, de kinderen hebben een overdosis film en Ipad gehad (een kinderpsycholoog zou meedogenloos zijn voor ons) en dat bij gemiddelde temperaturen van 35 graden.

Als de mensen van het verkoopsteam de steiger opkwamen hoorden we oh’s en ah’s. What a beautiful boat, well done man! sMiles is onze trots en het geeft ons een enorme voldoening haar zo achter te laten. Nu is het aan hen, in hun handen en wij laten het los.

Gisteren namiddag zijn we definitief van boord gegaan. De tranen bleven uit, dat vocht is elders heen na dat zweten, maar misschien toch met gemengde gevoelens. Aren neemt samen met Nina met zijn Nintendo foto’s van sMiles voor hun prive collectie en wij doen hetzelfde. Het verbaast ons hoe snel we na het verlaten naar huis worden getrokken. Ons avontuur is voor een stuk geeindigd als we aankwamen in Charleston. Vanaf die dag is ons drijvend huisje beginnen veranderen.

DSC_0888

Maar nooit gedacht dat ik zo’n band kon hebben met een boot.

We leven nu een weekje uit onze koffers. Deze zitten propvol met alles wat we hier en nu hebben. Het is een uitdaging de juiste kledij te vinden van iedereen, laat staan net dat ene bepaalde legoblokje of barbie pump! But hey, we crossed an ocean! This is a piece of cake!

En net nu we ook die verdiende verfrissing willen opzoeken in het zwembad kleurt de hemel grijs en krijgen we nog meer van dat vocht!! We vloeken even, we zijn verwend, ja we weten het. We hebben een kleine zonverslaving opgelopen.

The city that never sleeps mag ons woensdag verwachten. Benieuwd of we van onze verslaving afraken. 😉

Daarstraks zocht ik ineens naar onze reddingsvesten. ‘t Zou een gek gezicht zijn hier op straat he?! En zocht naar een pompje naast de wc. Afkickverschijnselen, alles op zijn tijd. Jo roept gelukkig nog niet dat ik moet reven. 🙂

See y’all!
Hanne

Tevens werden ook de ereplaatsen op de Wall of Fame uitgereikt en staat sMiles te koop. De volledige listing komt asap online.

Jo

Charleston, South Carolina II

Wax on, wax off!

Karate kid is er niets tegen! Discipline en doorzetting! “Chakaaa”! Zonder zonnebril is het onmogelijk om nog buiten te komen. sMiles geeft licht!
Iedereen helpt waar kan. De kids en Jo vooral buiten en ik binnen… met minder zon en terug wat wallen onder de ogen. Maar voor een goed doel hĂ©.

Karate Karate II

Karate III Nina poetsen
Nina loopt de steigers af (wees gerust, altijd met reddingsvest) op verkenning. Als ik haar vraag wat ze gaat doen zegt ze: “ik ga wandelen en een beetje praten mam. Ik versta er wel niets van, maar ik zeg gewoon, no and yes and me from Belgium.” Et voilĂ  daar gaat ze. Nog maar vijf hĂ©! Ze gaan ook geregeld samen op wandel. De benen strekken tussen het poetsen door.

Aren en Nina II Aren en Nina wandel

Aren speelt veel met z’n Lego. Bouwt van alle soorten creaties en samen met Nina gaan de gesprekken dan over “jij moet nog gaan inklaren bij de douane hĂ©â€ of “deze moeten we nog waxen of polishen”. Zalig! 🙂

De valiezen zijn gekocht en worden stilaan gevuld. Kajuiten worden langzaam leeggemaakt en de tekeningen gaan in een doos. We hebben ook twee dozen gevuld met boeken en spelletjes waar we geen afstand van konden doen en onze laptops. Deze zijn verstuurd naar New York en gaan terug de oceaan over samen met Anne Wolter. Hun boot wordt door een crew teruggevaren begin juli. Zij vliegen dan ook terug naar Nederland. Zo geraakt alles voor een aanvaardbare prijs (was anders zo’n $600) terug bij ons. Dankjewel Henk en MariĂ«lle!

Nina kamer

Ondertussen hebben we ook al een goed idee van Charleston. Het is zoals zovelen al zeiden een mooie stad met weer eens prachtige huizen! De temperaturen blijven boven de 30 graden en verkoeling zoeken is moeilijk. Al bij al doen de kids het fantastisch, want voor hen is dit niet de meest leuke fase van de reis.

Stad Fontein

Jo en ik hebben besloten om zondag sMiles te verlaten en nog enkele dagen een hotel in de buurt op te zoeken, voor we doorvliegen naar New York. Op Aren en Nina’s voorkeurslijstje, natuurlijk een zwembad! We gaan ons best doen. Zo kunnen we de laatste finishing touch doen bij sMiles, want leven aan boord en haar klaarmaken voor de verkoop met kids is op z’n minst a challenge. 😉

Maar alles vordert goed en elke dag is weer een stapje verder. De mensen op de steiger zijn alvast positief aan hun reacties te horen. Fijn gevoel, maar ook een beetje dubbel. Dus we geven het een seizoen de kans hier. Als ze niet verkocht is voor de één of andere reden, komt ze terug. Dan zeilt Jo volgend jaar sMiles terug naar Europa.

Aren Wax on

Wij zitten dan misschien met ons hoofd bij karate, hier is het volop voetbal! Ze kwamen meteen de steiger op, your country won, Belgium won! Onze Belgische vlag hangt nog steeds achteraan.

Go Go Go Devils Go!!

Hanne

 

Charleston, South Carolina

Terminus

Na een heerlijke laatste zeildag met ons vier en ons genny (genaker zeil) zijn we de Ashley rivier bij Charleston onder vol tuig tegen 9 knopen binnen gezeild. Net of sMiles haar laatste mijlen van dit avontuur in stijl wou afsluiten… Wow! What a feeling!

Genny Aren

Jo Hanne

Elke seconde van die dag hebben we intens, bewust en ten volle beleefd. Je komt Charleston binnen, druk bezig met navigeren naar de juiste plaats, afmeren met volle stroom en zijwind tegen en dan ineens lig je stil. Muisstil. Ik viel ook stil. “We liggen aan een verkoopsteiger fluister ik tegen Jo, niet meer tussen cruisers”. En ineens wat ik, denk ik, de hele dag heb proberen tegen te houden kwam eruit. Huilen heb ik gedaan, bleiten als een klein kind! Ontroostbaar. Kan het niet anders omschrijven. Héél even had ik Jo bijna voorgesteld om gewoon los te gooien en weer verder te varen. Verder te varen naar een andere bestemming, terug onder cruisers te zijn. Zo een vreemd gevoel. Héél dubbel. Vooral dat we ineens sMiles, ons huisje hier moeten achterlaten. En ondertussen glimlachten de kinderen breeduit. Ze zijn blij, trots dat we dit fantastisch avontuur samen hebben beleefd en ze zijn ook blij terug te keren naar BelgiĂ«.

Ik neem een voorbeeld aan hen. Groot gelijk hebben ze. Geen spijt, spijt is zwaar en overbodig. Eens alle emotie eruit kon ik het terug wat in perspectief plaatsen. Het is goed zo. De beslissing die we maanden geleden hebben genomen blijft nog steeds de juiste voor ons als gezin.

We hebben Ron, onze bootmakelaar en het hele team ontmoet. Een leuk en warm contact, we hebben er een goed gevoel bij. sMiles is in goede handen. Wij zijn volop bezig met alles leeg te maken, kleine herstellingen en poetswerk. Aren en Nina herhalen een beetje voor school, spelen, kijken filmpjes, maken ruzie en pesten af en toe door alle rommel heen. Het wordt nog een uitdaging hen bezig te houden! 😉 En dat bij 32 graden!

Jo mast rommeltje Nina

Morgen maken we tijd voor ontspanning, gaan we de stad verkennen en op zoek naar valiezen. Er moet héél wat terug mee. Maar er is ook al veel overboord gegaan de voorbije twee dagen. Werkt bevrijdend.

Ondertussen hebben we vernomen dat Annie & Danny van Strooming aan hun terugreis zijn begonnen. In oktober van vorig jaar scheidden onze wegen in Madeira, waar hun boot voor de winter bleef. Zij hebben net een rustige trip achter de rug en liggen terug in zuid Portugal. De komende maanden varen ze in korte trips naar België en ontmoeten we elkaar daar opnieuw. Weer iets om naar uit te kijken.

Last but not least … de CliniClowns!
Ons laatste traject zit erop. Er komen nog zo eens 2.183 miles bij. In het totaal hebben we 6.974 nautische mijlen of 12.915 km aflegd aan een gemiddelde snelheid van 5,5 knoop/u of 10,2 km/u. Ja, ‘t is gene speedboot hĂ©! 🙂

Sponsors, dank je voor jullie steun. Er worden weer héél wat glimlachjes getoverd dankzij jullie! Een laatste mailtje met info volgt nog.

Every mile a sMile!

Hanne

Hilton Head Island, South Carolina

Sommige dingen verleer je nooit

365 dagen geleden dat we nog eens gefietst hadden. Vier dagen aan een stuk fietsen we het hele eiland rond. En ja hoor, duidelijk dat we spieren hebben waar we het bestaan niet meer van af wisten! Vooral als we gaan zitten…. maar dat houdt Aren en Nina niet tegen. ’s Ochtends staan ze telkens aan ons bed met de vraag wanneer we terug gaan fietsen. Aren z’n voeten liggen zelfs open van de wrijving van zijn sandalen. Volledig ingetapet vertrekt hij elke ochtend vol enthousiasme. De pleisters worden elke dag groter en groter…vraag me niet hoe hij het doet, volle overgave zeker?

Aren Jo en Nina

Voeten

En dan ineens lijkt het of we op het strand in Wenduine aankomen. Enkel de temperatuur van het water doet vermoeden van niet. De geplande uitstap naar het strand is van korte duur. Ze ploeteren even, wroeten wat in het zand en dan ineens zijn ze het beu en willen ze zo snel mogelijk terug de fiets op springen. Geweldig hoe een mens zo content kan zijn met de normaalste dingen. Wat gaat dat geven als we terug thuis zijn! 🙂

Al die dozen vol ‘oud’ speelgoed dat op hen wacht. ’t Gaat weer als nieuw zijn!

Wenduine Aren en Nina

Hanne en Nina

Hilton Head Island is eigenlijk een vakantie eiland. Dat voel je aan de sfeer die er hangt en de vele vakantiehuisjes of beter serieuze mastodonten van huizen die er te huur zijn. Het aanbod bevalt ons. Nee niet de huizen maar de mooie fietspaden, de bossen, geur van gemaaid gras, heerlijke bloemen,… op de alligators in de berm na voelt het Vlaams. Wow, wat er allemaal niet op ons thuis wacht!

Krok kork kids

Boswandel

sMiles ligt voor anker in een rustige baai en vlakbij een klein haventje waar we cariebje telkens veilig kunnen achterlaten. Kleine bootjes varen dagelijks uit voor allerhande excursies met toeristen. Niet alleen de dolfijnen zijn een attractie, maar ook sMiles! Wij zijn de enige cruiser die hier ligt. Ze zijn het niet echt gewoon. Ze varen korter en korter langszij, staren en zwaaien en ja zelfs wijzen. Wij staren ook, zijn ook onder de indruk en wijzen ook, naar de vele dolfijnen die ons dagelijks blijven verrassen. 😉

Haven brug Bootje

Anker

En die vlag achteraan steekt ook hun ogen uit. Dan horen we steevast, gutentag! Dus nog even ter verduidelijking: we hebben inderdaad dezelfde kleuren, maar Duitsland staat HORIZONTAAL en wij VERTICAAL en is de volgorde van onze kleuren net iets anders. We horen dit al een héél jaar trouwens…genoeg is genoeg. 🙂

We worden geregeld aangesproken over onze reis en vanwaar we komen. Hoe fantastisch ze het vinden dat we dit met onze twee dochters doen! Tja…hebben Aren maar niets verteld. Hij is zo blij met z’n lange haren en wij ook. Maar dan denk ik bij mezelf, enfin nu! Zien jullie dat nu niet?!

Soit. De Amerikanen hebben zelf nogal strenge wetten. Rijden zonder helm mag, iedereen kan een wapen kopen, maar o wee als je een pintje drinkt op het strand en van een blote borst zijn ze al helemaal gechoqueerd! ’t Is misschien daarmee dat ze zo wijzen als er bij ons op dek naakte kindjes rondhuppelen. Jo en ik houden toch wat meer aan. 🙂

Het is een beetje tegenstrijdig, want de mensen zijn hier misschien toch een stukje socialer en vriendelijker als Noord-Europeanen, vinden we. Héél open, héél aangenaam en behulpzaam.

Maandag varen we verder met nog één tussenstop voor Charleston, Morgan Island. Het zit er blijkbaar vol met apen. We zijn benieuwd! En een laatste keer voor anker.

Van sommige dingen krijg je nooit genoeg.

Hanne

Savannah, Georgia

‘Life is like a box of chocolate. You never know what ya gonna get.’
‘Forrest Gump’

Het afgelopen jaar was voor ons een buitengewoon heerlijke doos chocolade!

Herinner je je deze film nog? Mooie groenen lanen met overhangende bomen. Parken met tientallen bankjes. Dat is Savannah in Georgia. Sinds enkele dagen liggen we in de marina bij Thunderbolt, niet ver van downtown Savannah. Hiermee hebben we meteen ook onze laatste nacht op zee met sMiles achter de rug. Er was weinig wind, bijna geen deining (mag ook wel eens hĂ©) en een heldere sterrenhemel. Net voor we de nacht ingingen werden we verrast door een grote school dolfijnen! Alsof ze het voelden, ze wilden erbij zijn, ons moment…Het was magisch!

cargo pelivis

Nina

Savannah is lieflijk, romantisch, heeft sprookjesachtige huizen en er hangt een gemoedelijke sfeer voor toch wel een grote stad. We wandelen veel, reizen rond met het openbaar vervoer en in gedachten flitsen we even terug in tijd waar de dames rondliepen in grote hoepelrokken, hoeden en parasols tegen de zon. Dat moet pas iets geweest zijn!

Straat Straat 2

Kerk

We gaan op zoek naar het beroemde bankje van Forrest Gump. Maar onze teleurstelling is groot als blijkt dat dit nu ergens in een museum staat. Het werd letterlijk stuk voor stuk geplunderd en mensen verkochten hun stukjes dan weer voor veel geld. Tja…waar ne mens al toe in staat is.

Park Park hanne

Fontein Trappen
Maar de omgeving hier in de stad is prachtig. We wandelen over één van de vele kerkhoven. Voor ons misschien wat vreemd. Voor hen één van de favoriete plaatsen om doorheen te wandelen. Graven van de jaren 1800. Het heeft iets rustgevend, sereen, bizar genoeg.

Cemetary Nina kerkhof
Straks varen we richting Hilton Head Island. Niet ver van Savannah, maar meer naar de kust. We hopen terug te ankeren, naar het strand te gaan, fietsen te huren en natuurwandelingen te maken voor we volgende week definitief de haven van Charleston ingaan.

De terugkeer nadert. Soms zitten we met onze gedachten thuis en komt het genieten wat op de achtergrond. Soms zitten we volop in het NU en lijkt BelgiĂ« veraf. Bijna surrealistisch zelfs dat we er binnen enkele weken weer staan, we zitten met vragen en ja…wat zenuwen. Betrapte me er ook op dat ik gisteren voor de eerste keer in een jaar weer naar het weer in BelgiĂ« keek. Gisteren dan toch maar even enkele winkels binnen geglipt voor lange broeken! Hebben we niet meer. Het is zonnig in BelgiĂ«, absoluut, maar als de thermometer hier enkele dagen terug op 19 C° stond ’s morgens, zaten ze hier in dikke pulls en bijna mutsen en al aan tafel. Lijkt crazy hĂ©! ’t Is gek hoe een lichaam zich volledig aanpast na lange tijd. Trouwens die lange broeken, we wennen er niet aan. Om nog maar te zwijgen over kousen!

In onze koffer zit straks dan ook een zon aan 30 graden. Punt uit, ze gaat mee!

Hanne
Ps. Dank je aan iedereen voor de leuke verjaardagswensen voor Aren. Hij straalde! Hoe hebben we gevierd? Rustig voor anker midden in de natuur met taart en een legobouw namiddag.

Aren verjaardag Legoman

Bouwen