Het feest bereikt hier zijn hoogtepunt. We wilden net vertekken als de Policia Maritimo ons aansprak. Ze hebben zojuist drie grote drijvende pontons in de havengeul gelegd vol met vuurwerk. Het grootste vuurwerk met als thema The Waterfall! We gaan het beste missen als we nu gaan en hebben dan nog eens de beste plaatsen volgens hen. Front row!
Zodus, wij blijven en hebben de Policia uitgenodigd op onze boten. Iedereen wil hier wel staan zeggen ze. De pintjes staan koud.
Porto is voor morgen.
Category Archives: Geen categorie
Viana Do Castelo
Adios España, olà Portugal!
Viana Do Castelo
We hebben Bayona gisteren verlaten en zitten alweer in een ander land. Je merkt meteen dat de kust hier verandert. Portugal heeft een lange, uitgestrekte kust met steden en dorpen die vlak naast de Atlantische Oceaan liggen. Weinig beschutting en dus zullen we de komende maand meestal in havens liggen. Het was een fijne zeildag hier naartoe. De kinderen hebben de Portugese vlag ingekleurd en gehesen. Ik heb, denk ik m’n zeebenen gevonden. Enkel het binnen varen was spannend. Bijna 30 knopen wind en in de havengeul waren ze volop aan het kiten en windsurfen. Heb ertussen slalom gedaan! Stress!
We liggen nu in Viana Do Castelo en nog steeds in dezelfde vaargeul, maar dan vlakbij de haven. Deze ligt volledig vol. We zijn hier onder groot tromgeroffel en muziek toegekomen. Nee, niet voor ons. Er is een groot driedaags feest begonnen gisteren. Lees: dag en nacht en non stop.
In een havengeul liggen is niet meteen het mooiste plekje, maar we willen wel wat meepikken van de festiviteiten. Het is echt één groot fantastisch feest en wat een welkom in Portugal! We voelen er ons meteen thuis. Overal kleine kraampjes, een parade met lokale pracht -en praalwagens, stoere kerels die de ziel uit hun lijf bonken op enorme trommels (onderaan filmpje hiervan) en gisterenavond werden we op een gigantisch vuurwerk getrakteerd. Vanop de eerste rij, van uit de kuip van sMiles. Morgen varen we verder richting Porto. Ze voorspellen héél warm weer en weinig wind.
Oh ja, we hebben voor het eerst onze klok een uurtje teruggedraaid. Een uurtje langer slapen?
Filmpje festiviteiten van Viana Do Castelo
http://flickr.com/gp/smilesopreis/838rGD
Isla Cies
Isla Cies
Deze prachtige eilandengroep kun je niet zomaar bezoeken, dat wisten we. Je moet er netjes een aanvraag voor indienen. Wat we ook hebben gedaan, maar misschien wel wat laat. Toen we in Vigo vernamen dat het streng gereglementeerd is, hebben we meteen alles in stroomversnelling laten gaan. Al snel daarna zaten we achter onze computer om onze voorkeur voor dagen in te vullen. De cruising permit was snel geregeld, voor al de rest was een aparte vergunning nodig (duiken, ankeren, kamperen,…).
Buiten dat 15 augustus mijn verjaardag is, is het ook een internationale feestdag . Dit in combinatie met één van de mooiste stranden ter wereld, sloeg de computer telkens tilt om te reserveren. Error, error, error! De enige mogelijkheid om er te mogen ankeren was 14 augustus! De dag zelf nog… al de rest VOLZET!!
Niet geklaagd, alle hens aan dek (letterlijk en figuurlijk)! sMiles stoof de haven uit met dan nog eens net de start van die zeilregatta! We wilden de maximum uit ons verblijf op Isla Cies halen. We gingen dan ook wel zien hoe druk het er was en hoe streng ze werkelijk zijn.
Ja, het mag zeker gezegd worden. Isla Cies is absoluut een bezoekje waard. Het was er ook helemaal niet zo druk (die dag dan toch). Wij met Cariebje naar de kant voor een beach namiddag. Prachtig, heel zacht zand met een grove korrel, mooie schelpen en natuur. Xiu had geen vergunning meer gekregen, maar eens we zagen dat er geen controle was riepen we hen via de Marifoon op met het nieuws het toch te proberen.
Nog geen uur later lag er een groot schip van de Guardia Civil in de baai. Zo goed als alle boten werden gecontroleerd en grondig! Geen gewoon mannen… Hebben dan maar meteen Xiu verwittigd.
Als er dan nog eens een parkwachter komt zeggen dat dinghy’s niet op het strand/eiland mogen en enkel dienen als afzetten/ophalen zijn we niet meer zo ontspannen. We voelen ons een beetje gevangen. De grote ferry’s die onophoudelijk af en aan varen uit Vigo met toeristen, doen daar geen goed aan. Wat gaat dat hier morgen zijn, denken we? Op een feestdag, op mijn verjaardag?
We vertrekken maar terug stilletjes met Cariebje naar sMiles. Bij overmaat van ramp wilde ik per sé roeien naar de kant (natuurgebied, geen motor dacht ik, be kind to nature), maar bij veel wind blijkt dat niet zo’n goed idee. Heb Jo de hele tijd liggen aanmoedigen dat we nu volop gratis fitness doen! Nina was motivator en ze deed dat super. “Hey hup, hey hup.”
Isla Cies heeft een prachtige baai, maar je ligt er niet echt beschut. De deining was niet fijn. Xiu kwam na de komst van de Guardia Civil toch even de baai invaren en na al een vervroegd verjaardagsapertief hebben we dan maar het prachtigste strand ter wereld te verlaten en geruild voor iets rustiger…
Bayona
Bayona, op nog geen uurtje varen was inderdaad rustig en precies wat we zochten. Donderdag, 15 augustus werd ik gewekt in een versierde boot, een mooie kroon met 35 jaar op en super enthousiaste kinderen alsof het hun eigen verjaardag is. Het werd een rustige stranddag samen met Xiu met als aflsuiter een strandbarbecue en ze hadden zelfs taart voor me gebakken! What more do you need?
Dankjewel trouwens voor al de fijne verjaardagswensen!
Isla Salvora – Vigo
Islas Atlanticas
Voor de Galicische kust liggen enkele eilanden, de meeste onbewoond én beschermd natuurreservaat. Met een “cruising permit” mag je die bezoeken en in de baaien ankeren. We zouden initieel enkel naar Islas Cies gaan, maar door te weinig wind zijn we beland in Isla Salvora. Een paar hectares groot met vijf bezienswaardigheden. Het enige wandelpad waar je op mag is 1.2 km lang tot aan de vuurtoren en terug!
Door onze late aankomst waren we bijna alleen op het prachtige eiland. We maakten een sunsetwandeling door het mini reservaatje. Op maat van Aren en Nina… het leek of de dieren wisten dat er niet van het pad mocht worden afgeweken. We konden ze van heel dicht observeren. Ook de rotsen zagen er door winderosie heel kunstzinnig uit. Op terugweg met ons bootje lag alles er vredig en stil bij… bijna geen zeedeinig, heerlijk slapen achter ons anker TOT 2u30 moeder natuur beslist had de wind te doen keren en ons onbeschut achterliet.
We vroegen ons soms af of we niet terug in de Golf van Biskaje zaten. Heel de boot wipte op en neer, schoten die kraakten, stromend water langs de romp, onze water en dieseltanks klotsten, daarbovenop nog is het ankeralarm dat afging = bye bye nachtrust. Van relax onder de lakens liggen was geen sprake meer… we lagen daar bovenop maar drie bootlengtes meer van het strand. Ideaal voer om doemscenario’s te gaan bedenken. Tegen de ochtend bedaarde de wind en kregen we mist in de plaats… dan maar gaan snorkelen met Aren in afwachting van ons vertrek. De tocht naar Vigo was een les radarlezen. Het had wel iets sprookjesachtig om door die laaghangende wolken te varen. Boven de mist was er een stralende hemel dat alles in een heel zacht licht omtoverde.
Nu liggen we in de haven van Vigo, een grootstad aan’t water met overbevolkte stranden. Normaal ging na eerder duidelijk telefonisch overleg onze genua vandaag naar de zeilmaker voor de nieuwe UV strip. We hadden het kunnen weten. Op z’n spaans. De afspraak dat ons zeil de dag zelf ’s avonds klaar zou zijn, werd ineens een week later! Er is hier morgen een grote zeilregatta en hierdoor hebben ze veel werk. Wat ze natuurlijk vorige week ook al wisten…Mañana…mañana.
Dus nu liggen we hier in een ontzettend drukke haven, waar er morgen 80 boten vertrekken voor een race. Maar alles gebeurt met een reden, nietwaar. Het geeft ons de mogelijkheid om eens te shoppen. Door de extreme hitte duiken we een grote schopping mall in. En wat hebben we ons aangeschaft? Een mini stofzuiger. We kijken er al naar uit om morgen sMiles binnen stof -en vliegvrij te maken. Waar een mens al niet gelukkig van wordt.
Over ons ligt een race boot met Portugezen. Ze zijn volop bezig zich klaar te stomen voor morgen. Zij hebben ons weer wat slimmer gemaakt en hebben de gegevens van hun zeilmaker doorgegeven in Leixoes tegen Porto. Blijkbaar een stuk goedkoper dan Spanje. Ze gaan ons ook nog héél wat tips meegeven van welke plaatsen zeker een bezoekje waard zijn in hun mooie land. Dit was dus de reden dat we hier zijn. De pintjes staan alvast koud.
En Jo zou zijn sociale zelve niet zijn als hij hier overal praatjes slaat. We krijgen al promomateriaal van de race. In dit geval, een lekkere bus olijfolie! We krijgen hier ook nog de tip mee van de mannen om morgen voor 13u te vertrekken. Tenzij we graag middenin de race zitten. Met onze zware Beneteau….nee, liever niet! Anderzijds zeggen ze ook dat de start van zo’n race wel eens de moeite is om mee te maken.
In ieder geval vertrekken we morgen naar Isla Cies… terug naar de rust en weer voor anker. Volgens een artikel dat Peter heeft gelezen, hebben we vernomen dat dit eiland blijkbaar het mooiste strand ter wereld heeft!
Hanne & Jo
En wat hebben we geleerd deze week:
- Dat ons Rocna anker echt wel niet loslaat eens hij vast zit in de grond.
- Dat er héél veel landeffecten zijn die de wind lokaal beïnvloeden (én die staan niet op onze Grib files die we downloaden) Grib files zijn digitale weerkaarten die we kunnen ophalen via internet of onze sateliettelefoon.
- Dat Aren en Nina de eerste dag op zee wat plagerig zijn.
- Dat dit de 2de dag al veel beter is.
- Dat spaanse vliegen ettertjes zijn die kweken als zot en heel de boot terroriseren.
- Dat het klopt dat eens we Muros voorbij waren het klimaat warmer zou worden maar dat het water van de Atlantische Oceaan echt wel te koud is voor relax in te zwemmen!
Santiago de Compostela
Coquille St.-Jacques!
De dag begon gisteren met een dilemma. sMiles tijdens onze uitstap achter haar anker laten zwieren in de baai of veilig in de haven aan de steiger. Uiteindelijk hadden we voldoende redenen gevonden om de haven maar in te varen en zonder stress op bedevaart te kunnen vertrekken naar Santiago de Compostela.
Op zich vind ik wel dat we voor een stuk ook een pelgrimstocht hebben afgelegd. Het laatste stuk dan met een uur bussen zonder airco naar Santiago. Een processie op zich. O ja, de vloot is weer eens vergroot… we hebben een Deens gezin leren kennen met 4 kids tussen 4 en 12 jaar. Met 6 in een 39 voeter, de “Hanne Kjerstine”.Met 14 dus op weg naar de heiligste stad van Spanje. (Xiu was ook mee).
Santiago is een mooie en moderne universiteitsstad. Eens je in het oude historische centrum toekomt voel je de energie. Het krioelt er van de pelgrims. Te voet of met de fiets… elk met een eigen verhaal. Aan de kathedraal waar de gebeenten van St.-Jakob liggen komen ze dan tot hun climax! Het einde van de tocht… lachende gezichten, omhelzingen, tranen en pelgrims die zo op zijn dat ze mank lopen… je ziet het allemaal. We hebben zelfs een stuk van de mis kunnen meemaken, al was het een mix van een toeristische attractie en echt diep geloof. Biechten kan je er ook op vaste tijdstippen. De kathedraal staat vol biechtstoelen, genummerd en met een groen/rood lampje erboven voor aan te geven of de stoel al dan niet bezet is. Zit daar maar is uren te luisteren naar al die zonden van de wereld… “Secret confessions of Compostela”.
In de late namiddag waren we terug in de haven waar nog wat klusjes op ons aan het wachten waren. Vandaag gaan we bevoorraden, was doen en de boot klaarmaken om verder te reizen. Wellicht varen we eerst naar Vigo, een zeilmaker zoeken die de UV strip op onze genua kan vervangen. Die was al een beetje gescheurd bij vertrek. In principe zou het uurloon hier lager moeten zijn als in België of Nederland.
En wat hebben we geleerd deze week:
- Dat we altijd schoenen dragen aan boord (sMiles 1 – kleine teen 0)
- Dat een meter meer of minder veel scheelt in onderhoudstijd aan de boot
- Dat nu we voorbij Finisterre zijn het klimaat milder wordt en de windrichting Noord doordat we meer onder de invloed komen van het hoog boven de Azoren (puf puf hitte). En daar zijn we heel blij om (zwemmen!)
Jo (Hanne en ik wisselen elkaar graag eens af op blog)
Het leven aan boord – Aren
Dit heeft aren ge schreeven
Hoe gaat het met julie met mij gaat het goed.
Ik kan al goed zwemmen.
Met de xiu gaat alles goed.
En met de smiles gaat het natuurlijk ook goed.
Mijn mama bakt goed brood.
Maar papa kan ook goed koken
Ik kan al met de dinghy varen!
En ik kan ook al met de smiles varen!
Groetjes
Aren
Ria de Muros y Portosin
Regen, regen en nog eens regen! Zo worden we gewekt in Ria de Muros. Onze eerste regen in lange tijd. Op zich helemaal niet erg. Zo krijgt sMiles een gratis zoetwaterdouche na een heerlijk dagje zeilen gisteren. We liggen voor anker en wachten op de zon om op verkenning te gaan.
Muros is een klein dorpje, gelegen in weeral een mooie groene Ria. We brengen er een bezoek aan een mooi, klein kerkje en zijn geschokt door hoe ze hier jezus afbeelden. De kinderen hebben er nog altijd nachtmerries van. Jeeezus!!
Foto hieronder niet geschikt voor gevoelige kijkers.
De Ria’s zijn een beetje vergelijkbaar met elkaar. Klein, gezellig en groen. De ene al wat groter of mooier dan de andere. Om er nu dagen achtereen te blijven liggen is misschien net iets teveel van het goeie.
De dag erna beslissen we door te varen naar de andere kant van de Ria, naar Portosin. Is maar een uurtje en we varen op motor om ons ’s avonds te kunnen douchen met warm water. We gaan hier vlakbij de havenmuur voor anker. Dit is telkens gratis en voor niets, aangezien we toch volledig zelfvoorziend zijn. Als we tot Australië willen, zullen we ons budget een beetje in de gaten moeten houden hé!
Portosin is ook een klein dorpje met hier en daar een winkeltje, speeltuintje en enkele kleine bars. Er is ook een héél leuk zandstrand. En dat is nu net wat de ogen uitsteekt bij de kinderen. Na even het dorp te hebben bezocht, gaan we socializen bij de Spanjaarden à la playa. Je merkt duidelijk wanneer de siesta voorbij is. Rond 17u loopt het strand vol met stoere binken en knappe Spaanse furie’s. Leuk om te zien! Sorry, geen foto’s.
Het verbaast me ook hoe gedreven onze kinderen al zijn in het dinghy varen. Ik ga hier serieus moeten bijbenen. Ik krijg zelfs niet eens meer de kans om zelf te varen. Er is al een serieus strak schema opgesteld door de kinderen van wie wanneer mag varen. Ik vind zelfs dat Aren het veel beter doet dan mijzelf. We zijn er natuurlijk altijd bij en Nina helpen we iets meer, maar dan nog moet ze zeker niet onderdoen. Het is een echt spinnewiel.
By the way, ik krijg de motor zelf nauwelijks gestart. Zal daar maar eerst eens mee beginnen zeker. Die zware Honda motoren die van de eerste keer starten.
Het weer is heerlijk en we nemen na het strand allemaal onze eerste douche achteraan op de boot. Met koud water. Even wennen, maar iemand heeft me verteld dat dit goed is voor huid en haar? Koud it is!
Aren en Nina poetsen erna zelfs nog even sMiles en dit op de muziek van oa. Muse. Dank je opa Afrika voor de leuke compilatie die hier door onze boxen klinkt over de oceaan.
Morgen maken we normaal met de bus een uitstapje naar Santiago de Compostela. Een beetje cultuur opsnuiven. We zijn er dan wel niet te voet naartoe gewandeld, maar kunnen op z’n minst zeggen dat we er op eigen kracht zijn gekomen. Of toch een beetje dankzij de wind.
Enkele weetjes
Den John doet het fantastisch! Nog steeds geen vis gevangen. Dan maar ééntje vers kopen… wordt ongetwijfeld vervolgd.
We willen iedereen ook bedanken voor al de leuke reacties, tips en zelfs mopjes die we krijgen via onze blog. Super, doe zo verder! We genieten er van.
De travelmap blijkt onze route niet altijd goed weer te geven. We kijken het na.
Ria de Camariñas
Na een korte tussenstop in Laxe zijn we nu in Ria de Camariñas. De Ria’s zijn stuk voor stuk prachtige groene oases. We liggen terug voor anker en het is hier rustig. Het zijn enkel de vissersboten die zorgen voor de nodige bedrijvigheid en kleine golven in de baai. En natuurlijk varen deze altijd ’s nachts uit…
Onze dinghy wordt terug te water gelaten, die trouwens ondertussen de naam Cariebje heeft gekregen van de kinderen. Dit is ook het merk van de boot en het staat er in grote letters op. Aren: “We moeten het dus toch helemaal niet moeilijk maken hé mama, het staat er toch duidelijk op?”
Kinderen en logica. Moeten er misschien soms een voorbeeld aan nemen.
Het is traditie van alles een beetje een naam te geven en een persoonlijkheid. De boot, de bijboot en onze stuurautomaat. Deze laatste is onmisbaar en helpt ons wanneer wij even rust nodig hebben. Onze steun en toeverlaat. Aangezien het nieuws de voorbije week is de beslissing gevallen. Vanaf nu heet onze stuurautomaat ‘Den John’! 🙂
Aren heeft de tijd van z’n leven gehad. Het hoogtepunt van de reis voor hem! Hij heeft zelf mogen varen met Cariebje. Samen met Jo bij uiteraard. Ze vlogen door de baai. Hij straalde!
’s Avonds hebben we een sleepover gehad. Jasmijn van Xiu is blijven slapen. Er werd even volop gedanst. En weer waren er golven. 🙂
Deze morgen zijn we opgestaan met grijs weer en regen. Hier aan de kapen en dit deel van Noord-Spanje kan wisselvallig zijn. Dit verklaart ook natuurlijk de mooie natuur.
De wind is gedraaid en komt nu uit het noorden. Ideaal voor ons. We gaan hiervan profiteren en meteen een stukje zuidelijker gaan. Richting Ria de Muros en Santiago.
Den John is er klaar voor.
La Coruña
Waar winkelkarren nog gevuld kunnen worden voor €50, waar de koopwaar nog met een glimlach wordt ingeladen in de gratis zakken, waar modern en klassiek in harmonie naast elkaar gebouwd zijn, waar de oudste nog werkende vuurtoren staat ter wereld (Torre de Hércules), waar er mooie parken en baaien zijn om even te verkoelen, waar “no budget” wereldzeilers verbroederen met “I don’t have a budget” wereldzeilers, waar er aan de haven grote tenten staan voor spaanse oktoberfesten te houden (ik probeer me er iets bij voor te stellen), waar er gratis concerten zijn op de grote plaza, waar we met ons 4 uren hebben gewandeld en gestept… kortom een beetje Leuven onder de zon, maar dan goedkoper en zonder Vaart (letterlijk en figuurlijk). Je begrijpt dan wel waarom we ons hier wel goed voelen. 🙂
De voorbije dagen waren een boeiende ontdekkingstocht door een prachtige havenstad. Het economisch hart van Galicië heeft een heel rijke geschiedenis… dat voel je en zie je als je door de straten loopt. Een mix van grote en kleine plazas, een ommuurd oud centrum en moderne buitenwijken met gigantische shopping centra… allemaal gelegen op een schiereiland met mooie baaien en stranden rond. Heerlijk!
Aren en Nina waren heel geïnteresseerd in de romeinse vuurtoren… al die oude stenen spreken tot hun verbeelding. We kruisten trouwens op onze weg naar hier de “Amerigo Vespucci”.Een klassieke dwarsgetuigde driemaster van meer dan 100 meter. De geschiedenis lessen schieten dus goed op. ’s Avonds tekenen en knutselen ze over al hun impressies van de dag. De boot hangt nu vol vuurtorens en boten.
Gisteren zijn Jan & Thea hier toegekomen. Jan heeft ons veel geholpen met de voorbereiding en werken. Ze kochten dit voorjaar een boot in Italië en zijn op terugweg naar Nederland. Het was een leuk weerzien bij een etentje in onze kuip!
Vandaag klussen we nog wat aan de boot, doen we nog een wasje (dat we goed in de gaten houden) en maken we ons klaar om morgen verder te varen naar het zuiden… met weinig wind over een rustige zee naar wat voor lang als het einde van de wereld werd gezien “Cabo Fisterra”… we zien wel waar de wind ons brengt, terug naar de natuur in één van de volgende Ria’s, achter ons anker (hopelijk met internet).
En wat hebben we geleerd deze week: 🙂
Dat we ons beter kunnen aanpassen aan de zuiderse tijden met siesta om niet voor gesloten deuren te staan én niet in de middagzon te moeten lopen.
Dat als we ’s nachts de wc doorspoelen het fosforiserende algen zijn die zorgen voor een neon schouwspel in het toilet.
Dat wat we vandaag niet gedaan hebben we ook gewoon morgen kunnen doen!
Foto’s La Coruña
http://flickr.com/gp/smilesopreis/wXq625/
Foto’s Ria de Cedeira
Jeroen en de Ria’s
Van in het begin heeft Jeroen met ons mee gevaren.Ook voor al de werken aan de boot stond hij steeds paraat in barre omstandigheden. Door hem hebben we de tijd gekregen een evenwicht te vinden in ons nieuwe leven. Nu is het moment gekomen om dit avontuur verder te zetten met ons vier. No more babysit, dekknecht, stuurman, kok, poetshulp, zeiltrimmer, technieker… drinkebroeder 🙂 (De afspraak was dat als Jeroen van boord ging, we geen alcohol meer drinken). Dag 1 “So far, so good!”.
Jeroen, je zit in ons hart! You are really one of a kind. Ik hoop dat we jouw ‘positivisme’ kunnen overnemen en verderzetten. Afscheid nemen, het zal ons nog vaak ontmoeten deze reis, het went nooit.
De aanhoudende zuidwester en een lage drukgebied in de Golf zorgde ervoor dat we enkele dagen in Ria de Cedeiro zijn gebleven. Een prachtige mooie groene ria (een ria is een riviermonding). We lagen voor anker en hadden de tijd om rustig te verkennen. Het ziet er allemaal heel ruig en groen uit, net of je in de Ardennen ligt met een boot… wandelen, mooie uitzichten, lokale kleine kermis en BBQ op een klein zandstrand met de hele bende. HEERLIJK is dat en meteen een mooie afsluiter met Jeroen.
Na het vertrek van Jeroen zijn we doorgevaren naar La Coruna, onder ons vier. Het lijkt of het avontuur nu pas echt begint. Nu moeten we het waarmaken!
De voorspelling van golven van 1 à 2 meter bleek niet te kloppen, noch de windvoorspelling. Jawadde zeg, een pittig tochtje opkruisen tot in La Coruna met wind op kop. Nina heeft moeten overgeven. Voor de eerste keer. Daarna was ze meteen weer blij koekjes aan het eten. Gisterenavond zijn we in La Coruna toegekomen. Terug in een haven. Een grote haven. Het ideale moment om grote kuis te houden. Is hoog nodig. Alles wordt gewassen, lees alles: de boot, de lakens, handdoeken, kledij en wij zelf! Oh ja en we hebben een vlotte internet verbinding, love it! Tja….technologie en contact, toch niet altijd los te laten. Het hoort er voor een stuk gewoon bij, de dag van vandaag.
Morgen La Coruna verkennen. Het lijkt ons wel een leuke plek. Even de drukte opzoeken na de rustige ria’s. Daarnet al even naar het zwembad getrokken. Ik denk dat héél Spanje er zat!
En wat hebben we geleerd deze week:
- Dat vissen niet bijten aan ons aas als we sneller dan 4 knopen varen (wat we altijd doen)
- Dat alle kleren en lakens wassen een hele dag duurt
- Dat als je niet bij je wasmachine blijft wachten, anderen je kleren eruit halen voor het gewassen is en op de machine leggen.
- Dat we niet meer gaan vertrekken als de weersvoorspelling twijfelachtig is.
No worries, foto’s volgen nog.































