Treasure Island
Onze eerste week BVI was letterlijk en figuurlijk nogal bewogen. De afgelopen 2 maanden zaten we steeds tussen andere cruisers op rustige ankerplekken. Onder cruisers zijn er onbesproken regels over waar te ankeren, hoe je met je dinghy voorbij andere boten vaart, hoe luid het volume ’s avonds in de kuip is, enz.
Hier zijn de rollen omgedraaid! 95% zijn Amerikaanse toeristen die hier voor hun vakantie een jacht of liever nog een grote catamaran huren waar ze dan met teveel mensen op zitten (hoe zijn we zelf geweest??). De populaire ankerplekken liggen vol. 50 boten is absoluut geen uitzondering… er zijn zelfs plekken waar er 100 mooring boeien liggen (Bight bij Norman Island). Als de avond valt, komt de drank boven, gaan de BBQ’s aan en brullen ze luidkeels hun favoriete songs mee. Tot overmaat van ramp waren de eerste 6 nachten heel oncomfortabel door een deining met een onverklaarbare reden. Waar we ook gingen liggen, sMiles rolde heel de nacht door alsof we op zee aan het zeilen waren. Je begrijpt dus dat we ons al afvroegen of we het wel de geplande maand zouden uithouden.
Toen de maat vol was zijn we bij locals ten rade gegaan over de “secret anchorages”. Ten noorden van Norman Island (voor de locals Treasure Island, er werd ooit een oude piratenschat gevonden ter waarde van 450.000 USD) ligt er een kleine baai “Benures Bay”. Wat een plek!! Het water vlak als een meer, helder als een glas water, het mooiste koraal dat we al ooit gezien hebben.
Pijlstaartroggen en zeeschildpadden zwemmen onder de boot door. Aan het kiezelstrandje loopt een klein padje de heuvel op, de uitzichten zijn adembenemend!
GEEN Amerikaanse toeristen in de wijde omtrek te bespeuren! By far de beste ankerplek die we al gehad hebben. We voelen ons helemaal deel uitmaken van de natuur rondom ons.
Opstaan met het gefluit van de vogeltjes, een frisse duik , rustig ontbijten, school, ‘s namiddags zwemmen achter de boot, wandelen over de kliffen op zoek naar schatten, snorkelen langs het rif… en als de avond valt en de zon met een rode gloed achter de heuvels verdwijnt, dan gaan we met z’n vieren heel dicht bij elkaar op het dek zitten (of op het bed liggen met het luik open) en kijken naar de sterren die één voor één verschijnen. Op de achtergrond krekeltjes en de golven die zachtjes uitrollen op het strand. Dan voelen we ons intens met elkaar en de natuur verbonden en beseffen we weeral eens hoe bevoorrecht we zijn dit unieke avontuur te mogen beleven. We zijn er blijven liggen tot al ons eten op was. Vandaag zijn we naar Road Town gevaren op Tortola. We liggen er voor anker in de havenkom van Village Cay marina. Ideaal om ons terug vol te laden en dan weer te vertrekken naar een ander magisch plekje… hopelijk komen we toe met onze 30 dagen cruising permit.
El capitano voelt zich weer opperbest in zijn liefdesschuitje… benieuwd waar de wind ons de komende weken weer naartoe brengt?
We dragen jullie allemaal een heel warm hart toe,
Jo






















































