Monthly Archives: August 2013

Nazaré

Surfersparadise Nazaré

We waren nog aan’t twijfelen of we wel zo snel zouden vertrekken in Figueira da Foz.   De weerkaarten gaven voor de komende dagen nogal weinig wind en hoge golven.  De deining zou aanhouden omdat het dieper in zee al een paar dagen stevig waaide.  Enfin, Figueira was echt niet zo geweldig om nog langer te blijven, het was maar een tripje van 35 zeemijl  én beter in hoge golven varen met wind dan zonder wind.  Tegen de middag voeren we de havengeul uit. Eens uit de bescherming van de golfbrekers wist ik al dat het het een pittig tochtje zou worden.  Een deining om U tegen te zeggen.  Gelukkig stond er ruim voldoende wind om de boot zonder te veel rollen over de golven te sturen die langszij onder ons door rolden.  Af en toe kriebelde het in onze buiken als we van de top naar beneden gleden in het dal.  Constant haalden we snelheden boven de 8 kn.  Heel de weg in “spinhouding” met armen en benen gestrekt om niet om te vallen.  Tegen de avond begon het nog alleen maar harder te waaien.  Hier bovenop dat onze bestemming Nazaré DE surfspot van Europa is!  (20 m golven zijn in de winter geen uitzondering – te bekijken op youtube).  In zee loopt er een diepe trog die het water opstuwt. 

Bij aankomst hadden we 34 kn wind op de meters en golven tot wel vijf meter.  Toen ik voor op het dek stond om het grootzeil binnen te halen kwam mijn surfervaring van weleer weer goed van pas.  De kids waren even verplicht benedendeks, Hanne en ik vastgelijnd, blik op de haveningang en NIET achteromkijken!  Dan ben je opgelucht dat je veilig tussen de golfbrekers vaart van de haven, hoor je dat er in de marina nog net één plaats vrij is waar we dan met 25 kn zijwind mogen tussenvaren terwijl heel de steiger klaarstaat om in te grijpen als het fout zou gaan.  De havenmeester werd bijna helemaal gek als ik sMiles met zoveel wind dan nog eens achterwaarts wou parkeren met de kont tegen de steiger (Door al onze reizen in KroatIë waar je altijd zo afmeert is dat onze specialiteit geworden).  Op één stootwil contact na zijn we vlot de plaats ingevaren. 

Tot groot plezier van de kids lagen de denen van de “Hanne Kjerstine” hier ook met hun vier kinderen.  We zijn dan maar met heel de bende (Xiu en de denen) op restaurant gegaan… de 8 kinderen aan een eigen tafel.  Het was feest 🙂 én wat een ervaring rijker.

 Groep

De voorbije dagen hebben we gespeeld in de haven (Aren vist een hele dag door en bouwt zijn eigen SeaLife met zijn vangsten) en zijn we naar het strand gegaan.  Voor onze ogen werd een vrouw meegesleurd in de branding.  Drie binken van lifeguards hebben haar kunnen redden.  Aren en Nina hebben heel het gebeuren live gezien en begrijpen nu dat ze HEEL VOORZICHTIG moeten zijn met de zee en golven.  Overal op het strand staat aangegeven dat er niet mag gezwommen worden, zelfs niet wandelen aan de vloedlijn.

Strand

Gisteren hebben we met een steigerBBQ afscheid genomen van XIU, je leest er alles over op onze Wall of Fame.

Xiu

De boot heeft weer een poetsbeurt gehad (ook onder de waterlijn).  Klaar voor ons volgend avontuur op Ilha Berlenga… Vanaf maandag start de zeeschool van 9u tot 12u.  Juf Hanne en Meester Jo zijn er klaar voor… Aren en Nina zullen even moeten wennen :-).

Deze morgen is ook de Deense boot vertrokken. Het is muisstil in de haven…

Oh ja, Annie & Danny van de Strooming die een stukje hebben meegevaren in het begin van onze reis zijn weer vertrokken en al bijna in Porto. Binnen enkele dagen varen we weer samen. Ze geven van katoen! Petje af voor hen!

 

Figueira da Foz

Gennaker op z’n best

Het was een heerlijke zeildag hier naartoe, weinig wind en een kalme zee! Porto gisteren verlaten rond 8u30 ’s ochtends en tot 16u30 kunnen varen met de gennaker aan zo’n 6 à 7 knopen, soms zelfs 8. De beste aankoop, absoluut! Daarna viel de wind weg en was het op motor tot onze eindbestemming. Een dag varen van ongeveer 11u à 12u, maar héél relax met prachtig warm weer. Aren en Nina hebben bijna de hele dag binnen gespeeld. Het was super! Zo gaan we de wereld rond.

Figueira da Foz doet ons meteen een beetje denken aan de Belgische kust, alleen natuurlijk mooier weer en een prachtig gigantisch groot strand. Maar de kraampjes, typische bars en buildings zijn een feit. Ook de hevige wind (30 knopen op zee) aan de Atlantische oceaan zorgde voor constant opwaaiend zand. Een gratis scrub, gegarandeerd! De oceaan die gisteren nog zo rustig en mild was voor ons, was nu veranderd in een kolkende massa. Héél blij dat we rustig in de haven liggen.

We zijn dan maar voor het waterpark gegaan. De kids vonden het geweldig. Ook al hebben we er vijf kilometer voor gewandeld (en ja ja zonder zagen en dat wind tegen!) en was het water er extreem koud met blauwe lippen en gebibber als gevolg. Ne mens moet er wa voor over hebben. Ook nu kwam er alleen maar groot gejuich ’s avonds op de vraag of ze een leuke dag hebben gehad.

De aanhoudende krachtige wind de komende dagen en zeedeining dwingt ons nu wel een beetje om hier langer te blijven. Maar we weten ons wel bezig te houden. De haven zit vol vissen en Aren heeft een fuikje gekregen om krabben te vangen. Nina en ik willen een nieuwe bikini. 🙂

En stilletjes beginnen voorbereiden voor school.

 

Porto

Fireworks in the sky!

Last minute hadden we dus beslist om toch nog een dagje langer te blijven in Viana omwille van het vuurwerk (op aanraden van twee agenten van de Policia Maritimo, Bruno en Victor).  We lagen front stage voor het gebeuren.  Heel de kade werd afgezet met dranghekken!  De prijs voor een zitplaats was 8 Euro.  De agenten waren zo vriendelijk dat we ze ’s avonds op onze boten (XIU) met hun vrouwen hadden uitgenodigd om het event van Viana vanop de beste plaats te kunnen genieten.  Heel de namiddag kwamen er nieuwe pontons aanvaren met nog meer vuurwerk.  In totaal 15 pontons op 50 meter van de boot.  Ik vroeg mezelf al af of het nog wel zo veilig was.  De havenmeester garandeerde ook dat we ons niet moesten verplaatsen.  Rond 22u werden we dan toch vriendelijk verzocht onze exclusieve plaats te verlaten.  Met drie boten zijn we dan verderop in de rivier gaan ankeren.  Wij in het midden op ons anker en de twee andere boten langszij vastgemaakt zonder anker (Rocna ankers zijn DE referentie, geen twijfel meer).

DSC_0678

Net voor het schouwspel begon waren we klaar…  de agenten Bruno, Victor, Ricardo en hun vrouwen en zoontje inclusief!  Ze hadden lokale wijn en hapjes mee. De sfeer zat er al meteen in.  Heel de rivier lag ook vol met bootjes waar er stevig op gefeest werd.  Het was inderdaad de moeite én gelukkig dat we niet zijn blijven liggen.  Wat een knallen!!  Nina is terug naar bed gegaan omdat ze schrik had dat we zouden geraakt worden :-).  Rond 1u lagen we terug op ons plaatsje aan de steiger en zijn we moe maar voldaan gaan slapen.  Viana was absoluut de moeite voor langer te blijven.  Onze eerste portugese vrienden zijn een feit.  We hebben hun gsm nummer voor als er problemen zouden zijn…  tot Madeira zijn we dus safe. Daarna vast ook nog wel.

Porto is geweldig, zowel de drank als de stad!

De zeiltocht naar Porto ging héél vlot.  Het waaide wat harder en zo waren we in staat om er wat meer snelheid in te houden met onze zware boot.  Het was slalommen tussen de vissersnetten en met vol zeil kwamen we de Douro opgevaren.  Het grootzeil neerhalen op een ondiepe, smalle rivier waar de stroom en de wind haaks op elkaar stonden was ook weer een uitdaging op zich.  (De boot moet liefst met de neus in de wind liggen om het zeil netjes en vlot te laten zakken… doordat de stroom de boot steeds uit koers bracht leek het meer op een stapel verfrommelde lakens.  Lesje geleerd, volgende keer beter!

DSC_0719

We liggen in de nieuwe (en enige) haven Douro Marina.  De voorbije dagen hebben we overdag de stad bezocht en ’s avonds gaan socializen met de andere boten.  Nederlanders zijn echt wel de koplopers als het op verre zeilreizen komt.  We hebben er weer nieuwe vrienden bij!  Ook Andre die in Porto woont (heeft gewerkt als architect bij Jan en Dianne, mama van Hanne) is op visite geweest.  Zo hebben we toch wel wat meer geleerd over deze bijzondere stad. 

DSC_0734 DSC_0743

De Douro heeft zich diep ingesneden in het landschap.  Steil oplopende straten met huisjes die versierd zijn met tegels, imposante bruggen die de oevers verbinden, prachtige gebouwen, de Port wijnhuizen… (met proeverij – Aren lust het ook wel, de appel valt niet ver van de boom), maar ook een “Doppelmayer” kabellift met gondels, knalgele watercruise boten… 

DSC_0737 DSC_0736

Porto is een unieke, maar heel toeristische stad die voor met onze kids te bezoeken niet altijd evident was.  De haven ligt wat uit het centrum dus veel wandelen of steppen, steile straatjes en warm . De vele vragen kwamen dan ook als: “gaan we niet terug naar de boot, ik ben moe, ik wil op je schouders zitten, is het nog ver, ik heb honger, daar staat een taxi die leeg is… “ Ik hoor net mezelf terug als ik klein was.  

DSC_0770

Als het morgen niet te hard gaat waaien gaan we in één dagtocht door naar Figueira da Foz (60 NM).  We hebben nieuw aas gekocht voor aan de lijn te hangen die we graag willen testen (twee kleinere pulpo’s en een namaak sardientje).  De sushi matjes en rijst staan klaar…

Fingers crossed!

Jo

Vuurwerk-Viana Do Castelo

Het feest bereikt hier zijn hoogtepunt. We wilden net vertekken als de Policia Maritimo ons aansprak. Ze hebben zojuist drie grote drijvende pontons in de havengeul gelegd vol met vuurwerk. Het grootste vuurwerk met als thema The Waterfall! We gaan het beste missen als we nu gaan en hebben dan nog eens de beste plaatsen volgens hen. Front row!
Zodus, wij blijven en hebben de Policia uitgenodigd op onze boten. Iedereen wil hier wel staan zeggen ze. De pintjes staan koud.
Porto is voor morgen.

Viana Do Castelo

Adios España, olà Portugal!

Viana Do Castelo

We hebben Bayona gisteren verlaten en zitten alweer in een ander land. Je merkt meteen dat de kust hier verandert. Portugal heeft een lange, uitgestrekte kust met steden en dorpen die vlak naast de Atlantische Oceaan liggen. Weinig beschutting en dus zullen we de komende maand meestal in havens liggen. Het was een fijne zeildag hier naartoe. De kinderen hebben de Portugese vlag ingekleurd en gehesen. Ik heb, denk ik m’n zeebenen gevonden. Enkel het binnen varen was spannend. Bijna 30 knopen wind en in de havengeul waren ze volop aan het kiten en windsurfen. Heb ertussen slalom gedaan! Stress!

Aren en Nina vlag Kite

We liggen nu in Viana Do Castelo en nog steeds in dezelfde vaargeul, maar dan vlakbij de haven. Deze ligt volledig vol. We zijn hier onder groot tromgeroffel en muziek toegekomen. Nee, niet voor ons. Er is een groot driedaags feest begonnen gisteren. Lees: dag en nacht en non stop.

In een havengeul liggen is niet meteen het mooiste plekje, maar we willen wel wat meepikken van de festiviteiten. Het is echt één groot fantastisch feest en wat een welkom in Portugal! We voelen er ons meteen thuis. Overal kleine kraampjes, een parade met lokale pracht -en praalwagens, stoere kerels die de ziel uit hun lijf bonken op enorme trommels (onderaan filmpje hiervan) en gisterenavond werden we op een gigantisch vuurwerk getrakteerd. Vanop de eerste rij, van uit de kuip van sMiles.  Morgen varen we verder richting Porto. Ze voorspellen héél warm weer en weinig wind.

Local

Oh ja, we hebben voor het eerst onze klok een uurtje teruggedraaid. Een uurtje langer slapen?

Filmpje festiviteiten van Viana Do Castelo

http://flickr.com/gp/smilesopreis/838rGD

 

Isla Cies

Isla Cies

Deze prachtige eilandengroep kun je niet zomaar bezoeken, dat wisten we. Je moet er netjes een aanvraag voor indienen. Wat we ook hebben gedaan, maar misschien wel wat laat. Toen we in Vigo vernamen dat het streng gereglementeerd is, hebben we meteen alles in stroomversnelling laten gaan. Al snel daarna zaten we achter onze computer om onze voorkeur voor dagen in te vullen. De cruising permit was snel geregeld, voor al de rest was een aparte vergunning nodig (duiken, ankeren, kamperen,…).

Buiten dat 15 augustus mijn verjaardag is, is het ook een internationale feestdag . Dit in combinatie met één van de mooiste stranden ter wereld, sloeg de computer telkens tilt om te reserveren. Error, error, error! De enige mogelijkheid om er te mogen ankeren was 14 augustus!  De dag zelf nog… al de rest VOLZET!!

Niet geklaagd, alle hens aan dek (letterlijk en figuurlijk)! sMiles stoof de haven uit met dan nog eens net de start van die zeilregatta! We wilden de maximum uit ons verblijf op Isla Cies halen. We gingen dan ook wel zien hoe druk het er was en hoe streng ze werkelijk zijn.

Ja, het mag zeker gezegd worden. Isla Cies is absoluut een bezoekje waard. Het was er ook helemaal niet zo druk (die dag dan toch). Wij met Cariebje naar de kant voor een beach namiddag. Prachtig, heel zacht zand met een grove korrel,  mooie schelpen en natuur. Xiu had geen vergunning meer gekregen, maar eens we zagen dat er geen controle was riepen we hen via de Marifoon op met het nieuws het toch te proberen.

Isla Cies

Nog geen uur later lag er een groot schip van de Guardia Civil in de baai. Zo goed als alle boten werden gecontroleerd en grondig! Geen gewoon mannen… Hebben dan maar meteen Xiu verwittigd.

Als er dan nog eens een parkwachter komt zeggen dat dinghy’s niet op het strand/eiland mogen en enkel dienen als afzetten/ophalen zijn we niet meer zo ontspannen. We voelen ons een beetje gevangen. De grote ferry’s die onophoudelijk af en aan varen uit Vigo met toeristen, doen daar geen goed aan. Wat gaat dat hier morgen zijn, denken we? Op een feestdag, op mijn verjaardag?

We vertrekken maar terug stilletjes met Cariebje naar sMiles. Bij overmaat van ramp wilde ik per sé roeien naar de kant (natuurgebied, geen motor dacht ik, be kind to nature), maar bij veel wind blijkt dat niet zo’n goed idee. Heb Jo de hele tijd liggen aanmoedigen dat we nu volop gratis fitness doen! Nina was motivator en ze deed dat super. “Hey hup, hey hup.”

Isla Cies heeft een prachtige baai, maar je ligt er niet echt beschut. De deining was niet fijn. Xiu kwam na de komst van de Guardia Civil toch even de baai invaren en na al een vervroegd verjaardagsapertief hebben we dan maar het prachtigste strand ter wereld te verlaten en geruild voor iets rustiger…

Bayona

Bayona, op nog geen uurtje varen was inderdaad rustig en precies wat we zochten. Donderdag, 15 augustus werd ik gewekt in een versierde boot, een mooie kroon met 35 jaar op en super enthousiaste kinderen alsof het hun eigen verjaardag is. Het werd een rustige stranddag samen met Xiu met als aflsuiter een strandbarbecue en ze hadden zelfs taart voor me gebakken! What more do you need?

Birthday Birthdat 2

Hanne

Dankjewel trouwens voor al de fijne verjaardagswensen!

 

 

 

 

Isla Salvora – Vigo

Islas Atlanticas

Voor de Galicische kust liggen enkele eilanden, de meeste onbewoond én beschermd natuurreservaat.  Met een “cruising permit” mag je die bezoeken en in de baaien ankeren.  We zouden initieel enkel naar Islas Cies gaan, maar door te weinig wind zijn we beland in Isla Salvora.  Een paar hectares groot met vijf bezienswaardigheden.  Het enige wandelpad waar je op mag is 1.2 km lang tot aan de vuurtoren en terug! 

Meeuw 

Door onze late aankomst waren we bijna alleen op het prachtige eiland.  We maakten een sunsetwandeling door het mini reservaatje. Op maat van Aren en Nina… het leek of de dieren wisten dat er niet van het pad mocht worden afgeweken.  We konden ze van heel dicht observeren.  Ook de rotsen zagen er door winderosie heel kunstzinnig uit.  Op terugweg met ons bootje lag alles er vredig en stil bij… bijna geen zeedeinig, heerlijk slapen achter ons anker TOT 2u30 moeder natuur beslist had de wind te doen keren en ons onbeschut achterliet. 

Zeemeermin Aren en Nina

We vroegen ons soms af of we niet terug in de Golf van Biskaje zaten.  Heel de boot wipte op en neer, schoten die kraakten, stromend water langs de romp, onze water en dieseltanks klotsten, daarbovenop nog is het ankeralarm dat afging = bye bye nachtrust.  Van relax onder de lakens liggen was geen sprake meer… we lagen daar bovenop maar drie bootlengtes meer van het strand.  Ideaal voer om doemscenario’s te gaan bedenken.  Tegen de ochtend bedaarde de wind en kregen we mist in de plaats… dan maar gaan snorkelen met Aren in afwachting van ons vertrek.  De tocht naar Vigo was een les radarlezen.  Het had wel iets sprookjesachtig om door die laaghangende wolken te varen.  Boven de mist was er een stralende hemel dat alles in een heel zacht licht omtoverde. 

Jo en Nina 

Nu liggen we in de haven van Vigo, een grootstad aan’t water met overbevolkte stranden.  Normaal ging na eerder duidelijk telefonisch overleg onze genua vandaag naar de zeilmaker voor de nieuwe UV strip.  We hadden het kunnen weten. Op z’n spaans. De afspraak dat ons zeil de dag zelf ’s avonds klaar zou zijn, werd ineens een week later! Er is hier morgen een grote zeilregatta en hierdoor hebben ze veel werk. Wat ze natuurlijk vorige week ook al wisten…Mañana…mañana.

Dus nu liggen we hier in een ontzettend drukke haven, waar er morgen 80 boten vertrekken voor een race. Maar alles gebeurt met een reden, nietwaar. Het geeft ons de mogelijkheid om eens te shoppen. Door de extreme hitte duiken we een grote schopping mall in. En wat hebben we ons aangeschaft? Een mini stofzuiger. We kijken er al naar uit om morgen sMiles binnen stof -en vliegvrij te maken. Waar een mens al niet gelukkig van wordt.

Over ons ligt een race boot met Portugezen. Ze zijn volop bezig zich klaar te stomen voor morgen. Zij hebben ons weer wat slimmer gemaakt en hebben de gegevens van hun zeilmaker doorgegeven in Leixoes tegen Porto. Blijkbaar een stuk goedkoper dan Spanje. Ze gaan ons ook nog héél wat tips meegeven van welke plaatsen zeker een bezoekje waard zijn in hun mooie land. Dit was dus de reden dat we hier zijn. De pintjes staan alvast koud.

En Jo zou zijn sociale zelve niet zijn als hij hier overal praatjes slaat. We krijgen al promomateriaal van de race. In dit geval, een lekkere bus olijfolie! We krijgen hier ook nog de tip mee van de mannen om morgen voor 13u te vertrekken. Tenzij we graag middenin de race zitten. Met onze zware Beneteau….nee, liever niet! Anderzijds zeggen ze ook dat de start van zo’n race wel eens de moeite is om mee te maken.

In ieder geval vertrekken we morgen naar Isla Cies… terug naar de rust en weer voor anker. Volgens een artikel dat Peter heeft gelezen, hebben we vernomen dat dit eiland blijkbaar het mooiste strand ter wereld heeft!

Hanne & Jo

En wat hebben we geleerd deze week:

  • Dat ons Rocna anker echt wel niet loslaat eens hij vast zit in de grond.
  • Dat er héél veel landeffecten zijn die de wind lokaal beïnvloeden (én die staan niet op onze Grib files die we downloaden) Grib files zijn digitale weerkaarten die we kunnen ophalen via internet of onze sateliettelefoon.
  • Dat Aren en Nina de eerste dag op zee wat plagerig zijn.
  • Dat dit de 2de dag al veel beter is.
  • Dat spaanse vliegen ettertjes zijn die kweken als zot en heel de boot terroriseren.
  • Dat het klopt dat eens we Muros voorbij waren het klimaat warmer zou worden maar dat het water van de Atlantische Oceaan echt wel te koud is voor relax in te zwemmen! 

Santiago de Compostela

Coquille St.-Jacques!

De dag begon gisteren met een dilemma. sMiles tijdens onze uitstap achter haar anker laten zwieren in de baai of veilig in de haven aan de steiger. Uiteindelijk hadden we voldoende redenen gevonden om de haven maar in te varen en zonder stress op bedevaart te kunnen vertrekken naar Santiago de Compostela. 

Cathedral Poep

Op zich vind ik wel dat we voor een stuk ook een pelgrimstocht hebben afgelegd. Het laatste stuk dan met een uur bussen zonder airco naar Santiago. Een processie op zich. O ja, de vloot is weer eens vergroot… we hebben een Deens gezin leren kennen met 4 kids tussen 4 en 12 jaar. Met 6 in een 39 voeter, de “Hanne Kjerstine”.Met 14 dus op weg naar de heiligste stad van Spanje. (Xiu was ook mee). 

Hanne en Tina  Schelpen

Santiago is een mooie en moderne universiteitsstad. Eens je in het oude historische centrum toekomt voel je de energie. Het krioelt er van de pelgrims. Te voet of met de fiets… elk met een eigen verhaal. Aan de kathedraal waar de gebeenten van St.-Jakob liggen komen ze dan tot hun climax! Het einde van de tocht… lachende gezichten, omhelzingen, tranen en pelgrims die zo op zijn dat ze mank lopen… je ziet het allemaal. We hebben zelfs een stuk van de mis kunnen meemaken, al was het een mix van een toeristische attractie en echt diep geloof. Biechten kan je er ook op vaste tijdstippen. De kathedraal staat vol biechtstoelen, genummerd en met een groen/rood lampje erboven voor aan te geven of de stoel al dan niet bezet is. Zit daar maar is uren te luisteren naar al die zonden van de wereld… “Secret confessions of Compostela”.

Schoenen Ijsjes

In de late namiddag waren we terug in de haven waar nog wat klusjes op ons aan het wachten waren. Vandaag gaan we bevoorraden, was doen en de boot klaarmaken om verder te reizen. Wellicht varen we eerst naar Vigo, een zeilmaker zoeken die de UV strip op onze genua kan vervangen. Die was al een beetje gescheurd bij vertrek. In principe zou het uurloon hier lager moeten zijn als in België of Nederland.

En wat hebben we geleerd deze week:

  • Dat we altijd schoenen dragen aan boord (sMiles 1 – kleine teen 0)
  • Dat een meter meer of minder veel scheelt in onderhoudstijd aan de boot
  • Dat nu we voorbij Finisterre zijn het klimaat milder wordt en de windrichting Noord doordat we meer onder de invloed komen van het hoog boven de Azoren (puf puf hitte). En daar zijn we heel blij om (zwemmen!)

Jo (Hanne en ik wisselen elkaar graag eens af op blog)

 

Het leven aan boord – Aren

Dit   heeft    aren    ge   schreeven

Hoe   gaat het  met    julie  met  mij  gaat  het  goed.

Ik  kan   al   goed    zwemmen.

Met   de    xiu  gaat   alles   goed.

En   met   de  smiles   gaat  het natuurlijk   ook  goed.

Mijn   mama  bakt  goed   brood.

Maar   papa   kan   ook   goed  koken

Ik kan  al met de   dinghy   varen!

En ik  kan ook  al   met  de  smiles  varen!

Groetjes

Aren

Aren sturen

Ria de Muros y Portosin

Regen, regen en nog eens regen! Zo worden we gewekt in Ria de Muros. Onze eerste regen in lange tijd. Op zich helemaal niet erg. Zo krijgt sMiles een gratis zoetwaterdouche na een heerlijk dagje zeilen gisteren. We liggen voor anker en wachten op de zon om op verkenning te gaan.

Muros

Muros is een klein dorpje, gelegen in weeral een mooie groene Ria. We brengen er een bezoek aan een mooi, klein kerkje en zijn geschokt door hoe ze hier jezus afbeelden. De kinderen hebben er nog altijd nachtmerries van. Jeeezus!!

Foto hieronder niet geschikt voor gevoelige kijkers.

Jezus

De Ria’s zijn een beetje vergelijkbaar met elkaar. Klein, gezellig en groen. De ene al wat groter of mooier dan de andere. Om er nu dagen achtereen te blijven liggen is misschien net iets teveel van het goeie.

De dag erna beslissen we door te varen naar de andere kant van de Ria, naar Portosin. Is maar een uurtje en we varen op motor om ons ’s avonds te kunnen douchen met warm water. We gaan hier vlakbij de havenmuur voor anker. Dit is telkens gratis en voor niets, aangezien we toch volledig zelfvoorziend zijn. Als we tot Australië willen, zullen we ons budget een beetje in de gaten moeten houden hé!

Portosin is ook een klein dorpje met hier en daar een winkeltje, speeltuintje en enkele kleine bars. Er is ook een héél leuk zandstrand. En dat is nu net wat de ogen uitsteekt bij de kinderen. Na even het dorp te hebben bezocht, gaan we socializen bij de Spanjaarden à la playa. Je merkt duidelijk wanneer de siesta voorbij is. Rond 17u loopt het strand vol met stoere binken en knappe Spaanse furie’s. Leuk om te zien! Sorry, geen foto’s.

Het verbaast me ook hoe gedreven onze kinderen al zijn in het dinghy varen. Ik ga hier serieus moeten bijbenen. Ik krijg zelfs niet eens meer de kans om zelf te varen. Er is al een serieus strak schema opgesteld door de kinderen van wie wanneer mag varen. Ik vind zelfs dat Aren het veel beter doet dan mijzelf. We zijn er natuurlijk altijd bij en Nina helpen we iets meer, maar dan nog moet ze zeker niet onderdoen. Het is een echt spinnewiel.

By the way, ik krijg de motor zelf nauwelijks gestart. Zal daar maar eerst eens mee beginnen zeker. Die zware Honda motoren die van de eerste keer starten.

Het weer is heerlijk en we nemen na het strand allemaal onze eerste douche achteraan op de boot. Met koud water. Even wennen, maar iemand heeft me verteld dat dit goed is voor huid en haar? Koud it is!

Aren en Nina poetsen erna zelfs nog even sMiles en dit op de muziek van oa. Muse. Dank je opa Afrika voor de leuke compilatie die hier door onze boxen klinkt over de oceaan.

Morgen maken we normaal met de bus een uitstapje naar Santiago de Compostela. Een beetje cultuur opsnuiven. We zijn er dan wel niet te voet naartoe gewandeld, maar kunnen op z’n minst zeggen dat we er op eigen kracht zijn gekomen. Of toch een beetje dankzij de wind.

Enkele weetjes

Den John doet het fantastisch! Nog steeds geen vis gevangen. Dan maar ééntje vers kopen… wordt ongetwijfeld vervolgd.

Vis

We willen iedereen ook bedanken voor al de leuke reacties, tips en zelfs mopjes die we krijgen via onze blog. Super, doe zo verder! We genieten er van.

De travelmap blijkt onze route niet altijd goed weer te geven. We kijken het na.