Author Archives: smiles

Atlantische oversteek – het vertrek

Na regen komt zonneschijn

De hele nacht viel het er weer met bakken uit. Vanochtend was de boot binnenin klam en ging de verwarming terug aan (dat is geleden van in Nederland!). Deze namiddag gooien we los en geven we ons over aan de oceaan. Voor zover er maar vooruit gekeken kan worden niets anders dan prachtig zeilweer.

sMiles is weer helemaal volgeladen, iedereen goed uitgerust , fris gewassen en Peter zijn baard eraf. We zijn nog nooit zo klaar geweest!

Sinds Peter er is hebben we 3 nieuwe regels aan boord voor een vlotte en veilige oversteek… waakzaamheid, dedication en friendship. 😉

Yes we can… tot aan de overkant!

Jo, Hanne, Aren, Nina en Peter

sMiles – door Peter

peter

Ik ben er naar op zoek gegaan. Echt waar. Maar Arme Klaren schijnen er niet te wonen op La Gomera. Daarom laat ik nu mijn baard maar staan. Bijgeloof en de zee, het heeft iets met elkaar. Bovendien, wanneer dat werkt om vaart te krijgen in een nieuwe regering (nietwaar Koen Fillet?), dan zal dat ook wel werken om vaart te krijgen in sMiles.


Het is precies 10 dagen geleden dat ik aan boord ben gestapt van sMiles. In Las Galettas was dat. De plek waar mijn vriend Patrick 25 jaar geleden al tennisend in de armen van zijn Pascale liep, waar Mutti in geen tijd een thuishaven voor Aren en Nina bouwde en waar het lijkt dat een zatte Zwitser met de knoppen van de deining speelt.  Zodat de boten in de haven liggen te klotsen als kurken in een branding. Het Las Galettas ook waar ik afscheid moest nemen van vrouw en dochters. En gelijk weer besefte dat ik ze liever zie dan wat ook op deze aardbol.
 
Er waren in elk geval redenen genoeg om de ochtend dat Mutti een afspraak had met een vliegtuig naar Brussel, ook onze biezen te pakken. Richting La Gomera. En geloof me, tijdens die vier uur durende tocht was het snel duidelijk. Zodra sMiles de steiger verlaat wordt de harmonie aan boord… tja, bijna tastbaar: Nina vleit zich, samen met enkele My little Pony’s  languit op een van de kuipbanken, Aren heeft binnen enkele tellen zijn vislijn in het water, Hanne houdt het overzicht en Jo… Ja, Jo die is met 1000 en 1 dingen bezig. Met de kaarten, de zeilen, de vislijn, de AIS, een hapje,…en ook met alles tegelijk. Een drietal jaar geleden al schreef ik in een van mijn zeilreis verhalen dat voor Jo het woord ‘ondernemend’ is uitgevonden. Geen letter neem ik daarvan terug!
 
Sinds we hier in de haven liggen te wachten op een hogedrukgebied, word ik geintroduceerd in het wereldreizigerbestaan. Neen, pijnlijk is dat (nog) niet:  De voormiddagen waarin op alle boten les wordt gegeven, de namiddagen met bezoeken aan het strand, boeiende levensverhalen worden uitgewisseld en immer wordt geleuterd over de weerkaarten of de onvergetelijke avonden met aperitieven of een kampvuur op het strand. Samengevat: Een microcosmos die u mogelijk als vakantie bestempelt, maar hier ‘het cruisersleven’ wordt genoemd. Niet onterecht overigens. Want ook die cruisers hebben kleine en grote zorgen, kleine en grote verantwoordelijkheden en moeten daardoor kleine en grote beslissingen nemen. En ja, het lijkt ook alsof het leven hier bewuster passeert. Of klink ik nu als een psycholoog die u op z’n stoel een andere levensstijl probeert aan te praten?
 
Een ding staat als een paal boven het spreekwoordelijke water: mocht u enige bezorgdheid voelen opborrelen over de sMiles crew, mag u meteen de ontluchtingsknop zoeken. Want ze maken het bijzonder goed en doen het fantastisch.
 
En tenslotte: die baard schijnt te helpen. Het hogedrukgebied komt eraan. Het lijdt gewoon aan het NMBS syndroom en komt met vertraging. Zonder bericht aan de reizigers. Net zoals met de treinen in Belgie is voorspellen moeilijk, maar binnen enkele dagen zijn we weg! Met een trein van wind die de richting van Martinique uit gaat.


Tot ginder!


Peter

Canarische eilanden – La Gomera III

Patience is bitter but its fruit is sweet!

Het is niet zoals we het hadden gepland, maar aan de oversteek beginnen met al die depressies en windstiltes op onze route is geen optie. We buigen ons teveel per dag over de weerkaarten. Je begint overal gaatjes te zoeken in de weersystemen om toch maar te kunnen gaan varen. Verstand gebruiken en geduldig wachten is de boodschap.

In de haven liggen ook 15 kleine roeibootjes klaar om te starten aan hun “Atlantic Challenge”!  Verschillende nationaliteiten, mannen, vrouwen, solo, per 2, 3, 4!  Alles moet mee in zo’n klein bootje.  Diegenen die ons gek hebben verklaard… het kan dus nog gekker!  Als alles goed gaat zijn ze binnen 50 dagen in Antigua.  Afgelopen donderdag zijn ze vertrokken over een vlakke oceaan.  We zijn benieuwd of we die gasten gaan tegenkomen op zee?

roei1 roei2

’s Ochtends is er terug school en in de namiddag gaan we met de andere cruisers naar het zwarte lavastrand. Door de zondvloed van vorige week ligt het strand vol bamboe en palmtakken. Zo hebben de kinderen al vlotten en kampen gebouwd. De “grote” kinderen beslissen te aperitieven op het strand bij een kampvuur. Ter ere van de passaatwind goden. Hans van Nautilus had zich bijna zelf opgeofferd op de brandstapel (Ik denk niet dat er ooit nog haar op zijn benen gaat groeien!).  Het was weer één van die onvergetelijke avonden onder cruisers!  En het heeft gewerkt.  Ik ga nog niet te snel juichen, maar er zit verandering aan te komen. Een gigantisch hoog is zich aan het vormen!  De passaatwindmolen zal hopelijk beginnen draaien om ons in een recordtijd aan de overkant te brengen.

vuur1 vuur2 groep1

Met onze opstapper Peter gaat ook alles goed.  Die heeft zich al goed aan het cruisersbestaan aangepast (ik had zwaardere afkickverschijnselen verwacht na een jaar hard werken zo naar… iets minder hard werken 🙂 ). Jaren hebben we het hier over gehad, samen de oceaan over.  We kunnen er met een kleine vertraging bijna aan beginnen… hopelijk starten we donderdag ochtend!

Een lang gekoesterde droom die werkelijkheid wordt!

El capitano

Weetje: In het centrum van La Gomera is er een groot verzorgd grasplein.  Nina wist geen blijf met haar geluk!  Na al het zand nog is gras.  Kijk mama, GRAS!!  Slippers uit en genieten van dat unieke zachte gevoel van grassprieten.  Morgen gaan we met z’n allen naar dat plein… op blote voeten!

Canarische eilanden – La Gomera II

“Passaatwind, passaatwind for sMiles over!”

Deze morgen hebben we de knoop doorgehakt. We gaan blijven wachten op beter weer. Er waait momenteel helemaal niet de wind die we moeten hebben. Van bevriende zeilers (HeckoGecko), die zopas zijn aangekomen op de Kaapverden hebben we vernomen dat er echt windstiltes op de oceaan zijn en niet altijd een aangename deining. Zijn advies was dan ook van te wachten! Ons buikgevoel had al zowat hetzelfde aangegeven.

De hevige regenval is gestopt en de zon was vandaag weer van de partij.  Samen met Nautilus zijn we naar La Gomera gevaren. Hier liggen we veel rustiger dan in Las Galletas. Er liggen trouwens nog vele andere boten in de haven die wachten op een gunstig weerbericht.

Tijdens onze trip naar La Gomera hebben we weer heel wat grienden gezien (pilot whale). Het blijft iets fantastisch! Door het slechte weer is de top van de Teide volledig ondergesneeuwd. Wat ons vanop zee  prachtige uitzichten gaf.

Teide

Grienden

Morgen start de school opnieuw en gaat ons leven aan boord gewoon verder als voorheen.

Mutti is deze morgen terug huiswaarts gekeerd. We schreven het al eerder, afscheid nemen went niet. We hebben een heerlijke tijd samen gehad, wat nog lang gaat nazinderen…. dankjewel mutti, opi en Adelheid.

Mutti en opi

Er is een lichtpuntje aan het einde van de depressie tunnel!  Een stabiel hoge druk gebied is op komst… én er zijn slechtere plaatsen op de wereld om te moeten wachten!

Hanne, Jo, Aren en Nina

sMiles

Tenerife, Las Galletas

The mind is a powerful thing

Misschien heb ik het te hard gewenst, een rustige overtocht. Alle weermodellen voorspellen weinig wind tot windstiltes op de Atlantische oceaan. Anderzijds zien we dan ook weer zones met héél veel wind en regen. We bevinden ons in lage drukgebieden en er blijven zich nieuwe vormen. Momenteel bekijken we alle mogelijke routes gaande van Marokko tot de Kaapverden of gewoon hier wachten. We worden toch wat op de proef gesteld. 🙂

Afgelopen zaterdag zijn Brun, Femke en Britt (hun dochters) terug huiswaarts gekeerd. Vanaf dan hebben we er een bemanningslid bij. Peter is er klaar voor, wij ook, sMiles helemaal…alleen het weer nog.

De kinderen pendelen nog steeds tussen het appartement en de boot. Ze zijn blij zo hun tijd door te brengen met mutti, opi en Adelheid, want morgen keren ook zij terug naar huis. We hebben samen met mutti een mooie trip gemaakt naar El pico del Teide. We hadden er een perfecte dag uitgekozen. Wat een prachtige uitzichten, wat een natuur! We waren toch weer eens onder de indruk. Op een gegeven moment hadden we zelfs uitzicht over de eilanden La Gomera, El Hierro en La Palma, zo helder was het. Aren en Nina hebben enkele lava stenen uitgezocht voor hun klasjes.

3 eilanden Allemaal

Teide Teide I Lagen

De temperatuur zakt hier geleidelijk. De voorbije dagen en ook vandaag regent het. Het voelt zo’n beetje als onze herfst.

Aren

Onze dag start dan ook altijd met een nieuw weerbericht op te halen en tot op het bot uit te pluizen wat de wind doet. Momenteel valt het hier met bakken uit de lucht!

Maar ik heb een goed gevoel. Als we een gaatje zien tussen die drukgebieden zijn we weg. Ik gok op morgen. Keep you posted!

Leuk extraatje:

Vorige week hebben we trouwens een aangename ontmoeting gehad. Sinds enige tijd al speelt Jo regelmatig op z’n gitaar het nummer van “de wilde boerendochter” van Ivan Heylen. En wie lopen wij hier tegen het lijf natuurlijk?! Ivan himself. We hebben samen een héél fijne avond doorgebracht op sMiles met een persoonlijke eigen versie van z’n nummer. Aren en Nina waren zo zot als een achterdeur! Je leest er meer over op onze Wall of fame met weldra een link naar het filmpje. Schuun wijveke!

Canarische eilanden – Tenerife, Las Galletas

Sinterklaas, Zwarte Pieten en Mutti

Wat een heerlijk weerzien en ook zo vertrouwd! We vliegen elkaar rond de hals en de eerste verhalen volgen al snel. Gewoon samen zijn, vertellen, pakjes opmaken, speculaas en chocolade eten! Er is weer van alles lekkers meegekomen. Nina schittert in haar mooie prinsessenjurk van Ariel de kleine zeemeermin en Aren bewondert z’n nieuwe aasjes die opi zorgvuldig voor hem heeft uitgekozen. Als we nu geen vis vangen, dan weet ik het niet!

Eigenlijk belanden we meteen op het huurappartement en geraken er niet weg. Aren en Nina beslissen dat ze de hele periode dat mutti hier is bij haar wil blijven slapen. We gunnen het hen van harte natuurlijk. Aren loopt binnen en roept luid: “ ze hebben hier een echte TV mama!” Nina kan er maar niet van over dat er Nederlandse/Vlaamse zenders zijn en ziet zo vertrouwde programma’s terug. Het lijkt alsof de Sint al geweest is, zo euforisch zijn ze!

Mutti en Jo Nina 

Hier beneden in het restaurant eten we echt vlaamse kost. Is dat genieten zeg! Ondertussen zijn Jo & ik ook volop bezig sMiles klaar te stomen voor de grote oversteek. We pendelen tussen het appartement en de haven. Er wordt bergen was gedaan, gepoetst en ruimte gemaakt voor de liters water, sappen en kilo’s rijst, pasta, noem maar op te stockeren. Om je een idee te geven hebben we zo’n 600L water bij, 30L melk, 30L frisdrank, kilo’s en kilo’s rijst, pasta, couscous,… en andere heerlijke dingen. De supermarkt ziet ons hier graag komen.

Medano

De Sint is ook langsgeweest. Hij kon er zelf niet bijzijn, maar hij heeft zijn beste Pieten gestuurd. De speelgoedkast kan weer aangevuld worden met nieuwe spullen. Komt net goed uit voor deze oversteek. Hij is vroeger gekomen dit jaar. De Sint had namelijk laten weten dat hij het toch net iets eenvoudiger vond op een appartement dan midden op de Atlantische oceaan. Begrijpelijk.

Sint

Peter en Brun zijn afgelopen weekend ook toegekomen. Wat zijn wij blij met onze opstapper! En vandaag komen opi en Adelheid toe. We worden bedolven onder het bezoek. Altijd fijn familie en vrienden te zien. Maar ik geef wel toe wat onrustiger te zijn omdat dit onze eerste echte grote etappe is. Het weerbericht is momenteel ook niet gunstig om te vertrekken. Dit betekent wachten en geduld hebben. Time is on our side.

Peter, Brun Hanne Groep

Aren en Nina

Hanne & co

sMiles

Canarische eilanden – La Gomera

Laatste halte

Vijf van de zeven eilanden hebben we bezocht. Na enkele dagen La Gomera te hebben ontdekt, liggen we nu op onze eindbestemming van “Europa”, Tenerife, in de haven Marina del Sur. Van hieruit steken we eind deze maand over naar Martinique.

Baai Aren Nina

La Gomera was een mooie ontdekking. Elk eiland is echt wel uniek t.o.v. de anderen. Klein, maar zo’n grote diversiteit aan natuur. Een fauna en flora die de Unesco World Heritage status heeft gekregen. Hoe hoger we gingen, hoe kouder natuurlijk en bij 10 °C kwamen meteen de lange broeken en truien boven. Ik heb m’n raam van de auto volledig opengedraaid om de frisse geur van de bossen op te snuiven. Het deed erg veel denken aan onze bossen en wouden. Als ik m’n ogen sloot, leek het net even of ik thuis was. Een klein beetje heimwee kwam boven….

Teide Valle rey

Loofbos La Gomera

Tijdens de trip gisteren van La Gomera naar Tenerife hebben we ons record verbroken in  wind, ruim over 42 knopen. Nu niet meteen het record dat je wil breken, maar het heeft ons opnieuw meer vertrouwen in sMiles gegeven. Ze blijft stand houden en het onderschip is meteen proper! Dus dat taakje kunnen we alvast schrappen van ons to do lijstje. 🙂

Om zeker te zijn van een plaatsje hadden we de haven Marina del Sur al in september gereserveerd . Tijdens ons verblijf op La Gomera vernemen we dat de haven vol ligt en we er dus niet meer bij kunnen. Tja…management in havens!

Gelukkig lag Nautilus er nog en dankzij hen kregen we zaterdag te horen dat er een boot vertrokken was. Het was een race tegen de klok! Onze plaats werd streng bewaakt door Fien & Seppe die net zoals Aren & Nina door het dolle heen waren! Wat een heerlijk weerzien! De apéro begon al om 14u en rugzakjes met logeerspullen gingen van boot naar boot.

Normaal waren zij al op weg naar de Kaapverden, maar door omstandigheden kruisen onze paden hier weer. Alles gebeurt met een reden.

Morgen komt Mutti aan en we kunnen nu echt niet meer wachten. Vandaag hebben we nog een laatste keer les gegeven. Vanaf morgen is het even vakantie! Jo & ik gaan eerst wat tijd doorbrengen met z’n mama en dan gaan we sMiles klaarmaken voor ons grote vertrek.

We voelen ook dat zo’n pauze welkom is. Reizen is soms vermoeiend. Zoveel indrukken, zoveel dat je wil doen en zien. Maar je kunt nu éénmaal niet alles verkennen.

We hebben ook zopas vernomen dat Annie & Danny van Strooming moeten terugkeren naar België. De gezondheid van Annie laat het momenteel niet toe om verder te reizen. Héél jammer, maar we wensen haar veel beterschap toe!

Laatste halte betekent ook einde 2de traject voor de CliniClowns. Onze teller staat momenteel op 2.328NM (nautical Miles). Lieve sponsors, jullie krijgen binnenkort een nieuw mailtje met meer info hierover. Muchos Gracias!

Hanne

PS: opnieuw een dikke dankjewel voor al die leuke reacties die we steeds weer krijgen! Weet ook dat als je een reactie plaatst deze niet automatisch wordt gepost. Deze komt telkens even langs ons, ter goedkeuring voor het definitief op de blog wordt geplaatst.

Canarische eilanden – Tenerife

Bezoeken en ontmoeten

Het was een week van bezoeken en ontmoeten. We liggen hier nu 7 dagen in Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife en hebben ons vertrek al eens uitgesteld. Eerst was het de wind die ons in de ban hield, dan het leuke weerzien met Maarten en Monique van Amideau en gisteren hebben we onverwacht bezoek gehad van Jesse (zoon van Jan) en Sarah. Zij verwachten hun eerste kindje in februari en aangezien wij dan ergens in Bonaire zitten was het héél fijn hen hier te ontmoeten.

Santa Cruz bevalt ons wel. We kuieren in de stad en shoppen een beetje. Hoewel, de wintercollecties zijn overal binnen en met een dikke trui zijn we nu echt wel niets. Ik vind toch nog ergens, weggestopt in een hoekje een leuke bikini. Het zien van die mooie winterkledij, laarzen en kerstspullen doet me bijna verlangen naar de koude! De voorbije dagen werd het ook gevoelig frisser, voor onze normen dan toch. Hoog tijd om door te varen naar de Caraïben!

Santa Cruz Santa Cruz II

We bezoeken hier ook het museum van natuurwetenschappen waar Aren z’n hartje kan ophalen, doen boodschappen, nog eens boodschappen en nog eens boodschappen en leggen dus kilometers af. We lezen, geven les, dat héél vlot gaat trouwens en zo leert Aren z’n eerste maaltafels. Jo gaat ’s avonds eens met Maarten van Amideau een pintje pakken op één of ander lokaal optreden. Dit blijkt de top 40 van Spanje te zijn en wordt live uitgezonden. Ze ontmoeten er een lokale ster (denken ze toch, er hingen tientallen kussende meisjes rond) en eens we in bed lagen hoorden we onze eigenste Kate Ryan.

Museum Museum II

Hanne Kruiden

We maken kennis met Canadezen, een jong Vlaams koppel, Nederlanders en zien Amerikaanse zeilers terug. Debby en John, fantastisch lieve mensen die Jo al “honey” beginnen te noemen. Geweldig!

Aan het begin van ons ponton ligt Dirk met z’n Amel 54, een vlaming die al 3x de Atlantische oceaan heeft overgestoken, waarvan de laatste keer zelfs solo. Hij heeft de zenuwen bij me doen verdwijnen en deze hebben nu plaats gemaakt voor nieuwsgierigheid en zin. Het blijkt dus echt iets fantastisch te zijn met een mooie constante aanwezige wind en ik hoef me geen zorgen te maken.

Het enige wat we beginnen te missen is het ankeren en het strand zodat we terug een frisse duik kunnen nemen.  Deze ochtend varen we verder naar La Gomera via een stop in het zuiden van Tenerife. Dit is het laatste Canarische eiland dat we bezoeken. Daarna keren we terug naar Tenerife voor ons bezoek. Countdown has begun.

Oh ja, Zwarte Piet is op bezoek geweest! Enkele dagen geleden stond onze kuip ’s ochtends vol met zwarte voeten. It was actually just Jo who stepped aboard with dirty feet. 🙂 Maar bij de kinderen klonk er ineens een dikke OEFFF! “Ze weten dat we hier zijn!” riepen ze. Tja…Ze kunnen met een gerust hartje gaan slapen. De Sint komt zeker langs dit jaar.

En zorgen hoeven we ons niet te maken. Ook hier heeft de Sint het nodige snoep –en speelgoed. De “prospectie trip” heeft al plaatsgevonden… 😉

Hanne

 Speelgoed II Speelgoed

 

Canarische eilanden – Gran Canaria

To ARC or to NARC?

In Morro Jable (Fuerteventura) werden we in het duits aangesproken door locals, lagen we veel te dicht bij de lage wal, werden we ’s nachts bestookt door windvlagen tot 40 knopen, was het ponton voor ons aan het afbreken, moesten we een half uur wandelen voor naar de supermarkt te gaan, was internet geen evidentie… Je hoort me al komen, weer redenen genoeg dus om van zodra de weerkaarten er beter uitzagen te vetrekken naar Gran Canaria. Achteraf bekeken hadden we beter nog een dag of 2 gewacht. Het was een zéér sportieve zeiltocht met veel wind en hoge golven. Ideaal als oefening in zwaarweerzeilen, maar geen pretje voor mijn bemanning. Acht uur lang op de kastjes lopen*, de voorraad onder onze vloer duwde de vloerplanken omhoog. Ik heb er weer veel uit geleerd. Het afzien is dus niet zinloos geweest (wat een troost!).

In Las Palmas kom je eigenlijk toe in ARC land. De Atlantic Race for Cruisers start er deze maand. Een wedstrijd waar een 200-tal cruiser zeilboten naar St. Lucia in de Caraïben varen. De ankerbaai en haven liggen er nokvol en het havenpersoneel loopt er op de tippen van hun tenen. Als bij wonder kregen we toch nog een ligplaats, weliswaar in het catamaran dok naast de riooluitlaat van de stad. De boot en bemanning hadden even wat zorg nodig na de ruwe overtocht.

DSC_0650

Je voelt de ARC koorts bij de deelnemende boten. Technici komen hun diensten aanbieden voor problemen op te lossen die er eigenlijk niet zijn. In de bootshops moet je een nummertje trekken zoals bij de slager. De eigenaars komen met grote zakken nieuwe bootspullen aanlopen. Als de buren druk aan het werk zijn bij de montage van hun nieuwe uitrusting krijg je zelf ook het gevoel nog allerlei zaken nodig te hebben. Gelukkig waren de rijen te lang en is het gebleven bij het vullen van de duikfles. Er ligt ook een reeks mega zeiljachten van dure jachtwerven. De service teams zijn er druk in de weer de boten klaar te stomen voor de wedstrijd. De eigenaars schuimen de feestjes en diners af!

Er lopen ook wel wat jongeren rond “travellers” die graag een plaatsje willen versieren op een boot om mee naar de overkant te hoppen.  In het havenkantoor ligt het vol CV’s van die gasten. De twee origineelste staan hieronder.

DSC_0662  DSC_0663

Zo waren er ook 2 zweedse meiden bij van 23 en 25 jaar. Op de CV stond een foto van hen in bikini op het strand. Wellicht zitten ze nu al ergens op een megajacht, de CV’s van hen waren de dag erna allemaal op! 🙂

Verder kuieren we door de stad, de Corte Inglés, de speeltuin… Gewoon gezellig niets doen en genieten van elkaar. Van de visser naast ons krijgen we 3 goudbrasems (ik denk dat we er ondervoed beginnen uitzien, overal krijgen we vis!!) die we eerst bestuderen in de les en dan lekker grillen op onze BBQ. De kinderen gaan naar een verjaardagsfeestje op een grote catamaran “KOA” van een duits/zwitsers gezin.  Ik doe wat onderhoud aan de boot. Aren vangt nog een inktvis met zijn fuik (die niet op de BBQ beland).  Door tijdsgebrek laten we de rest van het eiland voor wat het is (lees: we hebben genoeg duitse toeristen gezien) en na 3 dagen varen we weer de haven uit.

 DSC_0630 DSC_0635

DSC_0653 DSC_0625

De overtocht naar Tenerife is aangenaam. De wind en deining ruim langs achter. Iedereen voelt zich veel beter. Onderweg heeft Aren beet aan zijn lijn van een te grote vis… resultaat is dat er nu een vis rond zwemt met een pulpo piercing door zijn lip. We hebben ons geluksaas verloren. Bij aankomst krijgen we bezoek van een school grienden. Een kleinere soort zwarte walvissen met een stomp hoofd. De kids waren weer helemaal verwonderd door het gebeuren.

DSC_0658

Nu liggen we in de hoofdstad van Tenerife, Santa Cruz, bij de NARC’S (Not ARC ers). Veel minder stress en beloop op het ponton. We proberen zoveel mogelijk les te geven en tellen af naar onze bezoeken eind deze maand.

In België valt op de Hoge Venen de eerste sneeuw, hier wordt het ’s avonds ook wat frisser (23°C)… stilaan tijd om naar de Caraïben te vertrekken. Eind van de maand is het zover, dan gaan we de plas over!! Het blijft soms onwezenlijk dat we hier zijn naartoe gezeild met onze eigen boot, een fantastisch gevoel. De kapitein prijst zich weer de gelukkigste man ter wereld… én is heel dankbaar dat zijn vrouw en kinderen hem volgen in dit geweldige avontuur.  Ik had me geen betere crew kunnen wensen!

Jo

*“Op de kastjes lopen” is een gezegde onder zeilers. Dan helt de boot zo fel dat je letterlijk op de wanden kan lopen (alhoewel dat dit misschien net iets overdreven is 🙂 ).

 

 

Canarische eilanden – Fuerteventura

Helemaal verwaaid!

Voor ons vertrek uit Marina Rubicon in Lanzarote kregen we nog eens vis van de britten naast ons! Met heel wat nieuwe vistips, een koelkast en vriezer vol vis zijn we weer op weg.  Wat komen wij toch fantastische mensen tegen.

Aren vis

Aangezien de Canarische Eilanden bekend staan om hun acceleratie zones (in deze zones kan de wind toenemen tot 25 knopen extra) besloten we om het eerste stuk enkel op motor te varen. In het najaar zijn deze normaal ook minder hebben we van locals vernomen, dus maken we ons hierin geen al te grote zorgen. We blijven wel alert. sMiles beschikt dan ook over een uitstekende kapitein die alles nauwlettend in het oog houdt.

We varen de kust af en herkennen plaatsen waar wij vorig jaar nog samen op vakantie zijn geweest. ’s Avonds laten we ons anker vallen in de baai van Gran Taranjal. ’s Ochtends varen we even de haven in om een pakje op te halen dat Xiu had achtergelaten bij een andere boot en bezorgen we een verloren fender terug aan een franse zeiler. Deze hadden we opgepikt toen we in Madeira de haven van Funchal verlieten. En zo zie je maar deze is terug terecht na 500 zeemijl bij de rechtmatige eigenaar. Ze waren aangenaam verrast!

Het wordt een sportieve zeiltocht naar Morro Jable. Een strakke constante wind, geen deining, een stralende zon en luide muziek door onze speakers in de kuip (thanks Bert).  We sturen heel de tijd met de hand en spelen met de zeilen voor de ideale trim. Ook Aren neemt af en toe over!  In no time zijn we op onze bestemming.

Aren sturen

Eens de haven in blijkt deze vol te liggen! Ja, één plaatsje, maar veel te klein voor ons en niet voldoende diepgang. Het waait ook veel harder en de volgende stop is pas Gran Canaria zo’n 7 uur varen. Geen optie meer nu. Er ligt ook één mooring boei aan de lage wal (op de bodem zijn mooring boeien verankerd met betonblokken), op 2 bootlengtes van de havenmuur. De havenmeester zegt dat we deze zeker mogen gebruiken, maar krijgen de raad best wel even te controleren, ze is al oud en versleten. Niet wat je wilt horen! Jo duikt meteen onder om alles te checken. We leggen ons met 2 eigen lijnen eraan vast… et voilà!

Ze geven de komende dagen nog meer wind. Nog meer?! De haven ligt nog steeds vol. Boten verplaatsen zich in de haven genoodzaakt tegen de kademuur. Hun ponton blijkt los gekomen na een tweede nacht van veel wind. De kademuur is ook niet zo evident omdat je met getijdewater zit en dus telkens je touwen dient bij te stellen. Ok, er zit niets anders op. Jo trekt z’n duikpak aan en neemt z’n duikset. Dit wordt dieper duiken tot aan de betonblokken op de bodem om sMiles klaar te maken voor hevige wind. Jo bevestigt 2 dikke ankertouwen rechtsreeks aan twee verschillende blokken van 2500 kg. Moet lukken toch? Dit moet sterker zijn dan ons anker, wat al veel aan kan. Afgelopen nacht hebben we een piek van 40 knopen gehad! Onze ankerwacht stond aan en sMiles heeft goed stand gehouden, maar veel geslapen hebben we niet de afgelopen nachten. Hoort er ook bij. Ons vertrouwen is alleen maar weer toegenomen in sMiles en onze touwen.

Duiken Nina poep

Hier liggen we dan al enkele dagen verwaaid door de aanhoudende sterke winden… in het zuiden van Fuerteventura, op de Canarische eilanden en bijna vier maanden weg. Niet slecht.

Knutselen Knutselwerken

De kinderen beginnen zich vragen te stellen of de Sint hier wel komt en er klinken ineens nog alleen maar Sinterklaasliedjes doorheen de boot. Nina begint zelfs al kerstbomen te knutselen. Ok, dat is wat vroeg. Ik moet zelfs nog wennen aan de Sint. We zitten nog in bikini en lopen rond met slippers….vreemd gevoel. Maar hij komt, hij komt, die lieve goede Sint!

We beginnen stilaan ook “gastronomische maaltijden” aan te schaffen voor de grote Atlantische oversteek. Verse groenten en fruit kan je nu éénmaal geen 20 dagen houden. De kunst is dan wel lekkere houdbare dingen te zoeken en proeven voordat we hier hele kartons van inslaan. Sommige blikjes zijn echt niet te eten!  Als het eerste blikje opengaat zegt Aren dat de boot ruikt naar het kattenvoer van bij Opa . Dank je Olav voor deze tip om alles te proeven op voorhand. 🙂

 Blikken

Voor Peter die met ons mee oversteekt: geen zorgen, je hebt hier ook inspraak hoor! 😉

We blijven creatief.

sMiles