Category Archives: Geen categorie

Canarische eilanden – Gran Canaria

To ARC or to NARC?

In Morro Jable (Fuerteventura) werden we in het duits aangesproken door locals, lagen we veel te dicht bij de lage wal, werden we ’s nachts bestookt door windvlagen tot 40 knopen, was het ponton voor ons aan het afbreken, moesten we een half uur wandelen voor naar de supermarkt te gaan, was internet geen evidentie… Je hoort me al komen, weer redenen genoeg dus om van zodra de weerkaarten er beter uitzagen te vetrekken naar Gran Canaria. Achteraf bekeken hadden we beter nog een dag of 2 gewacht. Het was een zéér sportieve zeiltocht met veel wind en hoge golven. Ideaal als oefening in zwaarweerzeilen, maar geen pretje voor mijn bemanning. Acht uur lang op de kastjes lopen*, de voorraad onder onze vloer duwde de vloerplanken omhoog. Ik heb er weer veel uit geleerd. Het afzien is dus niet zinloos geweest (wat een troost!).

In Las Palmas kom je eigenlijk toe in ARC land. De Atlantic Race for Cruisers start er deze maand. Een wedstrijd waar een 200-tal cruiser zeilboten naar St. Lucia in de Caraïben varen. De ankerbaai en haven liggen er nokvol en het havenpersoneel loopt er op de tippen van hun tenen. Als bij wonder kregen we toch nog een ligplaats, weliswaar in het catamaran dok naast de riooluitlaat van de stad. De boot en bemanning hadden even wat zorg nodig na de ruwe overtocht.

DSC_0650

Je voelt de ARC koorts bij de deelnemende boten. Technici komen hun diensten aanbieden voor problemen op te lossen die er eigenlijk niet zijn. In de bootshops moet je een nummertje trekken zoals bij de slager. De eigenaars komen met grote zakken nieuwe bootspullen aanlopen. Als de buren druk aan het werk zijn bij de montage van hun nieuwe uitrusting krijg je zelf ook het gevoel nog allerlei zaken nodig te hebben. Gelukkig waren de rijen te lang en is het gebleven bij het vullen van de duikfles. Er ligt ook een reeks mega zeiljachten van dure jachtwerven. De service teams zijn er druk in de weer de boten klaar te stomen voor de wedstrijd. De eigenaars schuimen de feestjes en diners af!

Er lopen ook wel wat jongeren rond “travellers” die graag een plaatsje willen versieren op een boot om mee naar de overkant te hoppen.  In het havenkantoor ligt het vol CV’s van die gasten. De twee origineelste staan hieronder.

DSC_0662  DSC_0663

Zo waren er ook 2 zweedse meiden bij van 23 en 25 jaar. Op de CV stond een foto van hen in bikini op het strand. Wellicht zitten ze nu al ergens op een megajacht, de CV’s van hen waren de dag erna allemaal op! 🙂

Verder kuieren we door de stad, de Corte Inglés, de speeltuin… Gewoon gezellig niets doen en genieten van elkaar. Van de visser naast ons krijgen we 3 goudbrasems (ik denk dat we er ondervoed beginnen uitzien, overal krijgen we vis!!) die we eerst bestuderen in de les en dan lekker grillen op onze BBQ. De kinderen gaan naar een verjaardagsfeestje op een grote catamaran “KOA” van een duits/zwitsers gezin.  Ik doe wat onderhoud aan de boot. Aren vangt nog een inktvis met zijn fuik (die niet op de BBQ beland).  Door tijdsgebrek laten we de rest van het eiland voor wat het is (lees: we hebben genoeg duitse toeristen gezien) en na 3 dagen varen we weer de haven uit.

 DSC_0630 DSC_0635

DSC_0653 DSC_0625

De overtocht naar Tenerife is aangenaam. De wind en deining ruim langs achter. Iedereen voelt zich veel beter. Onderweg heeft Aren beet aan zijn lijn van een te grote vis… resultaat is dat er nu een vis rond zwemt met een pulpo piercing door zijn lip. We hebben ons geluksaas verloren. Bij aankomst krijgen we bezoek van een school grienden. Een kleinere soort zwarte walvissen met een stomp hoofd. De kids waren weer helemaal verwonderd door het gebeuren.

DSC_0658

Nu liggen we in de hoofdstad van Tenerife, Santa Cruz, bij de NARC’S (Not ARC ers). Veel minder stress en beloop op het ponton. We proberen zoveel mogelijk les te geven en tellen af naar onze bezoeken eind deze maand.

In België valt op de Hoge Venen de eerste sneeuw, hier wordt het ’s avonds ook wat frisser (23°C)… stilaan tijd om naar de Caraïben te vertrekken. Eind van de maand is het zover, dan gaan we de plas over!! Het blijft soms onwezenlijk dat we hier zijn naartoe gezeild met onze eigen boot, een fantastisch gevoel. De kapitein prijst zich weer de gelukkigste man ter wereld… én is heel dankbaar dat zijn vrouw en kinderen hem volgen in dit geweldige avontuur.  Ik had me geen betere crew kunnen wensen!

Jo

*“Op de kastjes lopen” is een gezegde onder zeilers. Dan helt de boot zo fel dat je letterlijk op de wanden kan lopen (alhoewel dat dit misschien net iets overdreven is 🙂 ).

 

 

Canarische eilanden – Fuerteventura

Helemaal verwaaid!

Voor ons vertrek uit Marina Rubicon in Lanzarote kregen we nog eens vis van de britten naast ons! Met heel wat nieuwe vistips, een koelkast en vriezer vol vis zijn we weer op weg.  Wat komen wij toch fantastische mensen tegen.

Aren vis

Aangezien de Canarische Eilanden bekend staan om hun acceleratie zones (in deze zones kan de wind toenemen tot 25 knopen extra) besloten we om het eerste stuk enkel op motor te varen. In het najaar zijn deze normaal ook minder hebben we van locals vernomen, dus maken we ons hierin geen al te grote zorgen. We blijven wel alert. sMiles beschikt dan ook over een uitstekende kapitein die alles nauwlettend in het oog houdt.

We varen de kust af en herkennen plaatsen waar wij vorig jaar nog samen op vakantie zijn geweest. ’s Avonds laten we ons anker vallen in de baai van Gran Taranjal. ’s Ochtends varen we even de haven in om een pakje op te halen dat Xiu had achtergelaten bij een andere boot en bezorgen we een verloren fender terug aan een franse zeiler. Deze hadden we opgepikt toen we in Madeira de haven van Funchal verlieten. En zo zie je maar deze is terug terecht na 500 zeemijl bij de rechtmatige eigenaar. Ze waren aangenaam verrast!

Het wordt een sportieve zeiltocht naar Morro Jable. Een strakke constante wind, geen deining, een stralende zon en luide muziek door onze speakers in de kuip (thanks Bert).  We sturen heel de tijd met de hand en spelen met de zeilen voor de ideale trim. Ook Aren neemt af en toe over!  In no time zijn we op onze bestemming.

Aren sturen

Eens de haven in blijkt deze vol te liggen! Ja, één plaatsje, maar veel te klein voor ons en niet voldoende diepgang. Het waait ook veel harder en de volgende stop is pas Gran Canaria zo’n 7 uur varen. Geen optie meer nu. Er ligt ook één mooring boei aan de lage wal (op de bodem zijn mooring boeien verankerd met betonblokken), op 2 bootlengtes van de havenmuur. De havenmeester zegt dat we deze zeker mogen gebruiken, maar krijgen de raad best wel even te controleren, ze is al oud en versleten. Niet wat je wilt horen! Jo duikt meteen onder om alles te checken. We leggen ons met 2 eigen lijnen eraan vast… et voilà!

Ze geven de komende dagen nog meer wind. Nog meer?! De haven ligt nog steeds vol. Boten verplaatsen zich in de haven genoodzaakt tegen de kademuur. Hun ponton blijkt los gekomen na een tweede nacht van veel wind. De kademuur is ook niet zo evident omdat je met getijdewater zit en dus telkens je touwen dient bij te stellen. Ok, er zit niets anders op. Jo trekt z’n duikpak aan en neemt z’n duikset. Dit wordt dieper duiken tot aan de betonblokken op de bodem om sMiles klaar te maken voor hevige wind. Jo bevestigt 2 dikke ankertouwen rechtsreeks aan twee verschillende blokken van 2500 kg. Moet lukken toch? Dit moet sterker zijn dan ons anker, wat al veel aan kan. Afgelopen nacht hebben we een piek van 40 knopen gehad! Onze ankerwacht stond aan en sMiles heeft goed stand gehouden, maar veel geslapen hebben we niet de afgelopen nachten. Hoort er ook bij. Ons vertrouwen is alleen maar weer toegenomen in sMiles en onze touwen.

Duiken Nina poep

Hier liggen we dan al enkele dagen verwaaid door de aanhoudende sterke winden… in het zuiden van Fuerteventura, op de Canarische eilanden en bijna vier maanden weg. Niet slecht.

Knutselen Knutselwerken

De kinderen beginnen zich vragen te stellen of de Sint hier wel komt en er klinken ineens nog alleen maar Sinterklaasliedjes doorheen de boot. Nina begint zelfs al kerstbomen te knutselen. Ok, dat is wat vroeg. Ik moet zelfs nog wennen aan de Sint. We zitten nog in bikini en lopen rond met slippers….vreemd gevoel. Maar hij komt, hij komt, die lieve goede Sint!

We beginnen stilaan ook “gastronomische maaltijden” aan te schaffen voor de grote Atlantische oversteek. Verse groenten en fruit kan je nu éénmaal geen 20 dagen houden. De kunst is dan wel lekkere houdbare dingen te zoeken en proeven voordat we hier hele kartons van inslaan. Sommige blikjes zijn echt niet te eten!  Als het eerste blikje opengaat zegt Aren dat de boot ruikt naar het kattenvoer van bij Opa . Dank je Olav voor deze tip om alles te proeven op voorhand. 🙂

 Blikken

Voor Peter die met ons mee oversteekt: geen zorgen, je hebt hier ook inspraak hoor! 😉

We blijven creatief.

sMiles

 

 

 

 

 

Canarische eilanden – Lanzarote

Geuren en kleuren

Het is echt ongelooflijk hoe de verschillende geuren telkens op ons afkomen. Als je zo enkele dagen op zee zit en dan een week lang voor anker ligt op een afgelegen, rustige plaats midden in de natuur en je dan ineens toekomt op een drukke toeristische plaats. La Graciosa en Lanzarote liggen niet ver van elkaar, maar het contrast is groot! En ja die geuren van verschillende parfums en eten…onze neuzen staan op scherp!

De haven Marina Rubicon helemaal in het zuiden is een grote, zéér verzorgde haven en je hebt er alles bij de hand. Winkels, supermarkten, de gekende tourist traps natuurlijk en ja een heerlijk zoetwater zwembad waar we gratis gebruik van mogen maken.

Dit is dan weer meteen de plaats om sMiles proper te maken en onze was te doen. Trouwens was doen op een zeilboot…Ik gooi altijd alles gewoon samen in één machine. Kleuren scheiden? Doe ik niet meer. Strijken? Haha, ook nooit meer. En het werkt perfect hoor. Waarom steken we er thuis eigenlijk altijd zoveel tijd in?? Iets om over na te denken.

 Nina

We  hebben gisteren het hele eiland afgereden met onze huurauto. Onze schooluitstap. De prachtige vulkanen, het landschap, een piratenburcht (tourist trap), kamelen, vulkanische grotten die zijn verwerkt in een prachtig bouwwerk van de kunstenaar Manrique…Als we ineens in de file stonden! Na vier maanden FILE, onwerkelijk! Iedereen aan het aanschuiven om het natuurpark in te rijden. Doen wij niet aan mee. Hebben netjes de file voorbij gestoken. Als je de drukke plaatsen wat mijdt, hebben de Canarische eilanden heel wat te bieden. Aren en Nina zijn nog altijd onder de indruk van het vulkanisch landschap en hoe dit allemaal is ontstaan.

Water Zout File Manrique

Eénmaal terug in de haven merken we dat er vlak naast ons een vissersboot is toegekomen. Twee gepensioneerde britten die elke zes weken op en af reizen en telkens hier komen vissen. Uiteraard zijn we zéér nieuwsgierig naar hun vangst. We zijn dan ook verrast als ze ons zomaar voor niets een barracuda cadeau doen! Wat een vis!!! We hebben er allemaal van gesmuld. Onze kinderen hebben nog nooit zoveel vis gegeten (ons vriesvakje heeft ook nog nooit zo vol gestoken).

Jo

Morgen varen we verder naar Fuerteventura. We bekijken nog enkele mogelijke routes. Jo heeft hier gisteren contact gelegd met een echte local. Hij ligt net over ons met z’n zeilboot. Javier komt vanavond eens langs om enkele tips mee te geven. Als er iets is dat we geleerd hebben is het af en toe beroep doen op de locals. Ze geven echt interessante tips mee. Weg van de toeristische plaaten en havens aan democratische prijzen.

De school loopt ook verder en het mag gezegd worden, het gaat veel vlotter. Nina maakt flink werkjes, puzzelt, speelt en kleurt. Aren heeft een perfecte spellingtoets afgelegd. We zitten mooi op schema.

En we beginnen opnieuw af te tellen, deze keer naar de komst van mutti, opi, Adelheid, Peter, Brun… ’t zal weer gezellig druk worden!

Canarische eilanden – Isla Graciosa

Isla Graciosa door el capitano !

Afgelopen zondag zijn we dan in Madeira vertrokken.  We hebben een 3 tal weken op de portugeese archipel verbleven.  We hebben het er ontzettend naar onze zin gehad maar het werd ook wel hoog tijd voor nieuwe avonturen!  We nemen weer is afscheid van al onze vrienden en samen met Nautilus  varen we in de vroege namiddag de haven van Quinta de Lorde uit. 

De eerste 24u waren een droom.  Zeilend  over een vlakke oceaan, duizenden sterren aan de hemel, een lauwe bries waait door de kuip, benedendeks alles rustig en stil… wat kan je nog meer wensen?  De enige onvolmaaktheid was een ander zeiljacht  dat op aanvaringskoers kwam op onze bakboordzijde.  Het jacht kwam eerst op onze boordcomputer in zicht en later werd een flauw groen lampje steeds groter in de donkere nacht.  Wat is de kans dat je op zo’n grote plas water elkaar exact op dezelfde plaats kruist.  Omdat wij het hoogst aan de wind aan het varen waren, moest hij zijn koers wijzigen.  Zelfs na een oproep over de marifoon met een vriendelijk verzoek voorrang te verlenen bleven ze koers houden (geen antwoord!).  Uiteindelijk hebben wij uitgeweken.  We kruisten (bewust) achter hen door op een paar meter om te zien of er iemand wacht liep.  Geen ziel te bespeuren in de kuip en benedendeks alle lichten uit.  Wij zouden het nooit durven om er zo op te vertrouwen, ’s nachts op autopilot en zonder wacht op de oceaan rond te varen! 

DSC_0425 DSC_0456

De 2de dag van de oversteek trok de wind meer aan, uur na uur bouwde de zee op.  Doordat we hoog aan de wind moesten varen met een zijdelingse deining helde de boot fel naar stuurboord.  In de daarop volgende nacht hebben we bewust veel zeil geminderd om minder snelheid en helling te hebben om beter te kunnen slapen.  Het is uiteindelijk geen wedstrijd en er valt meer te verliezen dan te winnen.   Na 279 NM (nautische mijlen) en 48u30 schuin hangen, laten we ons anker vallen in de baai van playa Francesa bij Isla Graciosa, ten noorden van Lanzarote.  Halverwege de oversteek hebben we de kaap van 2000 NM op onze tripteller overschreden.  Onderweg hebben we terug een Bonito gevangen waarvan we bij aankomst sushi mee hebben gemaakt om dit te vieren!!  Heerlijk lekker…

DSC_0450

Lanzarote en Graciosa zien er vanop de ankerplek bruin en dor uit, maar heel mooi in hun eenvoud van kleur.  Volgens kenners de beste ankerplek van heel de Canarische Eilanden.  In de baai is er een mooi zandstrand, omgeven door twee riffen waar het leuk snorkelen is.  Hans van Nautilus, die beroepsduiker is (geweest), nam me mee voor een duik over het rif.  Doordat het eigenlijk verboden is te duiken (lees: je moet veel geld betalen om met de locale duikclub te gaan duiken) spraken we af low profile te gaan en al het materiaal vanuit de dinghy stilletjes in het water te laten.  De tewaterlating ging perfect.  Bij de terugkeer lag de glasbodemboot en een school snorkelaars op 50 meter van onze dinghy… so far low profile :-)!

DSC_0458 DSC_0460

Het enige stadje Caleta del Sebo bestaat uit een paar straten met witte huizen en zandwegen.  Her en der een kamp van een locale hippie die de boel wat opvrolijken en kleur geven.  Het strand komt uit in het centrum, omgeven door de haven, een superette en een paar restaurantjes met één enkel klein wifi puntje. Heel relax en uniek in veel opzichten!  Ons bezoek in Tenerife komt pas op 19 november, dus hebben we nog ruim de tijd om van dit kleine paradijsje te genieten! 

DSC_0462 DSC_0471

DSC_0466

Vandaag is het groot feest, ons kleine prinsesje wordt al 5.  Een mooiere plek om Nina’s verjaardag te vieren hadden we niet kunnen vinden!  We vullen de dag met zwemmen, snorkelen en pannenkoeken eten. Wij zijn dan ook stomverbaasd hoe Nina al vrij goed kan zwemmen en dat zonder les. We zijn heel dankbaar dat we onze kinderen in deze bijzondere jaren van heel dichtbij mogen zien opgroeien en ervaren.  We hebben ook allen het gevoel dat er meer rust en evenwicht is gevonden in het samenleven aan boord.

DSC_0481 DSC_0498

’s nachts tijdens mijn wachten, helemaal alleen op zee onder de sterrenhemel denk ik vaak aan mijn vrienden en familie.  Hoe ver ik ook mag zijn… ik heb me nog nooit zo verbonden met jullie gevoeld.

De kapitein is weer heel fier op zijn scheepsmaatjes en draagt jullie allen een heel warm hart toe.

DSC_0474 DSC_0478

Madeira III

Nieuw avontuur

Oma en Jan zijn vertrokken. Wij zijn weer onder ons vier. We hebben samen een hele leuke tijd gehad! Aren en Nina hebben genoten van alle aandacht. En wij ook natuurlijk. 🙂

Iedereen

De voorbije week hebben we nog verschillende uitstapjes gemaakt en hebben we Nina’s verjaardag al een beetje gevierd. Het is toch fijn zo bezoek krijgen. De school heeft er wel wat onder geleden, maar morgen gaan we weer van start met volle moed!

Nina verjaardag 

Madeira is een mooi eiland en zeker de moeite. We hebben fruitsoorten ontdekt waarvan we het bestaan niet eens wisten, hebben vulkanische grotten bezocht, mooie wandelingen gemaakt en op prachtige plaatsen picknick gedaan. We zijn blij dat we het gezien hebben, maar nu is het tijd voor iets nieuws. Dat voelen we. Ons zelfgemaakt Portugees vlagje vertoont nu ook verschillende scheuren. Hoog tijd voor vertrek dus!

Fruit Oma

Je merkt dat de meeste boten ook beginnen verder te varen. Ondertussen zijn Annie en Danny van de Strooming ook terug hier. Zij blijven hier wel nog wat liggen, maar wij vertrekken straks samen met Nautilus (andere vlaamse boot) richting Isla Graciosa net boven Lanzarote.

Dit is zo’n twee dagen varen en we denken dinsdag in de loop van de dag toe te komen. Dan hijsen we weer ons Spaans vlagje.

Van andere boten die al zijn verder getrokken horen we niets dan positief over Isla Graciosa. We zijn weer razend benieuwd.

We hebben twee broodjes gebakken, butternut soep en balletjes in tomatensaus gemaakt. sMiles zit vol met lekker spullen!

Ze voorspellen rustige wind, weinig deining…. (bon eerst zien dan geloven), maar we zijn er klaar voor!

 

Madeira II

Het leek net gisteren.

Het leek wel of we elkaar gisteren nog hadden gezien, zo vertrouwd en eigen het weerzien met oma en Jan. Een uurtje later zaten we al volledig ingeburgerd op sMiles. Oma en Jan krijgen de suite hé. De voorste kajuit van de kapitein. Jo & ik pendelen tussen de kajuiten van Aren en Nina en zelfs de kuip. sMiles zit helemaal vol, zo met z’n zessen, het lukt net. Buiten slapen is ook heerlijk! 🙂

Moeke en Nina Aren rugzak

We praten bij, er worden pakjes geopend, vullen onze frigo aan met lekker belgisch bier, luisteren naar mooie nieuwe muziek en lezen de vele kaartjes die zijn meegereisd. Dankjewel hiervoor!

De kinderen genieten van de aanwezigheid van onze gasten. Ze laten hen met veel enthousiasme de haven zien en stellen ze aan de andere boten voor.

We wandelen en gaan grote boodschappen doen met de welgekome huurauto. Met dit kleine fiatje hebben we gisteren bijna de hele zuidkant van Madeira “afgecrost” met z’n zessen! We ontdekken prachtige plaatsjes met telkens een adembenemend zicht over de grote Atlantische oceaan. Ongelooflijk wat voor vruchten hier ook zomaar overal groeien en dan die bloemen!

Fiat Madeira

Aren Jan

Vandaag hebben we de haven van Quinta do Lorde die helemaal in het oosten ligt even ingeruild voor twee dagen Funchal. We liggen hier aan de kade dubbel tegen een andere boot. De tocht naar hier was rustig en zo hebben oma & Jan toch even kunnen proeven van ons leven aan boord.

Oma en Nina

Zo kort bij de stad liggen heeft wel iets en er valt dan ook overal wel iets te beleven. De lichtjes van de stad tegen de vallei schitteren in het donker en verlichten de bergen.

Morgen staat er op de agenda een moeder-dochter dagje. Jo, Jan en de kids gaan iets anders doen. Dinsdag plannen we hier te vertrekken en eens voor anker te gaan om dan terug te eindigen in de haven van Quinta do Lorde. Daar wacht dan weer ons kleine fiatje om de noordkant af te crossen.

We zijn ook wat in de weer met het voorbereiden van Nina’s feestje. Ze wordt er bijna vijf. Wel pas op 19 oktober, maar ja ze krijgt er dan ook meerdere!

Madeira I

De eerste dagen Madeira…

Afgelopen zondag zijn we dan eindelijk kunnen vertrekken uit Porto Santo!  Die zuidwester heeft ons daar wat gevangen gehouden… én erg dat we dit vonden 🙂.  We hebben er weer heel wat nieuwe vrienden bij.  Vooral Paul en Mariska van de Straycat vielen bij Aren erg in de smaak.  Ze hadden samen een motorzaak in Nederland en hebben alles verkocht.  Nu varen ze met hun zelfgebouwde gamefishing boot naar Tenerife om er te gaan vissen met toeristen op groot wild.  Aren was er kind aan huis in hun drijvend vissersparadijs.   We zien ze hopelijk terug in Las Galletas voor ons vertrek naar de Caribe. 

Zondagochtend rond 10u waren we weer los van de wal.  De weersvoorspelling zou 10 tot 15 knopen wind op kop worden.  Opkruisen dus, maar voor een kort tripje van 25 mijl maakten we hier geen punt van.  Onvoorspelbaar was wel de zeedijning tussen de eilanden.  De oceaanstroming en wind stonden de afgelopen dagen recht tegenover elkaar.   Eens uit de beschutting van het eiland voerden water en wind een hevige strijd!  Met  steile golven zonder vast patroon als resultaat.  Ellende!  Weeral moeten vechten om niet zeeziek te worden.  Droog brood eten werkt voor mij heel goed, maar die eerste happen als je maag al in een paalsteek ligt… aaaargh!   Tegen dat we halfweg waren was die voorspelde 15 knopen ook al verdubbeld.  We worden het stilaan gewoon maar hadden het ons anders voorgesteld.   Tegen de avond lagen we kleddernat in de nieuwe marina van Quinta de Lorde.  Een 5 sterren resort.  Buiten de mooie setting is er hier nog veel werk aan de winkel voor cruisers.  Letterlijk en figuurlijk!  De faciliteiten zijn beperkt en kosten stukken van mensen.  (voor 1 dag van de zwembaden gebruik te maken moet je 12 Euro betalen per persoon).  Door die zuidwester valt er op Madeira ook bijna niet comfortabel te ankeren dus hebben we geen keuze.  Vanaf morgen zou het terug Noord gaan waaien… eindelijk!!

quinta

Verder hebben we het hier absoluut naar onze zin.  De temperaturen gaan nog vlot boven 25°C.  De 2 andere belgische boten met kids liggen hier ook.  Na de les is het heel de namiddag vissen, zwemmen en dansen.

vissers browniekuip

Zelfs wanneer Aren zich lelijk snijdt aan een schelp onder water blijft hij doorspelen.  Na een inspectie bleek er wel wat meer aan de hand.

teen

Bij de verzorging brulde hij het uit alsof zijn been geämputeerd werd.  Buurboten kwamen vragen of alles wel OK was.  Zo hebben we Steve en Sally leren kennen van de Silent Wings.  Hij passeerde juist aan onze boot toen het drama zich afspeelde.  2 sympathieke britten met een luxe 54 voeter waarmee ze gaan charteren in de Grenadines.   De dag erna zaten we bij hen in de kuip.  We hadden er een fles Poncha mee naartoe genomen, een soort rum punch met vruchtensmaak en zeer hoog alcoholgehalte.  Steve serveerde het drankje in champagne fluiten (vol wel te verstaan).  Het werd een heel gezellige avond, waarna ik als een blok in slaap ben gevallen.

Gisteren zijn we met een een autocar een stuk van het eiland gaan verkennen.  GRATIS aangeboden door de marina voor de yachties.  Madeira is prachtig!!  Een natuurparadijs waar alle mogelijke fauna en flora weelderig bloeien.  Bloemen, vruchten, groenten… op veel plaatsen staan ze zelfs in het wild vrij te plukken.  In een bergdorpje bezochten we een forelkwekerij, het geluk van de kinderen kon niet op.  Hun vislijnen waren (gelukkig) niet mee.

noordkant kids noord huis bloem forel waterval

We zaten er al een tijdje op te wachten, maar vanochtend is Aren voor de eerste keer van de steiger in het water beland!   De vraag was niet of het ooit zou gebeuren, maar wanneer.  Hanne was aan boord en ik liep verderop op een tegenoverliggend ponton.  Plots hoorde ik zijn stem om hulp roepen.  Ik wist meteen dat het Aren was en liep in zijn richting.  Ik kon enkel zijn handen zien waarmee hij zich vasthield aan de steigerrand.  Rap mijn kleren uit en in no time was ik overgezwommen.  “Ik ben er in gepatotterd papa” zei hij.  Eind goed al goed… weer een lesje geleerd.  Detail: toen dit gebeurde zaten er een 10 tal mensen te ontbijten  aan het marina restaurant… die zullen ook ogen getrokken hebben!

Straks komen Oma en Jan nog toe.  Ons eerste bezoek, waar we erg naar uitkijken.  De komende dagen gaan we samen het eiland ontdekken met een huurauto.  Na het bezoek varen we door naar Isla Graciosa boven Lanzarote.  Bevriende cruisers mailden ons al “it is paradise!”.  Mooie vooruitzichten dus…

Porto Santo III

Want alles wat je kunst dat ben je zelf

We hebben nog nooit sinds ons vertrek zo lang gebleven op een bestemming als hier. Nu hebben we echt wel de nood om verder te trekken. De wind komt nog steeds niet uit de richting die we willen (noordelijke sector) en blijft west waaien. Hij is wel gaan liggen. Dus morgen varen we EINDELIJK door! Ik had nooit gedacht dat we het ergens echt wel “gezien” zouden hebben.

Ondertussen prijkt ons kunstwerk hier ook op de havenmuur. Het geeft een goed gevoel. De CliniClowns blijven steeds aanwezig. Every mile a sMile!

Aren en Nina

Gisteren hebben we samen genoten van een strandwandeling als Nina ineens bang kreeg van de golven en de zee (we zitten wel al drie maanden op een zeilboot, maar bon) dus wandelden we maar verder via de weg. Al bleef de mooie zonsondergang wel van de partij. Gelukkig maar! Anekdote: vandaag heeft ze de hele namiddag in diezelfde zee en golven gespeeld.

Zonsondergang

Aren zit hier nog steeds op de kade en heeft de lokale vissers goed in de gaten. Al de tips die hij met z’n ogen kan stelen is mooi meegenomen denkt hij. Nina speelt met een vriendinnetje op de boot. Deze keer een Noors meisje. Jo maakt pizza’s en ik zit in het gezellig havencafé. Al hebben de kinderen ons gisteren zwaar op de proef gesteld bij de les…het is weer vergeten. Na een glas wijn en de nodige rum dan toch. 😉

Ze maken het ook achteraf weer ruimschoots goed. Zoals de afwas doen.

Nina afwas

En iedereen heeft weer een sMiles op z’n gezicht!

Porto Santo II

Krachtige wind, die kapper!

Er heerst een krachtige zuidwestenwind over Porto Santo en Madeira. Deze heeft ervoor gezorgd dat we onze mooie ankerplaats hebben verlaten en terug in de haven liggen. Oma komt volgende week pas toe op Madeira, dus we hebben nog tijd. We varen waarschijnlijk zaterdag verder naar de ankerbaai van Quinta do Lorde. Iedereen zoekt hier beschutting.

Porto Santo is niet groot, maar wel héél gezellig. Een klein centrum met wat winkels en een lokale kapper. We brengen een bezoek aan het huis van Columbus en bijhorend “museumpje”bestaande uit twee ruimtes. Columbus heeft hier eeuwen terug z’n hart verloren aan een portugese schone en is wat blijven hangen.

We can’t blame him. Wij blijven hier duidelijk ook wat hangen…

Columbus

Nina vraagt al een tijdje naar frietjes en deze bakken we dan ’s avonds voor het eerst in onze oven. Samen met appelmoes….haar oogjes fonkelden! Tja…die goeie belgische kost.

Frietjes

Nina en ik brengen ook een bezoekje aan die ene lokale kapper. Het lijkt wel of dat die zuidwester hier binnen ook heerst. Onze haren worden tegen een record tempo geknipt met veel swung en alles vliegt door de lucht. Ze hebben zelfs Nina’s haar gebrusht! ’t Kind wist niet wat haar overkwam. Ze heeft dan wel een pracht van een vlecht gekregen. Dat werkte verzachtend. Ze heeft wel beslist dat vanaf nu enkel mama haar haren nog mag knippen en ze begrijpt dan ook niet dat vrouwen hier uren kunnen zitten en ervan genieten. Ik eigenlijk ook  niet.

Daarna wandelen we terug met fris ruikende wapperende haren. Ons moeder-dochter uitstapje.

Nina kapper Nina vlecht

We shoppen ook een beetje en zoeken al het materiaal bijeen om ons logo hier op de muur te schilderen. Dit is sinds vele jaren een traditie geworden. Het is begonnen in Madeira of de Azoren denk ik, maar nu ook al meer dan 10 jaar in Porto Santo. Iedereen maakt er een echt kunstwerk van. Morgen, als de wind is gaan liggen komt sMiles ertussen te staan, tussen de vele anderen die ons zijn voorgegaan.

De school gaat ondertussen ook gewoon verder en Aren legt een perfecte toets wiskunde af. Taalvaardigheid is bij Aren niet echt een probleem en we vinden hem dan ook steeds terug bij andere boten, socializen! Van wie zou hij dat hebben?!

School Aren

Nina vindt de school momenteel saai. Ondanks dat de juf alles uit de kast haalt van spelletjes, muziek, knutselen, dansen,…. Ze wil enkel schrijven in haar schriftje zoals grote broer. Ze schrijft nu dus al de woordjes ik, roos, rook, aki, oka, Lin, vis, iosakr,….. ze vindt vanalles uit! 🙂

En Aren, die wil best terug werken in de schriftjes van Nina!

En Jo, die probeert hier het café aan de haven ervan te overtuigen om elke ochtend vers brood te voorzien. Het ligt vol in de haven en iedereen heeft hier natuurlijk interesse in. Het dorp is 45 min wandelen en dat elke dag. Zo verdienen ze een mooi centje bij en zijn de zeilers blij! Alleen lijken ze het maar niet te snappen…tot grote frustratie van Jo. Crisis, welke crisis?? Loslaten in de boodschap en gewoon zelf terug brood bakken.

Wij tellen af. Drie oktober komen Oma & Jan!

 

 

Porto Santo

84 dagen aan boord

Zoals Aad Twigt in zijn zeilverhaal de Zoute Droom schrijft. “Het lijkt wel of een week de tijd heeft van een maand en een maand de tijd van een jaar. Dit komt waarschijnlijk door de intense manier van het beleven van ons huidig bestaan. Steeds gebeurt er weer wat nieuws. Er is een overvloed aan nieuwe indrukken en belevenissen.” Camaret in Frankrijk lijkt bijna een mensenleven geleden, om maar niet te praten over Port Zélande in Nederland. Zo voelt het ook echt. Héél intens en aan een razend snel tempo.
Jo, mezelf en de kinderen hadden toch even wat rust nodig na de trip van Portugal naar hier. De haven lag ook vol met andere boten die we reeds goed kennen. Rustig kuieren, wat opruimen, naar het strand gaan, aperitieven op de ene boot, etentje op onze boot,… de kinderen spelen na de school de hele namiddag lang samen. De afgelopen dagen was er ook het feest van Columbus op Porto Santo. Leuke festiviteiten met kraampjes en sketches vol geschiedenis. Het leek allemaal net echt. Columbus voer ook met z’n schip (een replica) de baai in. Geschiedenis les kids = check!

Schip Feest

 

Zelfs het regenweer van de voorbije dagen kon ons niet deren. De boot Maranne organiseerde een filmnamiddag voor de kids met pannenkoeken.
Door die regen kon ik niet echt met onze grote was starten. Kwam er ook nog eens bij dat de haven geen wasmachine heeft of niet werkte. Iedereen op de steiger deed hun was in kleine emmertjes met de hand. Maar al onze lakens en handdoeken! Nee dat zag ik niet meteen zitten. En hoe zou ik dat laten drogen met zo’n wisselvallig weer? Dan toch misschien even uitbesteden tegen betaling? Zouden we dat wel doen? Het voelt raar aan. Als de dame dan ’s avonds onze zak vol kledij en lakens netjes opgevouwen en gestreken (!! Hadden we zeker niet gevraagd) terug brengt voelde ik me net een klein kind. Mijn Sinterklaas bezoekje. Zo gelukkig was ik! Ne mens heeft ni veel nodig hoor. Heb gisteren wel een handwasje gedaan samen met Nina. Voelde ook goed. 🙂

Nina was Nina Ninentdo

De meeste boten zijn terug vertrokken richting Madeira. We zien elkaar dus zeker weer. We voelen ons zo bevoorrecht. We hebben al zoveel ontzettend leuke mensen ontmoet. Ieder heeft z’n eigen verhaal, z’n eigen reden om deze reis te maken en we hebben allemaal wel iets gemeen. Fantastisch!
Ja, er zijn zeker eens mindere momenten en daarop volgt dan weer een enorm hoogtepunt.
We blijven nog enkele dagen hier, maar gaan straks voor anker in de baai. Een prachtige baai met helder en warm water!
Donderdag zetten we onze reis verder naar Madeira.