Sint Maarten, Martin en Murphy
Wij denken altijd dat ze er in België een boeltje van kunnen maken… niets vergeleken met dit kleine paradijsje. Hier slagen ze er zelfs in om op een eiland ter grote van een vlaamse stad, 2 landen op te richten.
Het zuiden is St. Maarten, daar betaal je in Dollars of Guilders, spreken ze nederlands en engels en bestaat het elektriciteitsnet uit 110 V. Het is het meest toeristische eiland dat we tot nu al gezien hebben (cruiseboten liggen er 3 rijen dik, Zierikzee voor de cruisers). Alles is er goed geregeld.
Het noorden is St. Martin, daar betaal je met Euros, spreken ze frans en engels, krijg je 220V uit de stopcontacten, is veel gemoedelijker en minder toeristisch.
Zo hebben de beide landen een eigen luchthaven en een eigen systeem voor telefoonnummers (oa noodnr. bij Maarten is 911, Martin 18). Als je info vraagt over het buurland dan kunnen ze daar weinig over vertellen… én dat hebben we aan den lijve ondervonden. Murphy was er ook mee gemoeid, nog nooit zoveel opeenvolgende incidenten voorgehad als nu. Gelukkig allemaal met weinig ernstige gevolgen.
Het begon allemaal al in St.-Barth als we de spiboom aan het optrekken waren tegen de mast. (1) Het karretje waar de boom inhaakt brak af. In St.-Maarten hadden we wat onderhoudswerken voorzien aan de motoren, dan besloten we naar Island Water World marina te varen in de lagune. Ideaal om te klussen aan de boot, een watersportwinkel op het einde van de steiger, mét scherpe prijzen. De lagune ter grote van de Necker verdeelt de westkant van het eiland in 2. De Maarten kant redelijk goed uitgebaggerd, (2) we zijn maar 3 keer vastgelopen bij het varen naar de marina! Bij het invaren van de box werpt Aren de achterste trossen naar de havenmeester op de steiger. Die ziet niet dat het touw rond de dinghy motor is gedraaid en (3) rukt de motor door het spannen van het touw van de zeereling af. Gelukkig borg ik de motor altijd zodat hij niet in het water kan donderen. Na de klussen, willen we naar de franse kant varen door de lagune. Volgens de havenmeester geen probleem met onze diepgang, gewoon het uitgebaggerde kanaal volgen op de kaart. (4) Wat volgde was een opeenvolging van aan de grond lopen. Het kanaal dat duidelijk op de kaart staat, ligt er eigenlijk een heel eind naast. Tot overmaat van ramp zaten we zo vast dat we ons moesten laten uitslepen! (5) Op de duur hadden de franse slepers ons nog verder naar de verkeerde kant getrokken en waren ze op het water onderling aan het bekvechten waar het kanaal nu juist was. (Voor en achter ons nog andere boten aan de grond gelopen.) Niet te verstaan dat daar geen duidelijke betonning is én een waarschuwing voor boten die dieper liggen dan 2 meter! Na veel stressvolle momenten dan toch de franse kant gehaald. We varen NOOIT meer door de Simpson lagune!! (6) Aan de franse kant wordt ons dinghy slot doorgesneden omdat we zogezegd in de weg lagen voor een grote toeristenboot. (7) Diezelfde nacht drijft onze dinghy heel de baai van Grand Case uit doordat ik hem niet goed had vastgemaakt aan het ponton. Even paniek en drama dat we Cariebje verloren waren. De volgende ochtend sta ik met het eerste licht al buiten met de verrekijker en zie ik helemaal aan de andere kant van de baai iets dat op een dinghy lijkt op een rif liggen. WAT EEN GELUK!! Onze geliefde watertaxi is terug terecht! Intussen hebben we al een paar zonnedansen gedaan om de energie te shiften naar positief. Alles is bijna hersteld en terug onder controle. Zo zie je maar dat het paradijs ook zijn grillige kantjes kan hebben… maar we klagen niet.
Verder is het genieten van de zon, de zee, de straatjes, de gemoedelijke sfeer… en elkaar. De baai van Grand Case is bezaaid met leuke restaurantjes en barretjes. De wind waait van over het strand naar onze boot en draagt de heerlijkste gerechten in zich mee. Het is net of ze iedere keer een warme schotel onder je neus schuiven. Elke dag is er ook wel ergens een optreden, de vibes waaien dan ook gratis mee binnen.
Naast ons ligt er een klein verloederd bootje. We hebben er zo nog al gezien in andere baaien. Meestal denk je dat ze achtergelaten zijn voor onbekende redenen. Heel af en toe woont er ook iemand op. Duidelijk uitgezeild en no more budget voor wat dan ook. Onze buur voert de belgische vlag. Af en toe ligt er een dinghy (lees opblaasbootje voor kinderen op het strand) achter aan vastgemaakt en hangt er bruine was over de reling. Dit jachtje is dus toch nog bewoond. Beweging zien we er zelden, zelfs ’s avonds geen lichtje op te bespeuren. We zijn nieuwsgierig naar het verhaal achter de boot en de schipper…
Dinsdag was er tijdens de avondmarkt een carnaval stoet door de hoofdstraat… Brasilian style! Nina haar ogen fonkelden bij het zien van de pakjes van de danseressen… die van mij ook!
Vrijdag zijn we Filip gaan ophalen. We hebben hem zien landen op het beroemde Maho beach! De vliegtuigen scheren er net boven het strand. Een toeristische hotspot, maar absoluut indrukwekkend en uniek in de wereld.
Iedere keer als er bezoek komt is het feest, weer een vracht post en kado’s… waarvoor dank!! Filip heeft zich moeiteloos aangepast aan het boordleven en laat ons ook nog is inzien dat we echt wel een uniek avontuur aan het beleven zijn met ons gezin. We staan er soms niet voldoende bij stil… het begint “gewoon” te gaan worden.
Hasta pronto!
Jo













































![koraalduivel 1[1]](http://smiles.thepassionco.com/wp-content/uploads/2014/02/koraalduivel-11-250x187.jpg)
































