Monthly Archives: March 2014

British Virgin Islands II

Treasure Island

Onze eerste week BVI was letterlijk en figuurlijk nogal bewogen.  De afgelopen 2 maanden zaten we steeds tussen andere cruisers op rustige ankerplekken.  Onder cruisers zijn er onbesproken regels over waar te ankeren, hoe je met je dinghy voorbij andere boten vaart, hoe luid het volume ’s avonds in de kuip is, enz. 

nina dinghy aren jump

Hier zijn de rollen omgedraaid!  95% zijn Amerikaanse toeristen die hier voor hun vakantie een jacht of liever nog een grote catamaran huren waar ze dan met teveel mensen op zitten (hoe zijn we zelf geweest??).  De populaire ankerplekken liggen vol. 50 boten is absoluut geen uitzondering… er  zijn zelfs plekken waar er 100 mooring boeien liggen (Bight bij Norman Island).  Als de avond valt, komt de drank boven, gaan de BBQ’s aan en brullen ze luidkeels hun favoriete songs mee.  Tot overmaat van ramp waren de eerste 6 nachten heel oncomfortabel door een deining met een onverklaarbare reden.  Waar we ook gingen liggen, sMiles rolde heel de nacht door alsof we op zee aan het zeilen waren. Je begrijpt dus dat we ons al afvroegen of we het wel de geplande maand zouden uithouden.

smiles mast selfie

Toen de maat vol was zijn we bij locals ten rade gegaan over de “secret anchorages”.  Ten noorden van Norman Island (voor de locals Treasure Island, er werd ooit een oude piratenschat gevonden ter waarde van 450.000 USD) ligt er een kleine baai “Benures Bay”. Wat een plek!! Het water vlak als een meer, helder als een glas water, het mooiste koraal dat we al ooit gezien hebben.

aren water ben mast

Pijlstaartroggen en zeeschildpadden zwemmen onder de boot door. Aan het kiezelstrandje loopt een klein padje de heuvel op, de uitzichten zijn adembenemend!

smiles bomen

GEEN Amerikaanse toeristen in de wijde omtrek te bespeuren!  By far de beste ankerplek die we al gehad hebben.  We voelen ons helemaal deel uitmaken van de natuur rondom ons. 

jo nina kiezelstrand

nina loop aren loop

Opstaan met het gefluit van de vogeltjes, een frisse duik , rustig ontbijten, school, ‘s namiddags zwemmen achter de boot, wandelen over de kliffen op zoek naar schatten, snorkelen langs het rif… en als de avond valt en de zon met een rode gloed achter de heuvels verdwijnt, dan gaan we met z’n vieren heel dicht bij elkaar op het dek zitten (of op het bed liggen met het luik open) en kijken naar de sterren die één voor één verschijnen. Op de achtergrond krekeltjes en de golven die zachtjes uitrollen op het strand.  Dan voelen we ons intens met elkaar en de natuur verbonden en beseffen we weeral eens hoe bevoorrecht we zijn dit unieke avontuur te mogen beleven.  We zijn er blijven liggen tot al ons eten op was.  Vandaag zijn we naar Road Town gevaren op Tortola.  We liggen er voor anker in de havenkom van Village Cay marina.  Ideaal om ons terug vol te laden en dan weer te vertrekken naar een ander magisch plekje… hopelijk komen we toe met onze 30 dagen cruising permit.

El capitano voelt zich weer opperbest in zijn liefdesschuitje… benieuwd waar de wind ons de komende weken weer naartoe brengt?

We dragen jullie allemaal een heel warm hart toe,

Jo

British Virgin Islands I

Virgin Gorda

Héél vertrouwd

Wauw ! Wat een rustige nacht op zee ! sMiles heeft haar crew rustig, langzaam en genietend naar de British Virgin Islands gevoerd. Onder een sterrenhemel en bij een bijna volle maan zaten we met ons vieren in de kuip. Lang hebben ze het niet kunnen trekken 🙂 , Aren en Nina, maar ze hebben wel geproefd van een nachtwacht. Ze vonden het betoverend! Eens iedereen veilig in z’n kajuit, kroop ik met een goed boek achter het roer. Héél even dwaalde m’n gedachten af naar onze Atlantische oversteek. Waarschijnlijk heb je er ook van dit kaliber. Rustig en sereen. Anderzijds geniet ik ontzettend van deze korte trips, de afwisseling en de rust dat dit met zich meebrengt binnenin. Loslaten…

Aren en nina avond

Hanne en Jo Zonsondergang

BVI

Een nachtje op zee kruipt toch altijd in je vel. Tegen de ochtend lieten we ons anker vallen in Virgin Gorda, Gun Creek. Even de formaliteiten afhandelen, inklaren en dan rust. Het voelt meteen vertrouwd. Het doet ons hier ook denken aan Kroatië. Verschillende eilanden kortbij elkaar met een rustige zee ertussen. Enkel de witte stranden, palmbomen en koraalriffen doen anders vermoeden. Ze noemen dit niet voor niets het zeilersmekka van de Caraïben. Maar dit betekent ook druk met een massa aan charterboten! Hieraan moet ik toch wennen.Ok we wisten dit op voorhand en we proberen er de rustige plaatsjes uit te zoeken. Dat lukte dan ook al snel, tot we doorhadden dat we naast de startbaan lagen van watervliegtuigen en vliegende dinghy’s (kijk maar is op youtube “flying dinghy”)… terug verhuizen!  Overal is er wel ergens een eilandje, hoekje, baai, rif of snorkelplaats te verkennen en dit op korte vaarafstand. Het is er ook allemaal héél netjes geregeld. Duidelijke info krijg je mee in een mooi boekje, verzorgde dinghy docks, fuel en water docks, wasmachines, restaurantjes, shops, kleine marina’s, en jihaaa vlot internet….die Britten hé…you name it, they’ve got it!

Vliegtuig Aren en Nina spanish

Nu liggen we geankerd in Marina cay vlakbij een koraalrif. Het is er heerlijk snorkelen, maar van korte duur als Aren een grote barracuda ontdekt onder onze boot! Toch duikt hij er samen met mij terug in om hem te bewonderen….vanop een afstand, alé ikke dan toch. 😉 Oh ja, dat stond trouwens ook in het mooie boekje. Wees altijd alert voor barracuda’s, pijlstaartroggen en haaien. Ook voor de manchineel tree met héél giftige vruchten aan, een soort klein appeltje. Kroatië lijkt ineens héél ver weg!

Barbies Baai Marina Cay

H & N snorkel Snorkel H & A

Fuel View

Wij hebben bijna een maand uitgetrokken om het hier te verkennen. We zien wel hoe het ons afgaat. Dat is nu éénmaal het leuke aan een zeilboot. Je anker is zo gelicht. En het moet gezegd, de omgeving is adembenemend!

Time flies when you’re having rum,

Hanne x

Saint-Martin II

Missie geslaagd!

We hebben internet! Wel het is te zeggen….bij de voorbereidingen hebben we geïnvesteerd in een extra wifi antenne. Dit houdt in dat je niet telkens naar de kant hoeft en kun je gemakkelijker internet oppikken terwijl je voor anker ligt. Jo heeft deze netjes mooi en hoog achteraan geïnstalleerd. Dit maakt wel dat als onze boot meedraait met de wind, onze verbinding hieraan gelijk loopt. Zie je het al voor je? Telkens sMiles in de goede richting draait, spurt ik de trap af om snel mails te checken. Als we dan weer opnieuw wegdraaien van land, valt alles uit en is het dus terug wachten. En zo verder….Eén van m’n dagtaken! 🙂

Filip is ondertussen weer thuis en zijn wij weer met ons viertjes. We hebben het samen enorm naar onze zin gehad en de kinderen missen hem wel. Maar er wacht weer een volgende bestemming op ons, de Maagdeneilanden. We hadden terug een autootje gehuurd om zo alle to do’s te combineren. Het onderdeel van onze spiboom moesten we ophalen, onze was binnen brengen en grote boodschappen doen. We hebben ongeveer 8 keer over en weer gevaren met cariebje om al onze aankopen veilig aan boord te krijgen. Aren hield de wacht op het ponton en Nina & ik op sMiles. Hopelijk komen we weer een tijdje toe. Boodschappen doen is altijd een event op zich. Een duik in het warme water laat het beetje stress wegvloeien.

Nina Aren

FOUR Jo, H en N

Vandaag verlaten we Grand Case, Saint-Martin. Ik hoop dat ons anker straks nog los wil komen uit de bodem. Het is zo wat de eerste plaats waar we met een dubbel gevoel vertrekken. We hebben het hier echt naar onze zin. De baai, de uitzichten, leuke mensen, de sfeer, de leuke bars,… (heb onlangs met Filip nog eens de bloemetjes buiten gezet! ;-).) We reden hier gisteren met onze huurauto rond alsof we hier al jaren wonen. Soms komt de vraag boven van “zouden we hier kunnen leven?”. Anderzijds is er nog zoveel te zien! Maar misschien is het een plaats om eens naar terug te keren. We voelen ook dat Aren en Nina helemaal hun draai in het zeilersleven hebben gevonden. Ze lopen hier meer zonder kleren dan met en zitten meer in het water dan op land. Aren is het met ons eens dat we de route hebben aangepast, maar terugkeren naar België lijkt precies ook niet dat. Hij zou hier best kunnen wonen.

St. Maarten

Aren en Jo

Maar voor ik paniek zaai….no worries oma’s! We komen terug. Al zijn er nieuwe plannen in de maak voor later. 😉

We hebben zin om terug te gaan varen en het zal meteen een nachtje op zee zijn. De laatste keer is geleden van met de oversteek. Gelukkig zien de weerkaarten er nu een héél pak beter uit. Aren en Nina willen graag eens mee wacht lopen met ons en dit lijkt de perfecte timing….volle maan.

Laat de sterren maar schijnen.

Hanne

Saint-Martin

Te gast bij sMiles

Arriveren op Sint Maarten is een event op zich, het vliegveld begint letterlijk aan het strand en tot de laatste meters zie je dan ook enkel helderblauw water onder je…op YouTube vind je vele filmpjes over Maho beach van mensen die zich net achter de startbaan positioneren om daarna een zand -en waterspoeling te krijgen van de vliegtuigen die van zéér dichtbij de strandkant vertrekken…een lokale sport op zich…

Leuk en hartverwarmend is vanzelfsprekend het weerzien met Jo, Hanne, Aren en Nina, de kids zijn helemaal door het dolle…en als we even naar de winkel moeten, willen ze toch zo graag al hun verhalen over hun avonturen kwijt…ik kan me inbeelden dat een gezicht van het thuisfront weer andere gevoelens oproept. Ik had ook graag mijn kids, Owen en Storm meegenomen..dat had nog leuker geweest, maar in het leven kan je niet alles hebben…dat was helaas praktisch niet haalbaar.

Gelijk van na de aankomst van de Nederlandse kant naar de Franse kant gereden, je merkt meteen dat de Franse kant minder commercieel en veel gemoedelijker is, onze vrienden liggen geankerd in Grand Case, dus in het Franse “St Martin”, de kleur van het water is hier zo helder dat je vaak de zeesterren zo op de bodem kan zien liggen…

Omschrijven hoe het hier aan toe gaat is moeilijk te verwoorden…ik vind dat Hanne en Jo het erg goed doen, maar dat geeft enkel een indruk en zelfs met de vele mooie foto’s die ons helpen de dingen te visualiseren is het zelf mogen ervaren van dit avontuur iets erg aparts.

Ik denk dat mijn komst nog eens benadrukt hoe uniek deze ervaring wel is vanwege mijn vele “wouws”, “zalig” en “geweldigs” die ik toch wel elke dag een paar keer uitspreek.

’s Ochtends wakker worden en 15min. later in het water naast de boot liggen om even wakker te worden is een aparte ervaring. Je leeft hier in en met de natuur in al zijn vormen, langs de andere kant is het verbazingwekkend dat je dit ook effectief gewend kan raken.

Aren kent de boot op zijn duimpje en laat me graag zien hoe alles hier werkt, naast tijd voor school, spelen we kwartetten en zwemmen we al eens samen van het strand naar de boot, een niet te onderschatten afstand, maar hij is letterlijk als een vis in het water…

Nina is ondertussen ook wel een waterrat geworden, hoewel ze nog met bandjes zwemt, laat ze zich niet onbetuigd, maar ze blijft natuurlijk een kleine prinses…haar taal is er ook op voorruit gegaan, als ze iets niet wil zegt ze nu, no… nottes..nothing, zo zie je maar dat het Engels snel aangeleerd is…

Met Jo en Hanne drinken we elke avond onze Rum Cola en naargelang de hoeveelheid (ons vaatje is nog niet leeg) vloeien daar oftewel filosofische gesprekken uit, oftewel nemen we de gitaar erbij en gaan we musiceren, ze zullen het geweten hebben hier in de baai!

Vandaag keer ik weer huiswaarts, wat ook wel ok is, want ik mis mijn kinderen natuurlijk, maar ik blik wel terug op een unieke ervaring met unieke mensen en ik ben vooral zeer dankbaar, dat ik dat stukje met jullie heb mogen meegenieten!

 Filip

Filip

Anguilla

Alive and kicking

We geven het toe, de tijd tussen onze posts worden wat langer. Meer en meer leven we op een totaal ander ritme, genieten we van ons bezoek en niet te vergeten, als je voor anker ligt is internet schaars. Telkens van boord gaan op zoek naar een café is voor ons een dagtaak! 🙂

Met de komst van Filip is ook Murphy terug op reis vertrokken en hij mag van ons de wereld rond gaan! De eerste dagen samen zijn we nog wat blijven hangen in de baai van Grand Case op Saint-Martin. Het blijft gewoon een ontzettend leuke plaats met bijna alles binnen handbereik. Filip staat er vaak met open mond bij. Van de omgeving, van ons ander leven, van de sfeer en van het carnaval!

Carnaval 1 Carnaval 2

Aren en Nina

Jo en Filip belanden al snel in een lokale bar en dat net op de wekelijkse mojito avond. Need I say more…. 😉

Het leuke aan deze regio is het grote aanbod van verschillende plaatsen kort bij elkaar. Het verschil van sfeer tussen Sint-Maarten en Saint-Martin, verschillende snorkel –en ankerlocaties voor de kust en je hebt het naburige prachtige eiland Anguilla dat op nog geen 2 uur varen ligt en niet onbelangrijk rustig varen is.

Aren

Anguilla is adembenemend  langs de kustlijn. We werden er allemaal helemaal stil van. Lang uitgestrekte witte zandstranden en mooie éénvormige architectuur. Alles is laag gehouden, enkel speciale witte huizen met een strak design. Ik neem uitgebreid foto’s en dromen voor een volgend huis ontstaan.

Witte huizen

Witte huizen 2

Na een heerlijke korte zeiltrip laten we ons anker vallen in Rendez-vous bay. Een perfecte plaats om Filip’s verjaardag te vieren. Dat doen we met een vaatje rum. Ja ja een vaatje! Hier koop je geen vaatjes wijn, maar rum. We liggen bijna helemaal alleen in deze baai. Een groot verschil met de drukke baaien van Sint-Maarten. Achteraf bleek dat we hier niet mochten overnachten en zo zijn we de volgende dag netjes naar de andere kant gevaren om in te klaren. Net op de valreep komen we bij de douane gevestigd in Road bay. Ze ging net sluiten en moesten morgen terugkomen. Als Jo haar vraagt of we dan allemaal van boord mogen en nog kunnen genieten van de omgeving zegt ze: “chill and relax, no worries!”. Probeer dat maar eens in Europa!

Filip Filip verjaardag

Enkele dagen later vaart ook Bliss de baai. Dit Deense gezin hebben we voor het eerst in Porto Santo bij Madeira ontmoet. De kinderen spelen weer uren samen en Aren heeft meteen ook een lokaal vriendje van 11. Hij springt nu mee zonder problemen van de hoge steigers en spreekt meer en meer Engels. Sta er weer eens versteld van! We zijn nu wijselijk maar overgeschakeld van Engels naar Frans als we iets dienen te bespreken dat niet voor hun oren bestemd is.

Beach Anguilla Nina Aren wrak Hanne

Op Anguilla heerst een leuke gemoedelijke sfeer. De omgeving is prachtig, héél vriendelijke mensen en het is er een stuk rustiger. Ondertussen is de Heineken regatta van start gegaan op Sint-Maarten, maar we zijn eigenlijk blij dat we die drukte even kunnen ontlopen.

Filip, Aren en jo

En we gaan hierin nog iets extremer. Net buiten Road bay ligt Sandy Island. Zo’n klein stuk zand midden in de oceaan met enkele palmbomen erop, ik kan het niet anders omschrijven. Geweldige ervaring!  Je bevindt je echt op een onbewoond klein eilandje. In vijf minuten wandel je helemaal rond. Nina oefent er volop met haar duikbril in het heldere water. We hebben er geweldige filmpjes van! Hebben trouwens nog meer leuke filmpjes. Deze gaan we zeker nog eens delen met jullie. Hebben er alleen eens een super snelle verbinding voor nodig….en net dat past niet bij the Caribbean way of life…snel!

Sandy Island

Nina duikbril 2 Nina duikbril

Gisteren hebben we ons anker terug gelicht en liggen alweer in Grand Case op Saint-Martin. Tijdens het terugvaren zaten we meteen midden in de Heineken regatta! De baai was bezaaid met zeiltjes hier en daar van grote indrukwekkende zeiljachten tot kleine cruisers. Ook onze vrienden van Amideau namen deel. De laatste keer dat we hen zagen in La Gomera stonden we net allemaal voor onze grote oversteek. Een oceaan verder tussen alle drukte door lopen we Maarten letterlijk tegen het lijf. Wat een heerlijk weerzien! Zij varen ook verder naar de East-Coast. Onze paden kruisen weer.

Dinsdag vliegt Filip terug. Hij is ook zéér blij te horen dat het kwik in België de hoogte ingaat. Dat maakt het aanpassen voor hem iets draaglijker hé. De temperatuur hier ligt altijd rond de 30 en het zeewater 28. 😉

Chill, relax and feel good!

Hanne

St.-Maarten

Sint Maarten, Martin en Murphy

Wij denken altijd dat ze er in België een boeltje van kunnen maken… niets vergeleken met dit kleine paradijsje.  Hier slagen ze er zelfs in om op een eiland ter grote van een vlaamse stad, 2 landen op te richten.

Het zuiden is St. Maarten, daar betaal je in Dollars of Guilders, spreken ze nederlands en engels en bestaat het elektriciteitsnet uit 110 V. Het is het meest toeristische eiland dat we tot nu al gezien hebben (cruiseboten liggen er 3 rijen dik, Zierikzee voor de cruisers).  Alles is er goed geregeld.

Het noorden is St. Martin, daar betaal je met Euros, spreken ze frans en engels, krijg je 220V uit de stopcontacten, is veel gemoedelijker en minder toeristisch. 

Zo hebben de beide landen een eigen luchthaven en een eigen systeem voor telefoonnummers (oa noodnr. bij Maarten is 911, Martin 18).  Als je info vraagt over het buurland dan kunnen ze daar weinig over vertellen… én dat hebben we aan den lijve ondervonden.  Murphy was er ook mee gemoeid, nog nooit zoveel opeenvolgende incidenten voorgehad als nu. Gelukkig allemaal met weinig ernstige gevolgen.

Het begon allemaal al in St.-Barth als we de spiboom aan het optrekken waren tegen de mast.  (1) Het karretje waar de boom inhaakt brak af. In St.-Maarten hadden we wat onderhoudswerken voorzien aan de motoren, dan besloten we naar Island Water World marina te varen in de lagune.  Ideaal om te klussen aan de boot, een watersportwinkel op het einde van de steiger, mét scherpe prijzen.  De lagune ter grote van de Necker verdeelt de westkant van het eiland in 2.  De Maarten kant redelijk goed uitgebaggerd, (2) we zijn maar 3 keer vastgelopen bij het varen naar de marina!  Bij het invaren van de box werpt Aren de achterste trossen naar de havenmeester op de steiger.  Die ziet niet dat het touw rond de dinghy motor is gedraaid en (3) rukt de motor door het spannen van het touw van de zeereling af.  Gelukkig borg ik de motor altijd zodat hij niet in het water kan donderen. Na de klussen, willen we naar de franse kant varen door de lagune.  Volgens de havenmeester geen probleem met onze diepgang, gewoon het uitgebaggerde kanaal volgen op de kaart.  (4) Wat volgde was een opeenvolging van aan de grond lopen.  Het kanaal dat duidelijk op de kaart staat, ligt er eigenlijk een heel eind naast.  Tot overmaat van ramp zaten we zo vast dat we ons moesten laten uitslepen! (5) Op de duur hadden de franse slepers ons nog verder naar de verkeerde kant getrokken en waren ze op het water onderling aan het bekvechten waar het kanaal nu juist was. (Voor en achter ons nog andere boten aan de grond gelopen.)  Niet te verstaan dat daar geen duidelijke betonning is én een waarschuwing voor boten die dieper liggen dan 2 meter!  Na veel stressvolle momenten dan toch de franse kant gehaald.  We varen NOOIT meer door de Simpson lagune!! (6) Aan de franse kant wordt ons dinghy slot doorgesneden omdat we zogezegd in de weg lagen voor een grote toeristenboot. (7) Diezelfde nacht drijft onze dinghy heel de baai van Grand Case uit doordat ik hem niet goed had vastgemaakt aan het ponton.  Even paniek en drama dat we Cariebje verloren waren.  De volgende ochtend sta ik met het eerste licht al buiten met de verrekijker en zie ik helemaal aan de andere kant van de baai iets dat op een dinghy lijkt op een rif liggen.  WAT EEN GELUK!!  Onze geliefde watertaxi is terug terecht!  Intussen hebben we al een paar zonnedansen gedaan om de energie te shiften naar positief.  Alles is bijna hersteld en terug onder controle.  Zo zie je maar dat het paradijs ook zijn grillige kantjes kan hebben… maar we klagen niet.

Aren baai trio hanne loop

Verder is het genieten van de zon, de zee, de straatjes, de gemoedelijke sfeer… en elkaar.  De baai van Grand Case is bezaaid met leuke restaurantjes en barretjes.  De wind waait van over het strand naar onze boot en draagt de heerlijkste gerechten in zich mee.  Het is net of ze iedere keer een warme schotel onder je neus schuiven.  Elke dag is er ook wel ergens een optreden, de vibes waaien dan ook gratis mee binnen.

verloederd

Naast ons ligt er een klein verloederd bootje. We hebben er zo nog al gezien in andere baaien. Meestal denk je dat ze achtergelaten zijn voor onbekende redenen.  Heel af en toe woont er ook iemand op.  Duidelijk uitgezeild en no more budget voor wat dan ook.  Onze buur voert de belgische vlag.  Af en toe ligt er een dinghy (lees opblaasbootje voor kinderen op het strand) achter aan vastgemaakt en hangt er bruine was over de reling. Dit jachtje is dus toch nog bewoond.  Beweging zien we er zelden, zelfs ’s avonds geen lichtje op te bespeuren. We zijn nieuwsgierig naar het verhaal achter de boot en de schipper…

Dinsdag was er tijdens de  avondmarkt een carnaval stoet door de hoofdstraat… Brasilian style!  Nina haar ogen fonkelden bij het zien van de pakjes van de danseressen… die van mij ook!

carna

Vrijdag zijn we Filip gaan ophalen.  We hebben hem zien landen op het beroemde Maho beach!  De vliegtuigen scheren er net boven het strand.  Een toeristische hotspot, maar absoluut indrukwekkend en uniek in de wereld.

flight

danger

aren kado tekening

Iedere keer als er bezoek komt is het feest, weer een vracht post en kado’s… waarvoor dank!! Filip heeft zich moeiteloos aangepast aan het boordleven en laat ons ook nog is inzien dat we echt wel een uniek avontuur aan het beleven zijn met ons gezin.  We staan er soms niet voldoende bij stil… het begint “gewoon” te gaan worden.

Hasta pronto!

Jo