Monthly Archives: February 2014

St. Barthélemy

Schildpadden en hartjes

Het was een druk Valentijn weekend op St. Barth. Bij aankomst lag de baai voor de haven van Gustvia vol met allerlei jachten van groot naar klein. Het ene privévliegtuigje na het andere kwam binnen en grote jachten namen plaats aan de beroemde kade. ’s Avonds werd de hele regio omhuld in mooie fonkelende sfeerlichtjes. Héél erg beschut lagen we hier niet en rolde van de ene kant naar de andere! Na enkele uren begint dat serieus op je systeem te werken. Maar we moesten er inklaren en wilden natuurlijk Gustavia ontdekken.

Huizen

Gustavia is een héél gezellig plaatsje met leuke bars en mooie boetieks. St. Barth is een vrij exclusief eiland en dus ook ontzettend duur. Je geraakt hier enkel met een klein vliegtuigje vanuit Sint-Maarten of per boot.

Stad Nina en Jo

DSC_0869

Eens terug bevoorraad (buiten choco,  6 euro voor een pot Nutella!) en onze mails opgehaald zijn we snel weggevlucht naar de volgende baai, Anse de Colombier. Hier kun je enkel te voet of per boot komen. Je ziet er de ene na de andere zeeschildpad naar boven komen om lucht te happen. Opnieuw liggen we voor een mooi strand, groene heuvels, bezaaid met cactussen. Hier liggen altijd redelijk wat zeiljachten, maar het is er rustig en we rollen niet.

Colombier

Wat ons opvalt is dat er regelmatig een grote tender (deftige, dure bijboot van een mega jacht) de baai in komt varen. Vergezelt van enkele bodyguards en crew zien we mensen het water in gaan met de nodige aandacht om er vervolgens enkele luttele 10 minuten te snorkelen. De volle 20 meter dat ze afleggen blijft de boot naast hen varen. De crew staat daarna meteen klaar om hen een verblindende witte handdoek aan te reiken en met een cocktail in de hand verlaten ze de baai even snel als ze gekomen zijn. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? 🙂

Toen er op een gegeven moment zo’n super zeiljacht  (TWIZZLE) op nog geen bootlengte voor ons kwam ankeren hebben we heel het VIP gebeuren van kortbij kunnen volgen.  Echte rijken zijn toch wel een speciaal volkje.

Twizzle

Achter het strand van Anse de Colombier start er een mooie wandeling die langs de ruige kustlijn naar het volgende dorpje loopt. Net voor de tocht werden we door andere wandelaars er even op attent gemaakt dat het voor Nina misschien te moeilijk en te zwaar zou zijn langs het  rotsachtige pad. Toen ik het haar vertelde kneep ze haar ogen tot spleetjes, draaide haar om en vertrok. Je moet Nina altijd even motiveren om aan een wandeling te beginnen, maar eens vertrokken ontpopt ze zich in een echt berggeitje. Ze steekt ons allemaal voorbij en huppelt alsof dit de nomaalste zaak van de wereld is. En dan te bedenken dat het enkel op slippers is. Ze is overal uitgegroeid en unbelievable but true, we vinden hier nergens deftige wandelsandalen voor haar. Tijdens deze wandeling zagen we tientallen landschildpadden. Als ze hier niet in het water zitten dan op land!

Schildpad Hanne en Nina

Aren en Nina

We liggen nu terug even in de baai van Gustavia. Hier moeten we uitklaren alvorens verder te varen naar Sint-Maarten. Volgende week komt ons bezoek toe. Filip komt ons even opzoeken en voor zijn komst willen we nog enkele klusjes uitvoeren. Sint-Maarten is hier de plaats bij uitstek voor. We hebben immers nog héél wat maanden voor de boeg (letterlijk en figuurlijk) en sMiles moet wel nog wat mijlen afleggen.

Ons vierde traject voor de CliniClowns ronden we af na de British Virgin Islands. Daarna zal ons vijfde en laatste traject ingaan.

Lachen maakt gezond!

Hanne

Barbuda

Voor elke mijl een zeil

Na een bezoek aan St. John, de hoofdstad van Antigua verlaten we dit prachtige eiland. Zo’n 11 dagen zijn we hier geweest en hebben het echt naar onze zin gehad.

Antigua

Deep bay St John

Nina

 

Net voor ons vertrek krijgen we het lang verwachte berichtje van m’n broer. Aren en Nina hebben er een neefje bij!  JELLE PUTTAERT, welkom in onze wondere wereld! En wonderlijk dat is ze absoluut. Héél de overtocht is het feest aan boord. 

Het is ook de eerste keer dat onze dieptemeter de hele tijd schommelt tussen 15 en 30 meter diepte als we tussen eilanden varen. Er ligt een groot rif tussen Antigua en Barbuda. Onze zéér duidelijke kaartplotter en onze kapitein die vooraf alles goed heeft uitgestippeld loodsen sMiles er zonder problemen door. Barbuda is helemaal vlak, bijna plat. Het is er zéér ondiep en omringd door riffen. Het lijkt alsof het zeewater maar lichter en lichter wordt naarmate we hoger varen in de Caraïben.

Aren en Nina Aren en Jo

Bij zonsondergang laten we ons anker vallen in Barbuda. Voor ons maagdelijk wit zandstrand en helder blauw water. Het eiland werd lang geleden aan een brit (Cordington) verkocht voor 1 vet schaap per jaar!  De beste deal ooit gedaan ter wereld. Cordington gebruikte het ondermeer als slaven “kweek”eiland voor zijn plantages op Antigua te voorzien van mankracht. Heden is het een rustoord voor de rijken der aarde (oa Prinses Diana kwam er met haar zonen genieten van de rust).  Je loopt er uren alleen rond… geen pottekijkers!  Voor elke mijl een zeil is hier zeker op z’n plaats. We liggen hier maar met drie boten voor anker en dat voor een strand van 15 km lang. Zo uitgestrekt, zo eindeloos, zo verlaten,  zo ongerept,….

Long bay

Barbuda bestaat grotendeels uit een ondiepe lagune. Een broedkamer voor vele vogel- en vissoorten.  Een delicaat ecosysteem dat belangrijk is voor het visbestand in de Caraïbische zeeën. Samen met onze gids “George” maken we een uitstap door de lagune en de mangroves. Het bezoek aan de kolonie fregatvogels was voor ons allemaal een onvergetelijke ervaring. De mannetjes blazen hun rode nekken op om indruk te maken op de vrouwtjes.  Met een boot kwamen we er zo dicht bij dat we ze bijna konden aanraken!

Hanne en Nina fregat

Aan en van land komen in de baai is hier wel een uitdaging met ons cariebje! Aren en Nina zijn dan ook gedrild en lijken deel uit te maken van een leger bataljon. “GOLF!!! WACHT-Nina-Aren-KLAAR-JA-SPRING-GO-GO-GO!!!!” Ze doen het uitstekend, telkens weer. De kinderen spelen hele dagen samen en opvallend (grappig) veel rollenspelen. Als het niet op de boot is, in de kajuiten of op het dek dan is het in zee. Hun rollen blijven doorlopen…. 🙂

Het is zo fijn om zien dat filmpjes, Ipad en Nintendo verder en verder af zijn. Aren leest veel boekjes, Nina speelt uren met haar barbie’s en ze spelen samen gezelschapsspelletjes. De voorbije avonden wordt er samen met Jo ook telkens een mooie tekening gemaakt na het eten. Om te koesteren…

Het verplicht uitklaren bij de douane heeft hier ook een paar uur in beslag genomen. Geen officiele gebouwen hier, alleen een zelfgeschilderd bordje met “customs” op.  Binnen in het huis stond een bureau met een stapel papieren op waar een kat haar jongen nog niet in kan terugvinden, laat staan de officiele stempel voor ons uit te klaren… come back in an hour.  OK!  Veel liters zweet later was het dan toch gelukt!

Customs

Gisteren zeilden we met de wind van achter naar St.-Barts! Een heerlijk tochtje over een rustige zee.  Onderweg viel er veel te beleven!  Bultrug walvissen jumpen op een 100 tal meter rond de boot uit het water én we vangen 2 vissen met Peter zijn wonderaas!  De eerste was een te kleine bonito en de tweede een baracuda die we niet mogen eten omwille van de koraalziekte (ciguatera).  De vangst werd netjes teruggegooid… weer geen zelfgevangen vis op het menu.

Whale

baracuda

Nu liggen we in Gustavia, de hoofdstad van St.-Barts.  De parel van de fransen in de Caraïbische zee.  Mega jachten liggen er aan de kade van het sfeervolle stadje.  We gaan het deze namiddag verkennen… op zoek naar nieuwe avonturen.

Hanne

Antigua I

The sky is the limit…

Het was een mooie dagtocht van Guadeloupe naar Antigua. Wanneer het eiland opdoemde aan de horizon viel ons meteen op dat er veel grote jachten aan het zeilen waren voor de kust.  Net op het moment van aankomst bij English Harbour zaten we midden in de finale van de “tall ship” races.  Gigantische zeiljachten onder vol tuig op aanvaringskoers!  Hoewel we voorrang hadden hebben we die toch maar verleend… al was het maar om ze vlak voor ons te zien voorbij varen.

DSC_0506

Antigua is weer helemaal anders dan de franse eilanden, het is vlakker en heeft veel meer grote ingesloten baaien met spier witte zandstranden en palmbomen. In Nelson’s Dockyard (English Harbour) loop je door de britse scheepvaartgeschiedenis.  Alles netjes gerestaureerd, je kan je zo levendig inbeelden hoe het er vroeger moet aan toe gegaan zijn.  Heden is het ook de thuisbasis van vele britse megajachten.  De haven ligt vol motor- en zeiljachten van gerenomeerde werven waar je zelfs als Euro-miljonair niet kan van beginnen dromen.  Je ziet veel crew dat non-stop in de weer is voor de eigenaars en gasten. De handel is er grotendeels op gericht .  Een luchthaven voor kleine jets, firma’s die worldwide alle exclusieve voedingswaren regelen (champagne, kaviaar, oesters, witloof uit Kampenhout… ze regelen wat je maar wil in no time), Italian design crew uniforms, medical surgery, … .  Tussen al die giganten lagen ook al een paar roeibootjes van de Atlantic Challenge die we zagen vertrekken in La Gomera.  Als er ééntje binnenkomt varen gaan alle misthoorns en toeters aan… kippenvel moment!  Ik heb enkele finishers ontmoet.  Ze zijn vooral opgelucht dat ze er zijn en het kunnen afsluiten (met de nodige alcohol).  Je leest er alles over op www.taliskerwhiskyatlanticchallenge.com .

DSC_0520 DSC_0533

DSC_0523 DSC_0537

Hetzelfde als dat de britten moeten links rijden gaan ze ook anders ankeren met hun boten.  Ze hebben echt niet graag dat je te kort bij hen komt liggen.  Ze gaan dat ook heel direct komen zeggen zonder zichzelf voor te stellen… YOU ARE WAY TO CLOSE! En gaan dan nog is een hekanker gebruiken (in een volle baai) waardoor ze niet meedraaien met de wind en we kunnen botsen… IF YOU HIT ME, DON’T SAY I DIDN’T WARN YOU.  Dan denk je zo bij jezelf “CKUF YOU HOLEASS”.  Nadat mijn ego aan de kant geschoven werd zijn we ons maar gaan verleggen. 🙂

Nu liggen we al twee nachten in Carlisle Bay, tot nu toe het mooiste wat we al gezien hebben!  Goed beschut, appelblauw zeegroen water, zeeschildpadden naast de boot, pelikanen, sunset view met het eiland Montserrat op de achtergrond, mooie koraalriffen, langoesten (die we nog niet hebben kunnen vangen).  Het is eens wat anders om tijdens de speeltijd van de school even naar het rif te snorkelen om langoesten proberen te vangen.  Ik blijf ook versteld staan van Aren hoe vlot hij mee naar de bodem duikt om te helpen.  In de namiddag gaan we met de dinghy naar het strand, dat we voor ons alleen hebben.  Het paradijs bestaat.  We beseffen allemaal heel goed hoeveel geluk we hebben dat we dit kunnen beleven.

DSC_0550 DSC_0553

Tegen de avond varen we door naar Jolly Harbour, van daar uit bezoeken we de hoofdstad St. John.

Let’s have a “Jolly” time in the marina!  We zijn benieuwd.

Jo

Ps. Ondertussen staat onze nieuwe route online. Iets helemaal anders, maar zijn er even enthousiast over!

Guadeloupe

Trouble in paradise

We hebben genoten van Les Saintes. De kleine straatjes, de leuke ontspannen sfeer en het carnaval. Maar alles is klein op Les Saintes. Geen grote toestanden, geen kostuums of make-up. Enkel een kleine bestelwagen waar muzikanten achteraan lopen die het hele dorp doorkruist. Hoe langer deze rond rijdt hoe meer dansende mensen en hoe groter de sliert wordt!

Ondertussen hebben we nog een nederlands koppel leren kennen met hun zoon Hugo van de boot Blue Runner. Al snel wordt de bbq boven gehaald en racen we met onze dinghy’s naar het strand. De kinderen spelen en snorkelen uren in het water. Het strandje is hier perfect voor hen. Wit zandstrand, helderblauw water en geen golven.

Les Saintes beach Nina

Aren en hugo Kerk Les Saintes

Ondertussen heeft  sMiles terug een deftige poetsbeurt nodig met zoet water en varen we iets verder een haven binnen aan de zuidkant van Guadeloupe. De twee dagen dat we er liggen staan volledig in het teken van de was en de plas. We willen er zo snel mogelijk weer weg om te gaan ankeren. Dit is ten eerste gratis en zoveel fijner. Voor anker in een baai kunnen de kinderen zwemmen en snorkelen. Hun hartje ophalen. Vooral Aren. Wij hebben voor hem een feloranje boei aangeschaft. Dit wordt ook veel gebruikt bij het duiken om aan te geven dat er zich mensen in het water bevinden. We binden deze telkens aan hem vast via een lang touw en hupsakee weg is hij! Nu zien wij de hele tijd een oranje object rond zoeffen in de baai! 🙂

sMiles

Dat is ook één van de redenen dat we snel weg wilde uit de haven. Enkele uren verder heb je het  Jacques Cousteau’s underwater réserve bij Pigeon Island. Volgens Cousteau was dit zijn meest favoriete duikplek ter wereld. En dat komt van een kenner hé. Wij zéér nieuwsgierig natuurlijk. Naast ons lagen Zweden met een Italiaanse dive master aan boord (jaja multicultureel hé!). Zo heeft Jo een duik kunnen versieren en heeft ook hij z’n hartje kunnen ophalen. Het was prachtig. Aren kwam ook woorden te kort. Hij kon natuurlijk niet mee duiken, maar heeft ondertussen weer de hele baai “afgezoeft”. Ik ben nu zelf ook al een paar keer mee gaan snorkelen met hem en ik geniet er ontzettend van om dat samen te kunnen beleven. Wat een prachtige wereld daar beneden!

Duik Jo Koraal

kraal

Maar ook in paradijzen kan het stormen. We schreven al eerder eens over de koraalduivel. Wel hij zit hier ook. Overal in de dorpen hangen flyers op met duidelijke info en worden we er attent op gemaakt op te passen en alert te zijn.

De koraalduivel of ook wel Lion fish genoemd is in de oceaan terecht gekomen toen in 1992 een groot aquarium werd vernield in het zuiden van Florida door de orkaan Andrew. Het natuurlijke leefgebied van deze vis loopt normaal van Oost-Afrika via Indonesië en Japan tot Australië. En nu dus ook het hele Caribisch gebied. De koraalduivel is een vraatzuchtig roofdier en heeft hier geen natuurlijke vijanden. Het is een prachtige vis, maar ook een zéér giftige. Er zijn nog nooit dodelijke meldingen geweest, maar een aanval kan zéér pijnlijk zijn. Zij hebben zich sindsdien verspreid tot zo ver noordelijk als Rhode Island en zo ver zuidelijk als Belize.

koraalduivel 1[1]

Er is zelfs een instructie video op youtube voor het jagen op de Koraalduivel in de hoop de fragiele ecosystemen te beschermen.

http://youtu.be/wA8NJvNjiPk

Het houdt ons in ieder geval niet tegen om te snorkelen. Gewoon alert zijn en voldoende afstand bewaren.

We liggen nu op onze laatste ankerplek van Guadeloupe, Deshaies. Morgen varen we verder naar Antigua. Van Frans naar Brits….en dit op zo’n 8 uur varen.

Adieu – goodbye

Hanne