Monthly Archives: September 2013

Porto Santo III

Want alles wat je kunst dat ben je zelf

We hebben nog nooit sinds ons vertrek zo lang gebleven op een bestemming als hier. Nu hebben we echt wel de nood om verder te trekken. De wind komt nog steeds niet uit de richting die we willen (noordelijke sector) en blijft west waaien. Hij is wel gaan liggen. Dus morgen varen we EINDELIJK door! Ik had nooit gedacht dat we het ergens echt wel “gezien” zouden hebben.

Ondertussen prijkt ons kunstwerk hier ook op de havenmuur. Het geeft een goed gevoel. De CliniClowns blijven steeds aanwezig. Every mile a sMile!

Aren en Nina

Gisteren hebben we samen genoten van een strandwandeling als Nina ineens bang kreeg van de golven en de zee (we zitten wel al drie maanden op een zeilboot, maar bon) dus wandelden we maar verder via de weg. Al bleef de mooie zonsondergang wel van de partij. Gelukkig maar! Anekdote: vandaag heeft ze de hele namiddag in diezelfde zee en golven gespeeld.

Zonsondergang

Aren zit hier nog steeds op de kade en heeft de lokale vissers goed in de gaten. Al de tips die hij met z’n ogen kan stelen is mooi meegenomen denkt hij. Nina speelt met een vriendinnetje op de boot. Deze keer een Noors meisje. Jo maakt pizza’s en ik zit in het gezellig havencafé. Al hebben de kinderen ons gisteren zwaar op de proef gesteld bij de les…het is weer vergeten. Na een glas wijn en de nodige rum dan toch. 😉

Ze maken het ook achteraf weer ruimschoots goed. Zoals de afwas doen.

Nina afwas

En iedereen heeft weer een sMiles op z’n gezicht!

Porto Santo II

Krachtige wind, die kapper!

Er heerst een krachtige zuidwestenwind over Porto Santo en Madeira. Deze heeft ervoor gezorgd dat we onze mooie ankerplaats hebben verlaten en terug in de haven liggen. Oma komt volgende week pas toe op Madeira, dus we hebben nog tijd. We varen waarschijnlijk zaterdag verder naar de ankerbaai van Quinta do Lorde. Iedereen zoekt hier beschutting.

Porto Santo is niet groot, maar wel héél gezellig. Een klein centrum met wat winkels en een lokale kapper. We brengen een bezoek aan het huis van Columbus en bijhorend “museumpje”bestaande uit twee ruimtes. Columbus heeft hier eeuwen terug z’n hart verloren aan een portugese schone en is wat blijven hangen.

We can’t blame him. Wij blijven hier duidelijk ook wat hangen…

Columbus

Nina vraagt al een tijdje naar frietjes en deze bakken we dan ’s avonds voor het eerst in onze oven. Samen met appelmoes….haar oogjes fonkelden! Tja…die goeie belgische kost.

Frietjes

Nina en ik brengen ook een bezoekje aan die ene lokale kapper. Het lijkt wel of dat die zuidwester hier binnen ook heerst. Onze haren worden tegen een record tempo geknipt met veel swung en alles vliegt door de lucht. Ze hebben zelfs Nina’s haar gebrusht! ’t Kind wist niet wat haar overkwam. Ze heeft dan wel een pracht van een vlecht gekregen. Dat werkte verzachtend. Ze heeft wel beslist dat vanaf nu enkel mama haar haren nog mag knippen en ze begrijpt dan ook niet dat vrouwen hier uren kunnen zitten en ervan genieten. Ik eigenlijk ook  niet.

Daarna wandelen we terug met fris ruikende wapperende haren. Ons moeder-dochter uitstapje.

Nina kapper Nina vlecht

We shoppen ook een beetje en zoeken al het materiaal bijeen om ons logo hier op de muur te schilderen. Dit is sinds vele jaren een traditie geworden. Het is begonnen in Madeira of de Azoren denk ik, maar nu ook al meer dan 10 jaar in Porto Santo. Iedereen maakt er een echt kunstwerk van. Morgen, als de wind is gaan liggen komt sMiles ertussen te staan, tussen de vele anderen die ons zijn voorgegaan.

De school gaat ondertussen ook gewoon verder en Aren legt een perfecte toets wiskunde af. Taalvaardigheid is bij Aren niet echt een probleem en we vinden hem dan ook steeds terug bij andere boten, socializen! Van wie zou hij dat hebben?!

School Aren

Nina vindt de school momenteel saai. Ondanks dat de juf alles uit de kast haalt van spelletjes, muziek, knutselen, dansen,…. Ze wil enkel schrijven in haar schriftje zoals grote broer. Ze schrijft nu dus al de woordjes ik, roos, rook, aki, oka, Lin, vis, iosakr,….. ze vindt vanalles uit! 🙂

En Aren, die wil best terug werken in de schriftjes van Nina!

En Jo, die probeert hier het café aan de haven ervan te overtuigen om elke ochtend vers brood te voorzien. Het ligt vol in de haven en iedereen heeft hier natuurlijk interesse in. Het dorp is 45 min wandelen en dat elke dag. Zo verdienen ze een mooi centje bij en zijn de zeilers blij! Alleen lijken ze het maar niet te snappen…tot grote frustratie van Jo. Crisis, welke crisis?? Loslaten in de boodschap en gewoon zelf terug brood bakken.

Wij tellen af. Drie oktober komen Oma & Jan!

 

 

Porto Santo

84 dagen aan boord

Zoals Aad Twigt in zijn zeilverhaal de Zoute Droom schrijft. “Het lijkt wel of een week de tijd heeft van een maand en een maand de tijd van een jaar. Dit komt waarschijnlijk door de intense manier van het beleven van ons huidig bestaan. Steeds gebeurt er weer wat nieuws. Er is een overvloed aan nieuwe indrukken en belevenissen.” Camaret in Frankrijk lijkt bijna een mensenleven geleden, om maar niet te praten over Port Zélande in Nederland. Zo voelt het ook echt. Héél intens en aan een razend snel tempo.
Jo, mezelf en de kinderen hadden toch even wat rust nodig na de trip van Portugal naar hier. De haven lag ook vol met andere boten die we reeds goed kennen. Rustig kuieren, wat opruimen, naar het strand gaan, aperitieven op de ene boot, etentje op onze boot,… de kinderen spelen na de school de hele namiddag lang samen. De afgelopen dagen was er ook het feest van Columbus op Porto Santo. Leuke festiviteiten met kraampjes en sketches vol geschiedenis. Het leek allemaal net echt. Columbus voer ook met z’n schip (een replica) de baai in. Geschiedenis les kids = check!

Schip Feest

 

Zelfs het regenweer van de voorbije dagen kon ons niet deren. De boot Maranne organiseerde een filmnamiddag voor de kids met pannenkoeken.
Door die regen kon ik niet echt met onze grote was starten. Kwam er ook nog eens bij dat de haven geen wasmachine heeft of niet werkte. Iedereen op de steiger deed hun was in kleine emmertjes met de hand. Maar al onze lakens en handdoeken! Nee dat zag ik niet meteen zitten. En hoe zou ik dat laten drogen met zo’n wisselvallig weer? Dan toch misschien even uitbesteden tegen betaling? Zouden we dat wel doen? Het voelt raar aan. Als de dame dan ’s avonds onze zak vol kledij en lakens netjes opgevouwen en gestreken (!! Hadden we zeker niet gevraagd) terug brengt voelde ik me net een klein kind. Mijn Sinterklaas bezoekje. Zo gelukkig was ik! Ne mens heeft ni veel nodig hoor. Heb gisteren wel een handwasje gedaan samen met Nina. Voelde ook goed. 🙂

Nina was Nina Ninentdo

De meeste boten zijn terug vertrokken richting Madeira. We zien elkaar dus zeker weer. We voelen ons zo bevoorrecht. We hebben al zoveel ontzettend leuke mensen ontmoet. Ieder heeft z’n eigen verhaal, z’n eigen reden om deze reis te maken en we hebben allemaal wel iets gemeen. Fantastisch!
Ja, er zijn zeker eens mindere momenten en daarop volgt dan weer een enorm hoogtepunt.
We blijven nog enkele dagen hier, maar gaan straks voor anker in de baai. Een prachtige baai met helder en warm water!
Donderdag zetten we onze reis verder naar Madeira.

Sines – Porto Santo

Sines –Porto Santo
Het zag er al een paar dagen naar uit dat we zaterdag in de namiddag zouden vertrekken naar Porto Santo. Onze vuurdoop, helemaal alleen, zelf beslissingen nemen… no more Xiu Xiu Xiu, hier sMiles over. Maar de weerkaarten zagen er voor ons perfect uit. Een ruime voordewindse koers met een matige zeegang. Om 15u zeggen we tot ziens tegen Strooming en tot ooit nog wel eens tegen Fernand van de Alegria. Fernand, oostendenaar, is een solozeiler pur sang en gesneden uit een heel speciaal soort hout. Voor we vertrekken spreekt hij ons nog aan. Jo zegt hij, ik weet dat je wellicht heel goed kan zeilen, maar vergeet niet op benedenwindse koersen op tijd te reven ( zeil minderen). Eens het te hard waait is dat geen pretje meer op volle zee (we moeten dan even de boot in de wind leggen en dan neemt deze intens toe.)
Eens we een mijl of 30 uit de kust varen zou de noordooster aantrekken tot 20 knopen en zo 3 dagen blijven, de laatste dag zou het afnemen tot 10 knopen. Tegen de het vallen van de avond trok die inderdaad aan, tegen middernacht stond er nog enkel een volledig gereefd grootzeil en continu + 35 knopen wind op de meters. (Dank u Fernand voor de gouden raad over het reven!!) De nacht was pikdonker, buiten wacht houden was geen optie door de brekers tegen de romp. We besloten onze koers zo comfortabel mogelijk aan te passen (meer zuidelijk gaan varen) en de kajuitingang af te sluiten om geen water binnen te krijgen. Iedere 10 minuten staken we even ons hoofd buiten om te kijken of er geen andere vaart was op ons pad. Na al die jaren was ik voor de eerste keer zeeziek! Afzien, KO op de vloer boven de kiel in een levende wasmachine. De kids die vonden het allemaal best, die waren door het kabaal wakker geworden en samen gaan liggen in Aren’s hut, rustig aan het spelen om 3u in de ochtend… onvoorstelbaar hoe ze zich aanpassen. Tegen de middag bedaarden de golven en werd het allemaal wat rustiger en konden we terug wat rust vinden.
andf
We hebben geen moment het vertrouwen in onze sMiles verloren, maar we begrijpen nu wel wat ze in de zeilersmond bedoelen met een “mooiweerboot”.
Daarna ging het met de zee en de wind bergaf… alles bedaarde en we konden weer genieten en wat slaap inhalen! De derde dag hadden we ook beet aan onze lijn… een bonito (kleine tonijn) EINDELIJK!! Sorry voor de vis maar het heeft enorm gesmaakt.
jf

bon
Uiteindelijk zagen we op dag 4 tegen valavond Porto Santo aan de horizon verschijnen.
ps
Vanochtend om 3u lagen we achter ons anker in ons bed, rustig wiegend, genietend van een welverdiende nachtrust. Toen we dan vanochtend de haven binnenvoeren stonden al onze vrienden van de andere boten ons op te wachten om touwen aan te nemen. Een warm ontvangst dat ons enorm deugd heeft gedaan. ’s Namiddags zijn we met heel de steiger naar het strand getrokken voor een pizza beach party.
arengolfgroep

nf

jh
De kids én de ouders vonden het geweldig!! Wellicht blijven we nog wel even hangen op dit kleine, charmante eilandje.

Het was een bewogen overtocht met veel emoties. Het heeft ons ook weer heel dicht bij elkaar gebracht. Een dikke pluim voor Hanne, Aren en Nina… ze beseffen het zelf misschien niet, maar ook zij zijn uit een speciaal hout gesneden. Heel hard vanbuiten, maar super zacht binnenin… moeilijk te vinden. De kapitein is fier op zijn crew!

Sines II

Geboorteplaats van Vasco Da Gama

Vanop deze plaats zal Vasco Da Gama ooit gestaan hebben, turend over de oceaan richting nieuw onbekend land. Onwetend. Enkel grote vermoedens dat dit niet het enige land op aarde was.

Van hieruit hebben Jo & ik beslist de oversteek naar Madeira te maken. We liggen al enkele dagen in de haven samen met de boot Strooming. Zij varen van hier zuidelijker naar Faro waar hun kinderen op bezoek komen. Oma Dijle en Jan komen begin oktober bij ons op bezoek in Madeira. We willen er dus tijdig zijn. We hebben afgesproken met de Strooming om elkaar daar ergens terug te ontmoeten.

Sines is rustig en er liggen maar enkele zeilboten in de haven. Het strand is bijna leeg en is een grote speelplaats voor de kinderen. We genieten van de rust, al merk ik dat ik iets zenuwachtiger word voor de mini-oversteek.

Vasco

De school gaat verder, maar na enkele moeizame dagen hebben we beslist de kinderen terug op te splitsen en het samen te doen. Meester Jo trekt met Nina naar het strand voor de turnles en voor schrijven in het zand, juf Hanne blijft met Aren op de boot. Dit gaat opmerkelijk vlotter. Aren kan zich veel beter concentreren en de les meetkunde gaat perfect. Hij meet de steiger, onze kajuitdeuren en zelfs vissen. Deze laatste is een ruwe schatting in het water. 🙂

Aren meten Nina steiger

sMiles krijgt binnen een poetsbeurt en gisteren heeft Jo de buitenkant al helemaal gedaan met de hogedrukreiniger van Danny. Geweldig wat zij allemaal bij hebben! Ook de technische check van het schip is gedaan.

We doen boodschappen (voor zeker een ruime week, je weet maar nooit) en de was is gedaan. Ons to do lijstje wordt korter en onze vertrekdag is een feit.

Jo heeft de voorbije week de weerkaarten dagelijks opgevolgd. Er is een lagedrukgebied voorbij gekomen en beter weer is op komst. Zo ziet het er toch uit. Twee andere boten die we eerder hebben leren kennen, waaronder Starship en HeckoGecko zijn afgelopen zondag vertrokken en eergisteren aangekomen op Madeira. Het was blijkbaar een zware trip met regen en hoge golven.  HeckoGecko  is zelfs teruggekeerd naar de haven en Starship is alleen verder gevaren. Het weer aan de kust en het weer op zee is iets helemaal anders natuurlijk.

We vertrekken zodadelijk uit Sines. Het is zo’n 500 mijl varen en plannen dinsdagavond laat/nacht toe te komen op Porto Santo. Dit is een klein eiland net voor Madeira. Het is weekend, dus we geven dan sowieso geen les. Als het weer het maandag toelaat gaat de les gewoon verder. De trip van Troia naar hier was héél rustig en het lesgeven is zelfs beter gegaan dan voor anker of in een haven. Let wel, bij mooi weer!

De komende nachten zullen er zijn van shiften van drie uur, zeilend onder een spectaculaire sterrenhemel! Focus hé, blijven focussen, onze focus staat volledig daarop! 🙂

Ondertussen loopt ons 2de traject voor de CliniClowns gewoon verder en zal eindigen in Tenerife. We verlaten nu het vasteland en zullen de komende maanden enkel vertoeven op eilanden.

Ons derde traject voor de CliniClowns zal de grote Atlantische oversteek zijn.

Wij hijsen de zeilen!

Hanne

Wat hebben we geleerd:

Altijd goed luisteren naar de tips van de locals wat vissen betreft. Aren heeft z’n eerste vis gevangen! De aanhouder wint. ’t Zijn er nu zelfs de ene na de andere. Nu nog vissen vangen op de grote oceaan.

Aren vis

Sines

Geboorteplaats van Vasco Da Gama

Vanop deze plaats zal Vasco Da Gama ooit gestaan hebben, turend over de oceaan richting nieuw onbekend land. Onwetend. Enkel grote vermoedens dat dit niet het enige land op aarde was.

Van hieruit hebben Jo & ik beslist de oversteek naar Madeira te maken. We liggen al enkele dagen in de haven samen met de boot Strooming. Zij varen van hier zuidelijker naar Faro waar hun kinderen op bezoek komen. Oma Dijle en Jan komen begin oktober bij ons op bezoek in Madeira. We willen er dus tijdig zijn. We hebben afgesproken met de Strooming om elkaar daar ergens terug te ontmoeten.

Sines is rustig en er liggen maar enkele zeilboten in de haven. Het strand is bijna leeg en is een grote speelplaats voor de kinderen. We genieten van de rust, al merk ik dat ik iets zenuwachtiger word voor de mini-oversteek.

Vasco

De school gaat verder, maar na enkele moeizame dagen hebben we beslist de kinderen terug op te splitsen en het samen te doen. Meester Jo trekt met Nina naar het strand voor de turnles en voor schrijven in het zand, juf Hanne blijft met Aren op de boot. Dit gaat opmerkelijk vlotter. Aren kan zich veel beter concentreren en de les meetkunde gaat perfect. Hij meet de steiger, onze kajuitdeuren en zelfs vissen. Deze laatste is een ruwe schatting in het water. 🙂

Aren meten Nina steiger

sMiles krijgt binnen een poetsbeurt en gisteren heeft Jo de buitenkant al helemaal gedaan met de hogedrukreiniger van Danny. Geweldig wat zij allemaal bij hebben! Ook de technische check van het schip is gedaan.

We doen boodschappen (voor zeker een ruime week, je weet maar nooit) en de was is gedaan. Ons to do lijstje wordt korter en onze vertrekdag is een feit.

Jo heeft de voorbije week de weerkaarten dagelijks opgevolgd. Er is een lagedrukgebied voorbij gekomen en beter weer is op komst. Zo ziet het er toch uit. Twee andere boten die we eerder hebben leren kennen, waaronder Starship en HeckoGecko zijn afgelopen zondag vertrokken en eergisteren aangekomen op Madeira. Het was blijkbaar een zware trip met regen en hoge golven.  HeckoGecko  is zelfs teruggekeerd naar de haven en Starship is alleen verder gevaren. Het weer aan de kust en het weer op zee is iets helemaal anders natuurlijk. We zijn héél goed uitgerust en voorbereid en hebben er een goed gevoel bij. Nu de oceaan nog.

We vertrekken zodadelijk uit Sines. Het is zo’n 500 mijl varen en plannen dinsdagavond laat/nacht toe te komen op Porto Santo. Dit is een klein eiland net voor Madeira. Het is weekend, dus we geven dan sowieso geen les. Als het weer het maandag toelaat gaat de les gewoon verder. De trip van Troia naar hier was héél rustig en het lesgeven is zelfs beter gegaan dan voor anker of in een haven. Let wel, bij mooi weer!

De komende nachten zullen er zijn van shiften van drie uur, zeilend onder een spectaculaire sterrenhemel! Focus hé, blijven focussen, onze focus staat volledig daarop! 🙂

Ondertussen loopt ons 2de traject voor de CliniClowns gewoon verder en zal eindigen in Tenerife. We verlaten nu het vasteland en zullen de komende maanden enkel vertoeven op eilanden.

Ons derde traject voor de CliniClowns zal de grote Atlantische oversteek zijn.

Wij hijsen de zeilen!

Hanne

Wat hebben we geleerd:

Altijd goed luisteren naar de tips van de locals wat vissen betreft. Aren heeft z’n eerste vis gevangen! De aanhouder wint. ’t Zijn er nu zelfs de ene na de andere. Nu nog vissen vangen op de grote oceaan.

Aren vis

 

Sesimbra – Troia

Na Lissabon maken we twee korte tussenstops tot Sines. Onze eerste is Sesimbra. Rustige ankerplaats, waar enkel de Strooming en wij liggen. We merken dat we meer en meer rustiger worden tijdens het zeilen en dat we sMiles haar vaareigenschappen goed kennen. De tocht van Lissabon was iets onrustiger. De zee was ongecontroleerd en de wind nam alsmaar toe. We begonnen met rustig genaker weer, waar na een tijdje Jo & ik allebei gelijktijdig aanvoelden dat deze naar beneden moest en we best het grootzeil zouden reven. Dit ging vlot en was net op tijd.

We hadden daarna zelfs een piek van 38 knopen wind en het leek ons niet te deren. De kinderen waren beneden volop aan het spelen en ik voelde niets maar dan ook helemaal niets wat in de richting van zeeziek zou gaan. Ben zelfs beneden voor iedereen fruit gaan snijden en regelmatig gaan ingrijpen bij het pestgedrag tussen broer en zus! 🙂

Zijn we dan toch gemaakt voor een leven op zee?

De tocht gisteren naar Troia was dan ééntje zonder wind. Ook dat vonden we niet erg. Rustig even dobberen. Proberen vissen, zonder resultaat….opnieuw. Dat vissen wordt een afgezaagd verhaal hé. Nu varen tegen 1,5 knoop hou je ook niet lang vol. Dan toch maar even de motor bijzetten.

Nu liggen we even in de haven van Troia en seffens varen we richting Sines. Vandaag is het les op zee. Er is geen wind en lijkt ons perfect om het eens zo te proberen.

Lisboa

Van Vasco Da Gama naar Andy Warhol

Misschien wel onze laatste grote wereldstad voor lange tijd? Het is niet veel en voor sommigen ondenkbaar, Lissabon bezoeken in één dag, maar wij gaan ervoor! Met de trein vanuit onze haven vlot bereikbaar en dus weinig wandelen (zie kids). Treintickets koop je hier op het perron via een automaat. Aangezien deze geen internationale bankkaart wil aannemen en ook geen cash, reizen we dus maar gratis de hele dag. We spreken er ook de conducteur over aan. No English… niemand kijkt er van op.

Lissabon heeft ontzettend prachtige historische gebouwen en een grote geschiedenis wat ontdekkingsreizigers betreft. Dat voel en zie je. De typische kleine trammetjes die er op en af rijden mogen niet ontbreken. We willen niet enkel de sfeer opsnuiven, we willen ook graag enkele musea bezoeken. Ja ja, in één dag en met kinderen! Toegegeven, Aren en Nina in grote steden werkt niet zo vlot. Maar, laat ze twee musea bezoeken en je hoort ze niet. Van wie hebben ze dat meegekregen?

Tram

Na het hartje van Lissabon hebben we even Bélem bezocht en daar ligt ook het Museu de Marinha. De volledige geschiedenis van de portugese vloot is er te vinden en te bezichtigen. Dit incluis de grootste der grootste wereldontdekkingsreizigers van Colombus tot Vasco Da Gama. We zeilen nu zelf een stuk over deze wereldzeeën en hebben alleen maar meer respect gekregen voor deze grote voorgangers.

Nina boot

Van het ene contrast naar het andere. Naast het Museu de Marinha dat gevestigd is in het vroeger paleis van de koning, ligt het museum voor contemporary art. Een mooi strak wit gebouw. Je kunt hier permanent een private kunstcollectie “Museu Coleção Berardo” bezichtingen van een rijke Portugees die niets doet dan kunst kopen en het gratis tentoonstelt voor het grote publiek. Je vindt er de gekste werken, creatieve pareltjes, prachtige kleuren en dit van Andy Warhol naar Pablo Picasso tot Joan Miro.

Museum Berardo Nina

Waar we vooral naar zochten was een werk van Piet Mondriaan. Aren had er vorig jaar op school over geleerd en hij was nieuwsgierig. En wat was hij fier het nu live te mogen zien. Ik weet al waar de les maandag mee zal starten!

Piet Mondriaan Family

Ondertussen ligt de deense boot Hanne-Kjerstine ook terug in de haven bij ons. En zo blijven we maar bijeenkomen. De meesten willen volgende week al vertrekken naar Madeira, zo’n oversteek van vier à vijf dagen. Onze eerste echte lange trip alleen met sMiles. Vorige keer was Jeroen er nog bij, bij de Golf van Biskaje.

Wij plannen toch om nog wat zuidelijker te gaan. We hebben tijd en bekijken het rustig. Vandaag varen we verder richting Troia, Sesimbra of Sines. Maar eerst even zelf de Taag opvaren, langs het zeevaartsmonument. Er hangt een sterke, doch misschien wat weemoedige sfeer rond. Saudade…Dan toch voor zeilers…

Sintra – Oeiras

Koningen en prinsessen – werelderfgoed in Portugal

Sintra wordt dikwijls beschreven als hét Disneyland voor volwassenen. Het heeft een gezellig historisch centrum en vele prachtige, sprookjesachtige gebouwen.

Wij kozen ervoor om het Palacio da Pena te bezoeken. Volgens iedereen de “must see” hier. Een ideale schooluitstap. Via taxi vanuit Cascais was het maar een klein halfuurtje rijden. Na enkele vergelijkingen de voorbije weken blijkt een taxi nemen voor ons als gezin van vier voordeliger dan de bus én sneller.

Palacio da Pena ligt helemaal bovenaan op een heuvel met een panoramisch uitzicht en omringd door prachtige tuinen, eigenlijk eerder een gigantisch bos. Een echt sprookjesbos!

Sintra palais 

En wat een paleis! We waren allemaal onder de indruk en de kinderen waanden zich ook echt in een sprookje. Nina was volledig in de ban van de prinsessen. Het paleis is gebouwd op de resten van een vroeger klooster. Er worden verschillende bouwstijlen gecombineerd. Deze sprookjesachtige combinatie is een duidelijke uiting van de romantische stroming uit de 19e eeuw. De koning Fernando, die dit paleis als zijn buitenverblijf (?!) gebruikte, kreeg dus niet voor niets de naam “the artist king”.

Sintra view

Na het bezoek zijn we via het prachtige sprookjesbos naar beneden gewandeld. Mooie vijvers met witte en zwarte zwanen, een kleine kapel, mooie paden, zonnestralen die door de bomen schijnen en spelen met schaduwen…net echt. Bij de ingang van de kapel, op een stoffig wegje zagen we ineens een schittering op de grond. We ontdekten er een klein stukje van een juweel met steentjes. We waren er volledig van overtuigd dat we een schat gevonden hadden! Dit was vast van één van de prinsessen haar kroon afgevallen tijdens een wandeling in het bos meer dan 100 jaar geleden!  Nina haar fantasie sloeg helemaal op hol. Aren keek even bedenkelijk, maar na m’n knipoog hadden we geen woorden meer nodig. Nina had een schat!!

Nina Bos

De dag erna op school hebben ze allebei een prachtig kunstwerk gemaakt van Palacio da Pena. De schat, die wordt goed bewaakt door Nina.

Strooming mee…

Afgelopen donderdag na school en na zes dagen voor anker, hebben we de baai van Cascais verlaten. Ondertussen varen we weer wat samen met de Strooming (Annie & Danny). Ze kwamen woensdagavond plots uit het niets de baai invaren onder luid getier van ons. Het was een heel leuk en warm weerzien!

Annie en Danny

Onze trip was van korte duur, want een klein uurtje later lagen we alweer stil. Dit keer in de haven van Oeiras. Iets verder dan Cascais, korter bij Lissabon en aan de monding van de Tejo rivier. Dit geeft ons weer even de mogelijkheid te wassen en een heerlijke “lange” warme douche te nemen! Vlak naast de marina ligt ook een groot zoutwater zwembad. Need I say more. Hier liggen weer veel andere boten met kinderen die we trouwens meer en meer tegenkomen. Het belgisch koppel van de Maranne, Starship onder oostenrijkse vlag en nog een vlaamse boot die normaal ook naar Australië vaart. Tot groot jolijt van de kinderen! Het lijkt wel of er een grote vloot begint te vormen met allemaal leuke mensen die het goed met elkaar kunnen vinden.

Probeer zo maar eens de focus scherp te houden op school. 🙂

Oh ja school… kleuteronderwijs combineren met lagere school, het is een uitdaging. Maar de eerste schoolweek zit er al op. Het weekend is begonnen en vandaag trekken we naar Lissabon!

Ilha Berlenga – Cascais

De dag dat we in Nazaré zouden vertrekken zijn we tijdens de nacht allemaal ziek geworden.  Wellicht iets verkeerd gegeten.  De darmproblemen hebben ons in de haven gehouden.  De kids en Hanne waren snel terug te been.  Ikzelf heb heel de dag in bed gelegen.  Tegen de avond kwam “A Small Nest” binnengevaren.  Ik herkende de boot van ver.  We hebben drie jaar de blog van de familie Stellamans gevolgd die met hun Oceanis 46 de wereld hebben omzeild.  Nu behoort de boot toe aan een leuk Oostenrijks gezin met drie kinderen én de schoonmoeder van 71 aan boord!

De “Clube Naval de Nazaré” was tot nu toe de meest sympathieke haven die we al aangedaan hebben… ook zij hebben mooi gesponsord voor de Cliniclowns!  (Voor de Cliniclowns vragen we in iedere haven een korting op ons liggeld en leggen we ons goed doel uit.  Het bedrag van de korting storten we door op hun rekening).

Met een dag vertraging zijn we dan vrijdag vertrokken naar Ilha Berlenga… one of Portugal best kept secrets stond in onze zeilgids van 1999!  Dan heb je meteen verwachtingen.  Het moet gezegd, Berlenga is heel mooi, een statige rots die uit zee opsteekt, een oud klooster, een vuurtoren, grotten, kleine baaien, helder water… maar ook 10 tallen toeristenbootjes,  een camping,  huurhuisjes, 1 klein overvol strandje.  Ideaal voor een kort bezoek als tussenstop naar Cascais. 

Baai Ilha Ilha

Zaterdag hebben we heel de dag gevaren en gevist.  Weer geen beet en steeds met een ei in onze broek als we tussen vissersnetten varen.  (nu al met een 2de lijn van Aren.   Alle tips zijn welkom).  Tegen de avond zijn we aangekomen in Cascais.  De wind kwam over het dorp de baai in waaien, je ruikt de geur van lekker eten en vakantie.  Wij noemen het de geur van geld uitgeven :-).  De wind waaide ook over de gigantische disco aan het strand, tot in de vroege uurtjes “vollen bak”.  We hebben alle DJ’s en live optredens vanuit ons bed gevolgd!  ’s Ochtends voelden we ons ook alsof we er bij waren geweest :-(.  Gisteren zijn we als afsluiter van de vakantie iets gaan eten in “The House of Wonders”, de PurPur van Portugal (Hanne’s broer heeft een bistro gehad in Leuven).  Heerlijke frisse salades en quiches, fruitige cocktails, gebakjes…  allemaal met liefde gemaakt boven op het dak van een huis in het stadje.  De eigenares is een Nederlandse, een vrouw van de wereld met een heel groot hart, dat voel je.  In de keuken staat een vlaamse achter het fornuis.  De ideale afsluiter van onze twee maanden vakantie.

Cascais Cascais tekst

De temperatuur is ook weer gestegen. Je voelt dat wel alsmaar zuidelijker varen.

Vanochtend zijn we gestart met de school.  We hebben momeneel niet veel verwachtingen.  Het is weer een nieuw ritme zoeken.  Hanne heeft een andere outfit voor het lesgeven.  Nina gaat er helemaal in op en zegt juf tegen haar mama.  Ze vindt het super en blijft maar werken in haar boekjes.  Haar kajuit is de speelhoek.  Aren is iets complexer, die gaat op zoek naar de grenzen, de nieuwe juf testen!  DE uitdaging.  Gelukkig hebben we al geleerd hoe we hier mee moeten omgaan, met veel vallen en opstaan. Maar hij maakt dan ook héél netjes zijn rekensommen na een hoognodige pauze.

School 

Na de les gaat de juf even omkleden en komt mama terug!  En hoe was het op school vroeg ze dan… SUPER vertelden Aren en Nina.  Al bij al is het dus goed gegaan.   Ik ben zo fier op Hanne, ook een vrouw van de wereld met een heel groot hart én heeeel veel geduld… ook met papa!