To ARC or to NARC?
In Morro Jable (Fuerteventura) werden we in het duits aangesproken door locals, lagen we veel te dicht bij de lage wal, werden we ’s nachts bestookt door windvlagen tot 40 knopen, was het ponton voor ons aan het afbreken, moesten we een half uur wandelen voor naar de supermarkt te gaan, was internet geen evidentie… Je hoort me al komen, weer redenen genoeg dus om van zodra de weerkaarten er beter uitzagen te vetrekken naar Gran Canaria. Achteraf bekeken hadden we beter nog een dag of 2 gewacht. Het was een zéér sportieve zeiltocht met veel wind en hoge golven. Ideaal als oefening in zwaarweerzeilen, maar geen pretje voor mijn bemanning. Acht uur lang op de kastjes lopen*, de voorraad onder onze vloer duwde de vloerplanken omhoog. Ik heb er weer veel uit geleerd. Het afzien is dus niet zinloos geweest (wat een troost!).
In Las Palmas kom je eigenlijk toe in ARC land. De Atlantic Race for Cruisers start er deze maand. Een wedstrijd waar een 200-tal cruiser zeilboten naar St. Lucia in de Caraïben varen. De ankerbaai en haven liggen er nokvol en het havenpersoneel loopt er op de tippen van hun tenen. Als bij wonder kregen we toch nog een ligplaats, weliswaar in het catamaran dok naast de riooluitlaat van de stad. De boot en bemanning hadden even wat zorg nodig na de ruwe overtocht.
Je voelt de ARC koorts bij de deelnemende boten. Technici komen hun diensten aanbieden voor problemen op te lossen die er eigenlijk niet zijn. In de bootshops moet je een nummertje trekken zoals bij de slager. De eigenaars komen met grote zakken nieuwe bootspullen aanlopen. Als de buren druk aan het werk zijn bij de montage van hun nieuwe uitrusting krijg je zelf ook het gevoel nog allerlei zaken nodig te hebben. Gelukkig waren de rijen te lang en is het gebleven bij het vullen van de duikfles. Er ligt ook een reeks mega zeiljachten van dure jachtwerven. De service teams zijn er druk in de weer de boten klaar te stomen voor de wedstrijd. De eigenaars schuimen de feestjes en diners af!
Er lopen ook wel wat jongeren rond “travellers” die graag een plaatsje willen versieren op een boot om mee naar de overkant te hoppen. In het havenkantoor ligt het vol CV’s van die gasten. De twee origineelste staan hieronder.
Zo waren er ook 2 zweedse meiden bij van 23 en 25 jaar. Op de CV stond een foto van hen in bikini op het strand. Wellicht zitten ze nu al ergens op een megajacht, de CV’s van hen waren de dag erna allemaal op! 🙂
Verder kuieren we door de stad, de Corte Inglés, de speeltuin… Gewoon gezellig niets doen en genieten van elkaar. Van de visser naast ons krijgen we 3 goudbrasems (ik denk dat we er ondervoed beginnen uitzien, overal krijgen we vis!!) die we eerst bestuderen in de les en dan lekker grillen op onze BBQ. De kinderen gaan naar een verjaardagsfeestje op een grote catamaran “KOA” van een duits/zwitsers gezin. Ik doe wat onderhoud aan de boot. Aren vangt nog een inktvis met zijn fuik (die niet op de BBQ beland). Door tijdsgebrek laten we de rest van het eiland voor wat het is (lees: we hebben genoeg duitse toeristen gezien) en na 3 dagen varen we weer de haven uit.
De overtocht naar Tenerife is aangenaam. De wind en deining ruim langs achter. Iedereen voelt zich veel beter. Onderweg heeft Aren beet aan zijn lijn van een te grote vis… resultaat is dat er nu een vis rond zwemt met een pulpo piercing door zijn lip. We hebben ons geluksaas verloren. Bij aankomst krijgen we bezoek van een school grienden. Een kleinere soort zwarte walvissen met een stomp hoofd. De kids waren weer helemaal verwonderd door het gebeuren.
Nu liggen we in de hoofdstad van Tenerife, Santa Cruz, bij de NARC’S (Not ARC ers). Veel minder stress en beloop op het ponton. We proberen zoveel mogelijk les te geven en tellen af naar onze bezoeken eind deze maand.
In België valt op de Hoge Venen de eerste sneeuw, hier wordt het ’s avonds ook wat frisser (23°C)… stilaan tijd om naar de Caraïben te vertrekken. Eind van de maand is het zover, dan gaan we de plas over!! Het blijft soms onwezenlijk dat we hier zijn naartoe gezeild met onze eigen boot, een fantastisch gevoel. De kapitein prijst zich weer de gelukkigste man ter wereld… én is heel dankbaar dat zijn vrouw en kinderen hem volgen in dit geweldige avontuur. Ik had me geen betere crew kunnen wensen!
Jo
*“Op de kastjes lopen” is een gezegde onder zeilers. Dan helt de boot zo fel dat je letterlijk op de wanden kan lopen (alhoewel dat dit misschien net iets overdreven is 🙂 ).



































































