Sines –Porto Santo
Het zag er al een paar dagen naar uit dat we zaterdag in de namiddag zouden vertrekken naar Porto Santo. Onze vuurdoop, helemaal alleen, zelf beslissingen nemen… no more Xiu Xiu Xiu, hier sMiles over. Maar de weerkaarten zagen er voor ons perfect uit. Een ruime voordewindse koers met een matige zeegang. Om 15u zeggen we tot ziens tegen Strooming en tot ooit nog wel eens tegen Fernand van de Alegria. Fernand, oostendenaar, is een solozeiler pur sang en gesneden uit een heel speciaal soort hout. Voor we vertrekken spreekt hij ons nog aan. Jo zegt hij, ik weet dat je wellicht heel goed kan zeilen, maar vergeet niet op benedenwindse koersen op tijd te reven ( zeil minderen). Eens het te hard waait is dat geen pretje meer op volle zee (we moeten dan even de boot in de wind leggen en dan neemt deze intens toe.)
Eens we een mijl of 30 uit de kust varen zou de noordooster aantrekken tot 20 knopen en zo 3 dagen blijven, de laatste dag zou het afnemen tot 10 knopen. Tegen de het vallen van de avond trok die inderdaad aan, tegen middernacht stond er nog enkel een volledig gereefd grootzeil en continu + 35 knopen wind op de meters. (Dank u Fernand voor de gouden raad over het reven!!) De nacht was pikdonker, buiten wacht houden was geen optie door de brekers tegen de romp. We besloten onze koers zo comfortabel mogelijk aan te passen (meer zuidelijk gaan varen) en de kajuitingang af te sluiten om geen water binnen te krijgen. Iedere 10 minuten staken we even ons hoofd buiten om te kijken of er geen andere vaart was op ons pad. Na al die jaren was ik voor de eerste keer zeeziek! Afzien, KO op de vloer boven de kiel in een levende wasmachine. De kids die vonden het allemaal best, die waren door het kabaal wakker geworden en samen gaan liggen in Aren’s hut, rustig aan het spelen om 3u in de ochtend… onvoorstelbaar hoe ze zich aanpassen. Tegen de middag bedaarden de golven en werd het allemaal wat rustiger en konden we terug wat rust vinden.

We hebben geen moment het vertrouwen in onze sMiles verloren, maar we begrijpen nu wel wat ze in de zeilersmond bedoelen met een “mooiweerboot”.
Daarna ging het met de zee en de wind bergaf… alles bedaarde en we konden weer genieten en wat slaap inhalen! De derde dag hadden we ook beet aan onze lijn… een bonito (kleine tonijn) EINDELIJK!! Sorry voor de vis maar het heeft enorm gesmaakt.


Uiteindelijk zagen we op dag 4 tegen valavond Porto Santo aan de horizon verschijnen.

Vanochtend om 3u lagen we achter ons anker in ons bed, rustig wiegend, genietend van een welverdiende nachtrust. Toen we dan vanochtend de haven binnenvoeren stonden al onze vrienden van de andere boten ons op te wachten om touwen aan te nemen. Een warm ontvangst dat ons enorm deugd heeft gedaan. ’s Namiddags zijn we met heel de steiger naar het strand getrokken voor een pizza beach party.



De kids én de ouders vonden het geweldig!! Wellicht blijven we nog wel even hangen op dit kleine, charmante eilandje.
Het was een bewogen overtocht met veel emoties. Het heeft ons ook weer heel dicht bij elkaar gebracht. Een dikke pluim voor Hanne, Aren en Nina… ze beseffen het zelf misschien niet, maar ook zij zijn uit een speciaal hout gesneden. Heel hard vanbuiten, maar super zacht binnenin… moeilijk te vinden. De kapitein is fier op zijn crew!


Wat is voor een super avontuur !!!
Ik heb al 12 artikelen vanaf het vertrek tot en met nu.
Groeten van Brussels in een donker weer
Wat is voor een sublieme avontuur !!!
Gaat lekker zo, voor jullie het weten zijn jullie aan de overkant! Geweldig hoe jullie met de kinderen en elkaar het zeilende leven leren leven en beleven, met alle ups en downs die erbij horen. Geniet ervan!
Superdikke proficiat !!!
Zalig te horen dat jullie het er zo goed van afbrengen en echte zeebonken worden 🙂
groetjes van de thuisblijvers
Waaaaw. Prachtig gedaan. Wat een avontuur zeg. Ik volg met stijgende jaloezie en ook bewondering jullie vorderingen. Blij te horen dat alles heel goed gaat. All the best !
Bart
Een dikke proficiat Wij varen in gedachten met jullie mee.
Marc en tante mimi
Wat zijn we blij dat jullie goed zijn aangekomen!
Jullie verhalen blijven boeien, hoe verder jullie varen des te beter alles lijkt te worden 🙂
Super om jullie zo te zien stralen op de foto’s.
Ga zo door zeebonken!
Jawadde!
Bij iedere post opnieuw kippenvel! Jullie maken wat mee.
Bedankt dat we via foto en dagboek jullie reis zo intens kunnen meebeleven!
We kijken al uit naar de volgende post ;-).
Elleke, Ivo en Louis