Te gast bij sMiles
Arriveren op Sint Maarten is een event op zich, het vliegveld begint letterlijk aan het strand en tot de laatste meters zie je dan ook enkel helderblauw water onder je…op YouTube vind je vele filmpjes over Maho beach van mensen die zich net achter de startbaan positioneren om daarna een zand -en waterspoeling te krijgen van de vliegtuigen die van zéér dichtbij de strandkant vertrekken…een lokale sport op zich…
Leuk en hartverwarmend is vanzelfsprekend het weerzien met Jo, Hanne, Aren en Nina, de kids zijn helemaal door het dolle…en als we even naar de winkel moeten, willen ze toch zo graag al hun verhalen over hun avonturen kwijt…ik kan me inbeelden dat een gezicht van het thuisfront weer andere gevoelens oproept. Ik had ook graag mijn kids, Owen en Storm meegenomen..dat had nog leuker geweest, maar in het leven kan je niet alles hebben…dat was helaas praktisch niet haalbaar.
Gelijk van na de aankomst van de Nederlandse kant naar de Franse kant gereden, je merkt meteen dat de Franse kant minder commercieel en veel gemoedelijker is, onze vrienden liggen geankerd in Grand Case, dus in het Franse “St Martin”, de kleur van het water is hier zo helder dat je vaak de zeesterren zo op de bodem kan zien liggen…
Omschrijven hoe het hier aan toe gaat is moeilijk te verwoorden…ik vind dat Hanne en Jo het erg goed doen, maar dat geeft enkel een indruk en zelfs met de vele mooie foto’s die ons helpen de dingen te visualiseren is het zelf mogen ervaren van dit avontuur iets erg aparts.
Ik denk dat mijn komst nog eens benadrukt hoe uniek deze ervaring wel is vanwege mijn vele “wouws”, “zalig” en “geweldigs” die ik toch wel elke dag een paar keer uitspreek.
’s Ochtends wakker worden en 15min. later in het water naast de boot liggen om even wakker te worden is een aparte ervaring. Je leeft hier in en met de natuur in al zijn vormen, langs de andere kant is het verbazingwekkend dat je dit ook effectief gewend kan raken.
Aren kent de boot op zijn duimpje en laat me graag zien hoe alles hier werkt, naast tijd voor school, spelen we kwartetten en zwemmen we al eens samen van het strand naar de boot, een niet te onderschatten afstand, maar hij is letterlijk als een vis in het water…
Nina is ondertussen ook wel een waterrat geworden, hoewel ze nog met bandjes zwemt, laat ze zich niet onbetuigd, maar ze blijft natuurlijk een kleine prinses…haar taal is er ook op voorruit gegaan, als ze iets niet wil zegt ze nu, no… nottes..nothing, zo zie je maar dat het Engels snel aangeleerd is…
Met Jo en Hanne drinken we elke avond onze Rum Cola en naargelang de hoeveelheid (ons vaatje is nog niet leeg) vloeien daar oftewel filosofische gesprekken uit, oftewel nemen we de gitaar erbij en gaan we musiceren, ze zullen het geweten hebben hier in de baai!
Vandaag keer ik weer huiswaarts, wat ook wel ok is, want ik mis mijn kinderen natuurlijk, maar ik blik wel terug op een unieke ervaring met unieke mensen en ik ben vooral zeer dankbaar, dat ik dat stukje met jullie heb mogen meegenieten!
Filip


ahoy salors,
heb vandaag filip gezien aan de schoolpoort en hij vertelde vol lof over zijn vakantie op jullie bootje. Awel kmoet toegeven kwas effekes jaloers, en heb de fotos gezien geweldig toch. Ik kijk er wel naar uit om jullie verhalen te horen als jullie terug zijn. hier bij ons is het nu ook vollop zon, en ik ga niet klagen, alleen dat vervelende onkuid komt nu wel piepen en zit vollop in de tuin te werken, maar thats life. alle kga u laten issicha moet nu gaan slapen kusjes aan aren van issicha. tot …… binnenkort nans xxx