Verslag van een oversteek. En wat voor een!
Door Peter (en wij kunnen dit alleen maar volmondig beamen!)
Een bitch is het. In heel wat verhalen en op heel wat blogs doet ze zich voor als een minzame en zachtaardige tante. Op wiens rondborstige deining elke boot een luxeschuit wordt. Maar geloof mij: het is een bitch! De oceaan bedoel ik.
Dat ze zich de eerste dagen van onze oversteek niet meteen van haar mooiste kant zou laten zien, ok, daar waren we op voorbereid. Tenslotte sloegen in La Gomera op dat moment de golven nog over de metershoge kaaimuur. En 24u wachten om te vertrekken na de doortocht van een stevige depressie die in Belgie het nieuws haalde, is nu ook weer geen zee van tijd. Maar om het risico te vermijden ons pensioen te moeten aanvragen in La Gomera en op basis van de weerkaarten leek ons het moment gekomen om te vertrekken. Een weather window heet zoiets. Tja.
De eerste nacht al trok dame Atlantic alle registers open en trakteerde sMiles op adembenemende golven, liters regenwater en windsnelheden waarvoor ze in Oostende de dijk evacueren. Man, man, man. Ik had toen nog nooit zoveel water van alle kanten tegelijk zien komen. Toen nog niet… Want het zou slechts het voorgerecht worden van een hoofdschotel die de negen dagen die erop volgden dag na dag werd geserveerd. En die -letterlijk- zwaar op de maag bleef liggen. Of dat net niet deed. Met alle gevolgen vandien.
De hoofdingredienten: Huizenhoge golven (ja,ja, ga maar eens voor een huis staan), wind die ervoor zorgde dat een zeil ter grootte van een zakdoek volstond om sMiles vooruit te jagen en een reeks angstaanjagende squals (typische kortstondige regenbuien waarin de wind op korte tijd nog aanwakkert en er op enkele minuten tijd liters water vallen) die horen en zien deden vergaan. Speciaal gekruid met een sleutelbeenblessure van Aren en met wat je op een zee in een zeilboot met een mast van 18 meter zeker niet wil hebben: een stevig onweer. Voila. Tien dagen dus alsof het lijkt dat je binnen in de trommel van een draaiende wasmachine leeft. Of op de rug van een losgeslagen stier. Afhankelijk of je binnen of buiten bent.
Vanaf de elfde dag is de rust wat weergekeerd. Of was het ons incasseringsvermogen dat was verruimd? Dat zou ook kunnen. In elk geval: de muren van water leken wat minder agressief. De dolfijnen die in de toppen kwamen spelen, maakten er zelfs even een attractie van!
Nee, niet dat we vanaf die dag rustig op het dek naar de sterren konden kijken, maar na die turbulente dagen is de harmonie en de organisatie aan boord wel weergekeerd. Een vast patroon van de wacht ‘s nachts, een maaltijd op geregelde tijdstippen en een paar uur nachtrust elk etmaal doen op zo’n moment wonderen. Gelukkig hebben we dat patroon de rest van de oversteek kunnen vast houden. Met dank aan het zweet en de creativiteit van de kapitein-kok!
Wie van al die oceaanwispelturigheid het allerminst heeft last gehad, was sMiles zelf. De boot gedroeg zich voortreffellijk bij elke zeilvoering. (voor de zeilers onder u: de eerste tien dagen zeilden we met een ingerolde genua ter grootte van een surfzeil en haalden we gemiddeld nog 5,5knopen!) Hij liet de impressionante deining onder zich door rollen, surfte vervolgens als een jonge blonde god van elke golf om tenslotte met veel gedruis in elk golfdal terecht te komen. Zeewaardigheid met hoofdletter.
Hoef ik hieraan toe te voegen dat er gefeest werd op sMiles, de ochtend van 31 december, toen Martinique zich eerst als een streep aan de horizon en dan beetje bij beetje liet zien? Waarschijnlijk niet! Door het dolle heen waren we. Zelfs de vliegende vissen die nog indruk probeerden te maken door zich met velen tegelijk als kamikazes op ons dek te storten kregen zelfs geen aandacht meer. Emoties, opluchting, nieuwsgierigheid,…. Pfff de woorden ontbreken om te beschrijven wat er dan door een mens heen gaat!
Want indruk maakt ze wel, de bitch. Ik durf zelfs zeggen dat ze iets doet met een mens. Ze schept een nieuw kader. Doet nadenken. Over alles. Schept banden die geen mens nog ooit los krijgt!
Want eigenlijk heb ik het nog niet over de crew gehad van sMiles. Wel, ik ga het me makkelijk maken en Huysentruytsgewijs de volgende conclusie maken: Wat heb ik de laatste maand van 2013 geleerd? Ten eerste: dat Hanne onder alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden een bijzondere mama is en een sterke madam. Ten tweede: dat Jo in alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden het woord kapitein alle eer aandoet, een potje kookt en nog de tijd vindt om de boel te animeren. En ten derde: dat Aren en Nina in alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden de beste ouders hebben die ze zich kunnen dromen en aan het uitgroeien zijn tot echte wereldburgers!
Mannekes: merci dat ik dit met jullie mocht delen. Diepe buiging en veel respect!
Jullie wens ik nog een schitterende reis, veel nieuwe horizonten en heel veel cuba libre momenten! En aan alle lezers van deze blog: een gelukkig en gezond nieuw jaar en veel leespezier!
Peter










































