LAND IN ZICHT!!! in de verte uit het niets doemt Martinique op! Wat een gevoel.
Nog enkele uren…en dan feesten als de beesten!
HAPPY NEW YEAR!
LAND IN ZICHT!!! in de verte uit het niets doemt Martinique op! Wat een gevoel.
Nog enkele uren…en dan feesten als de beesten!
HAPPY NEW YEAR!
Alles loopt vlot, morgen NY party op Martinique!!
Groetjes sMiles
Alles ok met boot en crew. aftellen naar rum, palmbomen en witte stranden!

Merry Christmas van sMiles
Groetjes vanop de Atlantische oceaan!
Lezen, luieren, film zien al surfend door de golven! Dikke bonito gevangen, dus sushi time!
Groetjes vanop de Atlantische oceaan.
sMiles
Na regen komt zonneschijn
De hele nacht viel het er weer met bakken uit. Vanochtend was de boot binnenin klam en ging de verwarming terug aan (dat is geleden van in Nederland!). Deze namiddag gooien we los en geven we ons over aan de oceaan. Voor zover er maar vooruit gekeken kan worden niets anders dan prachtig zeilweer.
sMiles is weer helemaal volgeladen, iedereen goed uitgerust , fris gewassen en Peter zijn baard eraf. We zijn nog nooit zo klaar geweest!
Sinds Peter er is hebben we 3 nieuwe regels aan boord voor een vlotte en veilige oversteek… waakzaamheid, dedication en friendship. 😉
Yes we can… tot aan de overkant!
Jo, Hanne, Aren, Nina en Peter
Ik ben er naar op zoek gegaan. Echt waar. Maar Arme Klaren schijnen er niet te wonen op La Gomera. Daarom laat ik nu mijn baard maar staan. Bijgeloof en de zee, het heeft iets met elkaar. Bovendien, wanneer dat werkt om vaart te krijgen in een nieuwe regering (nietwaar Koen Fillet?), dan zal dat ook wel werken om vaart te krijgen in sMiles.
Het is precies 10 dagen geleden dat ik aan boord ben gestapt van sMiles. In Las Galettas was dat. De plek waar mijn vriend Patrick 25 jaar geleden al tennisend in de armen van zijn Pascale liep, waar Mutti in geen tijd een thuishaven voor Aren en Nina bouwde en waar het lijkt dat een zatte Zwitser met de knoppen van de deining speelt. Zodat de boten in de haven liggen te klotsen als kurken in een branding. Het Las Galettas ook waar ik afscheid moest nemen van vrouw en dochters. En gelijk weer besefte dat ik ze liever zie dan wat ook op deze aardbol.
Er waren in elk geval redenen genoeg om de ochtend dat Mutti een afspraak had met een vliegtuig naar Brussel, ook onze biezen te pakken. Richting La Gomera. En geloof me, tijdens die vier uur durende tocht was het snel duidelijk. Zodra sMiles de steiger verlaat wordt de harmonie aan boord… tja, bijna tastbaar: Nina vleit zich, samen met enkele My little Pony’s languit op een van de kuipbanken, Aren heeft binnen enkele tellen zijn vislijn in het water, Hanne houdt het overzicht en Jo… Ja, Jo die is met 1000 en 1 dingen bezig. Met de kaarten, de zeilen, de vislijn, de AIS, een hapje,…en ook met alles tegelijk. Een drietal jaar geleden al schreef ik in een van mijn zeilreis verhalen dat voor Jo het woord ‘ondernemend’ is uitgevonden. Geen letter neem ik daarvan terug!
Sinds we hier in de haven liggen te wachten op een hogedrukgebied, word ik geintroduceerd in het wereldreizigerbestaan. Neen, pijnlijk is dat (nog) niet: De voormiddagen waarin op alle boten les wordt gegeven, de namiddagen met bezoeken aan het strand, boeiende levensverhalen worden uitgewisseld en immer wordt geleuterd over de weerkaarten of de onvergetelijke avonden met aperitieven of een kampvuur op het strand. Samengevat: Een microcosmos die u mogelijk als vakantie bestempelt, maar hier ‘het cruisersleven’ wordt genoemd. Niet onterecht overigens. Want ook die cruisers hebben kleine en grote zorgen, kleine en grote verantwoordelijkheden en moeten daardoor kleine en grote beslissingen nemen. En ja, het lijkt ook alsof het leven hier bewuster passeert. Of klink ik nu als een psycholoog die u op z’n stoel een andere levensstijl probeert aan te praten?
Een ding staat als een paal boven het spreekwoordelijke water: mocht u enige bezorgdheid voelen opborrelen over de sMiles crew, mag u meteen de ontluchtingsknop zoeken. Want ze maken het bijzonder goed en doen het fantastisch.
En tenslotte: die baard schijnt te helpen. Het hogedrukgebied komt eraan. Het lijdt gewoon aan het NMBS syndroom en komt met vertraging. Zonder bericht aan de reizigers. Net zoals met de treinen in Belgie is voorspellen moeilijk, maar binnen enkele dagen zijn we weg! Met een trein van wind die de richting van Martinique uit gaat.
Tot ginder!
Peter
Patience is bitter but its fruit is sweet!
Het is niet zoals we het hadden gepland, maar aan de oversteek beginnen met al die depressies en windstiltes op onze route is geen optie. We buigen ons teveel per dag over de weerkaarten. Je begint overal gaatjes te zoeken in de weersystemen om toch maar te kunnen gaan varen. Verstand gebruiken en geduldig wachten is de boodschap.
In de haven liggen ook 15 kleine roeibootjes klaar om te starten aan hun “Atlantic Challenge”! Verschillende nationaliteiten, mannen, vrouwen, solo, per 2, 3, 4! Alles moet mee in zo’n klein bootje. Diegenen die ons gek hebben verklaard… het kan dus nog gekker! Als alles goed gaat zijn ze binnen 50 dagen in Antigua. Afgelopen donderdag zijn ze vertrokken over een vlakke oceaan. We zijn benieuwd of we die gasten gaan tegenkomen op zee?
’s Ochtends is er terug school en in de namiddag gaan we met de andere cruisers naar het zwarte lavastrand. Door de zondvloed van vorige week ligt het strand vol bamboe en palmtakken. Zo hebben de kinderen al vlotten en kampen gebouwd. De “grote” kinderen beslissen te aperitieven op het strand bij een kampvuur. Ter ere van de passaatwind goden. Hans van Nautilus had zich bijna zelf opgeofferd op de brandstapel (Ik denk niet dat er ooit nog haar op zijn benen gaat groeien!). Het was weer één van die onvergetelijke avonden onder cruisers! En het heeft gewerkt. Ik ga nog niet te snel juichen, maar er zit verandering aan te komen. Een gigantisch hoog is zich aan het vormen! De passaatwindmolen zal hopelijk beginnen draaien om ons in een recordtijd aan de overkant te brengen.
Met onze opstapper Peter gaat ook alles goed. Die heeft zich al goed aan het cruisersbestaan aangepast (ik had zwaardere afkickverschijnselen verwacht na een jaar hard werken zo naar… iets minder hard werken 🙂 ). Jaren hebben we het hier over gehad, samen de oceaan over. We kunnen er met een kleine vertraging bijna aan beginnen… hopelijk starten we donderdag ochtend!
Een lang gekoesterde droom die werkelijkheid wordt!
El capitano
Weetje: In het centrum van La Gomera is er een groot verzorgd grasplein. Nina wist geen blijf met haar geluk! Na al het zand nog is gras. Kijk mama, GRAS!! Slippers uit en genieten van dat unieke zachte gevoel van grassprieten. Morgen gaan we met z’n allen naar dat plein… op blote voeten!
“Passaatwind, passaatwind for sMiles over!”
Deze morgen hebben we de knoop doorgehakt. We gaan blijven wachten op beter weer. Er waait momenteel helemaal niet de wind die we moeten hebben. Van bevriende zeilers (HeckoGecko), die zopas zijn aangekomen op de Kaapverden hebben we vernomen dat er echt windstiltes op de oceaan zijn en niet altijd een aangename deining. Zijn advies was dan ook van te wachten! Ons buikgevoel had al zowat hetzelfde aangegeven.
De hevige regenval is gestopt en de zon was vandaag weer van de partij. Samen met Nautilus zijn we naar La Gomera gevaren. Hier liggen we veel rustiger dan in Las Galletas. Er liggen trouwens nog vele andere boten in de haven die wachten op een gunstig weerbericht.
Tijdens onze trip naar La Gomera hebben we weer heel wat grienden gezien (pilot whale). Het blijft iets fantastisch! Door het slechte weer is de top van de Teide volledig ondergesneeuwd. Wat ons vanop zee prachtige uitzichten gaf.
Morgen start de school opnieuw en gaat ons leven aan boord gewoon verder als voorheen.
Mutti is deze morgen terug huiswaarts gekeerd. We schreven het al eerder, afscheid nemen went niet. We hebben een heerlijke tijd samen gehad, wat nog lang gaat nazinderen…. dankjewel mutti, opi en Adelheid.
Er is een lichtpuntje aan het einde van de depressie tunnel! Een stabiel hoge druk gebied is op komst… én er zijn slechtere plaatsen op de wereld om te moeten wachten!
Hanne, Jo, Aren en Nina
sMiles
The mind is a powerful thing
Misschien heb ik het te hard gewenst, een rustige overtocht. Alle weermodellen voorspellen weinig wind tot windstiltes op de Atlantische oceaan. Anderzijds zien we dan ook weer zones met héél veel wind en regen. We bevinden ons in lage drukgebieden en er blijven zich nieuwe vormen. Momenteel bekijken we alle mogelijke routes gaande van Marokko tot de Kaapverden of gewoon hier wachten. We worden toch wat op de proef gesteld. 🙂
Afgelopen zaterdag zijn Brun, Femke en Britt (hun dochters) terug huiswaarts gekeerd. Vanaf dan hebben we er een bemanningslid bij. Peter is er klaar voor, wij ook, sMiles helemaal…alleen het weer nog.
De kinderen pendelen nog steeds tussen het appartement en de boot. Ze zijn blij zo hun tijd door te brengen met mutti, opi en Adelheid, want morgen keren ook zij terug naar huis. We hebben samen met mutti een mooie trip gemaakt naar El pico del Teide. We hadden er een perfecte dag uitgekozen. Wat een prachtige uitzichten, wat een natuur! We waren toch weer eens onder de indruk. Op een gegeven moment hadden we zelfs uitzicht over de eilanden La Gomera, El Hierro en La Palma, zo helder was het. Aren en Nina hebben enkele lava stenen uitgezocht voor hun klasjes.
De temperatuur zakt hier geleidelijk. De voorbije dagen en ook vandaag regent het. Het voelt zo’n beetje als onze herfst.
Onze dag start dan ook altijd met een nieuw weerbericht op te halen en tot op het bot uit te pluizen wat de wind doet. Momenteel valt het hier met bakken uit de lucht!
Maar ik heb een goed gevoel. Als we een gaatje zien tussen die drukgebieden zijn we weg. Ik gok op morgen. Keep you posted!
Leuk extraatje:
Vorige week hebben we trouwens een aangename ontmoeting gehad. Sinds enige tijd al speelt Jo regelmatig op z’n gitaar het nummer van “de wilde boerendochter” van Ivan Heylen. En wie lopen wij hier tegen het lijf natuurlijk?! Ivan himself. We hebben samen een héél fijne avond doorgebracht op sMiles met een persoonlijke eigen versie van z’n nummer. Aren en Nina waren zo zot als een achterdeur! Je leest er meer over op onze Wall of fame met weldra een link naar het filmpje. Schuun wijveke!