Missie geslaagd!
We hebben internet! Wel het is te zeggen….bij de voorbereidingen hebben we geïnvesteerd in een extra wifi antenne. Dit houdt in dat je niet telkens naar de kant hoeft en kun je gemakkelijker internet oppikken terwijl je voor anker ligt. Jo heeft deze netjes mooi en hoog achteraan geïnstalleerd. Dit maakt wel dat als onze boot meedraait met de wind, onze verbinding hieraan gelijk loopt. Zie je het al voor je? Telkens sMiles in de goede richting draait, spurt ik de trap af om snel mails te checken. Als we dan weer opnieuw wegdraaien van land, valt alles uit en is het dus terug wachten. En zo verder….Eén van m’n dagtaken! 🙂
Filip is ondertussen weer thuis en zijn wij weer met ons viertjes. We hebben het samen enorm naar onze zin gehad en de kinderen missen hem wel. Maar er wacht weer een volgende bestemming op ons, de Maagdeneilanden. We hadden terug een autootje gehuurd om zo alle to do’s te combineren. Het onderdeel van onze spiboom moesten we ophalen, onze was binnen brengen en grote boodschappen doen. We hebben ongeveer 8 keer over en weer gevaren met cariebje om al onze aankopen veilig aan boord te krijgen. Aren hield de wacht op het ponton en Nina & ik op sMiles. Hopelijk komen we weer een tijdje toe. Boodschappen doen is altijd een event op zich. Een duik in het warme water laat het beetje stress wegvloeien.
Vandaag verlaten we Grand Case, Saint-Martin. Ik hoop dat ons anker straks nog los wil komen uit de bodem. Het is zo wat de eerste plaats waar we met een dubbel gevoel vertrekken. We hebben het hier echt naar onze zin. De baai, de uitzichten, leuke mensen, de sfeer, de leuke bars,… (heb onlangs met Filip nog eens de bloemetjes buiten gezet! ;-).) We reden hier gisteren met onze huurauto rond alsof we hier al jaren wonen. Soms komt de vraag boven van “zouden we hier kunnen leven?”. Anderzijds is er nog zoveel te zien! Maar misschien is het een plaats om eens naar terug te keren. We voelen ook dat Aren en Nina helemaal hun draai in het zeilersleven hebben gevonden. Ze lopen hier meer zonder kleren dan met en zitten meer in het water dan op land. Aren is het met ons eens dat we de route hebben aangepast, maar terugkeren naar België lijkt precies ook niet dat. Hij zou hier best kunnen wonen.
Maar voor ik paniek zaai….no worries oma’s! We komen terug. Al zijn er nieuwe plannen in de maak voor later. 😉
We hebben zin om terug te gaan varen en het zal meteen een nachtje op zee zijn. De laatste keer is geleden van met de oversteek. Gelukkig zien de weerkaarten er nu een héél pak beter uit. Aren en Nina willen graag eens mee wacht lopen met ons en dit lijkt de perfecte timing….volle maan.
Laat de sterren maar schijnen.
Hanne






