Voor elke mijl een zeil
Na een bezoek aan St. John, de hoofdstad van Antigua verlaten we dit prachtige eiland. Zo’n 11 dagen zijn we hier geweest en hebben het echt naar onze zin gehad.
Antigua
Net voor ons vertrek krijgen we het lang verwachte berichtje van m’n broer. Aren en Nina hebben er een neefje bij! JELLE PUTTAERT, welkom in onze wondere wereld! En wonderlijk dat is ze absoluut. Héél de overtocht is het feest aan boord.
Het is ook de eerste keer dat onze dieptemeter de hele tijd schommelt tussen 15 en 30 meter diepte als we tussen eilanden varen. Er ligt een groot rif tussen Antigua en Barbuda. Onze zéér duidelijke kaartplotter en onze kapitein die vooraf alles goed heeft uitgestippeld loodsen sMiles er zonder problemen door. Barbuda is helemaal vlak, bijna plat. Het is er zéér ondiep en omringd door riffen. Het lijkt alsof het zeewater maar lichter en lichter wordt naarmate we hoger varen in de Caraïben.
Bij zonsondergang laten we ons anker vallen in Barbuda. Voor ons maagdelijk wit zandstrand en helder blauw water. Het eiland werd lang geleden aan een brit (Cordington) verkocht voor 1 vet schaap per jaar! De beste deal ooit gedaan ter wereld. Cordington gebruikte het ondermeer als slaven “kweek”eiland voor zijn plantages op Antigua te voorzien van mankracht. Heden is het een rustoord voor de rijken der aarde (oa Prinses Diana kwam er met haar zonen genieten van de rust). Je loopt er uren alleen rond… geen pottekijkers! Voor elke mijl een zeil is hier zeker op z’n plaats. We liggen hier maar met drie boten voor anker en dat voor een strand van 15 km lang. Zo uitgestrekt, zo eindeloos, zo verlaten, zo ongerept,….
Barbuda bestaat grotendeels uit een ondiepe lagune. Een broedkamer voor vele vogel- en vissoorten. Een delicaat ecosysteem dat belangrijk is voor het visbestand in de Caraïbische zeeën. Samen met onze gids “George” maken we een uitstap door de lagune en de mangroves. Het bezoek aan de kolonie fregatvogels was voor ons allemaal een onvergetelijke ervaring. De mannetjes blazen hun rode nekken op om indruk te maken op de vrouwtjes. Met een boot kwamen we er zo dicht bij dat we ze bijna konden aanraken!
Aan en van land komen in de baai is hier wel een uitdaging met ons cariebje! Aren en Nina zijn dan ook gedrild en lijken deel uit te maken van een leger bataljon. “GOLF!!! WACHT-Nina-Aren-KLAAR-JA-SPRING-GO-GO-GO!!!!” Ze doen het uitstekend, telkens weer. De kinderen spelen hele dagen samen en opvallend (grappig) veel rollenspelen. Als het niet op de boot is, in de kajuiten of op het dek dan is het in zee. Hun rollen blijven doorlopen…. 🙂
Het is zo fijn om zien dat filmpjes, Ipad en Nintendo verder en verder af zijn. Aren leest veel boekjes, Nina speelt uren met haar barbie’s en ze spelen samen gezelschapsspelletjes. De voorbije avonden wordt er samen met Jo ook telkens een mooie tekening gemaakt na het eten. Om te koesteren…
Het verplicht uitklaren bij de douane heeft hier ook een paar uur in beslag genomen. Geen officiele gebouwen hier, alleen een zelfgeschilderd bordje met “customs” op. Binnen in het huis stond een bureau met een stapel papieren op waar een kat haar jongen nog niet in kan terugvinden, laat staan de officiele stempel voor ons uit te klaren… come back in an hour. OK! Veel liters zweet later was het dan toch gelukt!
Gisteren zeilden we met de wind van achter naar St.-Barts! Een heerlijk tochtje over een rustige zee. Onderweg viel er veel te beleven! Bultrug walvissen jumpen op een 100 tal meter rond de boot uit het water én we vangen 2 vissen met Peter zijn wonderaas! De eerste was een te kleine bonito en de tweede een baracuda die we niet mogen eten omwille van de koraalziekte (ciguatera). De vangst werd netjes teruggegooid… weer geen zelfgevangen vis op het menu.
Nu liggen we in Gustavia, de hoofdstad van St.-Barts. De parel van de fransen in de Caraïbische zee. Mega jachten liggen er aan de kade van het sfeervolle stadje. We gaan het deze namiddag verkennen… op zoek naar nieuwe avonturen.
Hanne











