Changing course

Het gebeurt wel vaker dat een schip zijn koers moet wijzigen, al is 180 graden misschien een grote verandering. Ons kompas slaat gelukkig niet tilt, maar wijst vanaf nu meer noord dan het geplande zuidwest.

De voorbije weken hebben we ontzettend veel met elkaar gepraat, met de kinderen en ook met andere cruisers. Alle opties werden naast elkaar gelegd en besproken. Wij hebben een grote beslissing genomen en onze koers gewijzigd. De Pacific op met minder faciliteiten en langere passages op zee is toch iets te veel avontuur voor ons gezin. De zware Atlantische oversteek is hiervan niet de hoofdreden.

Intens samenleven met ons gezin, even loskomen en volop genieten. Daar zijn we het over eens. Dat is het doel van deze reis. Hier zijn tijd en bestemming bijkomstig.

Wij zijn enthousiast over de nieuwe route. We hebben onze visa aangevraagd voor de States en gaan een stuk langs de East Coast zeilen. Via Puerto Rico naar de Bahama’s en zo naar Florida. sMiles zal daar ergens te koop worden aangeboden. Waar we eindigen langs de East Coast zal volledig afhangen van onze tijd en het weer.

We hebben besloten er een jaar van te maken omdat we niet willen dat de kinderen midden in een schooljaar moeten instappen en we niet willen overwinteren in de States. Aren en Nina hebben een geweldige tijd hier en ze staan volledig achter onze beslissing, hoe jong ze nog zijn. Ze zijn zelfs enthousiast. Al hebben we zo’n vermoeden dat het beloofde bezoek aan Disneyworld en Cape Canaveral hier voor iets tussen zit. 

Maar het reizen zit er wel in. We zien dit niet als een einde, maar geeft weer ruimte voor een nieuw hoofdstuk. Een nieuwe droom, waarvoor het nu nog te vroeg is, maar toch…. we fantaseren weer al volop!

Dit verandert ook niets aan ons project voor de CliniClowns. Dit blijft gewoon doorlopen.

Ondertussen liggen we in Les Saintes. Een klein eilandje onder Guadeloupe. Super gezellig! Het voelt een beetje als Zuid-Frankrijk maar met een Caribbean touch. Onze dagen bestaan weer hoofdzakelijk uit lesgeven, het strand opzoeken onder een palmboom, zwemmen en snorkelen. Maar vergis je niet. Ook hier met de dood normale gewoontes. “Aren, raap je snorkel op, oprapen, nee niet in zee gooien! Nina, doe je bikini aan, doe je bikini aan!!! Nee niet in je prinsessenjurk.” Herkenbaar voor sommigen? :-)

Nog even dit: Belofte maakt schuld. In Tenerife hebben we een hele leuke avond doorgebracht met Ivan Heylen. Jullie hadden het filmpje hiervan nog te goed. Bij deze! Je kunt het terugvinden op onze Wall of fame.

Hanne en Jo

Reggae Geel in ’t echt!

Dominica, 9 actieve vulkanen, 365 rivieren, watervallen, warmwaterbronnen, filmset van Pirates of the Caribbean, slechts 65.000 inwoners… één groot tropisch paradijs! In Martinique hebben ze er ons een beetje voor gewaarschuwd, maar ons bevalt het veel beter dan het franse eiland.  Er zijn geen havens. Enkel boatboys verhuren moorings en voorzien je van al wat nodig is. De huisjes en straten zijn er fel gekleurd, overal klinkt er reggae, ruikt het naar kruidige sigaretten en iedereen praat er zoals Bob Marley… R U doin’ alright, welcome to paradise!

Het is moeilijk te vatten dat op zo’n korte afstand varen toch wel een heel andere wereld ligt. De mensen zijn er veel armer, maar stralen een veel relaxere energie uit. In Roseau was Desmond van Seacat Tours onze fixer… 24/7 available on VHF channel 16… (16 is only for emergencies) Desmond… Relax man, this is Dominica… we do what we want, go where we want, whenever we want! Daarmee was de trend gezet voor de komende dagen. Op aanraden van andere cruisers zijn we de Roseau valley gaan bezoeken met een privé gids. Een auto huren kost een fractie minder, maar met alle mogelijke risico’s!  Met onze gids Craig hebben we heel wat bijgeleerd en gezien. Het tropisch regenwoud zit vol verborgen magische plaatsen… canyons, watervallen, fruitbomen, warmwaterpoeltjes… bij ons, in tropische zwemparadijzen halen ze hier hun inspiratie om een zo mooi mogelijk decor te bouwen denk ik.  Eten doe je er voor weinig geld in kleine restaurantjes langs de weg… én wat een uitzicht!!!  Op je bord liggen kruidige schotels met bakbanaan en zoete aardappel, overgoten met zelf gebrouwen Rum Punch.  Nina trok er als gewoonlijk haar neus voor op… sorry Nina, hier hebben ze geen frietjes of spaghetti J. Deze dag in de natuur gaat nog lang in ons geheugen blijven hangen. We hebben er met z’n vieren mateloos van genoten! Dat zie je wel aan de massa’s foto’s!

In tussen gaat de zeeschool gewoon verder.  Aren en Nina doen het goed en hebben de tijd van hun leven.  Wij genieten ook heel erg van het veel relaxer cruisen tussen de Caribische eilanden.  Aan de lij-kant (waar de wind aflandig staat) zeil je altijd op een meer zonder deining.  Het heeft ons de afgelopen weken ook heel erg doen nadenken over het verdere verloop van de reis.  Als we eerlijk zijn voelen we ons allemaal veel beter bij dit soort zeilen (welke zeiler niet?).  Door het Panama kanaal gaan betekent meer avontuur met langere passages zeilen, hier blijven “island hoppen” tot aan de east coast van de VS en daar de boot verkopen zou veel relaxer zijn en nog meer vakantie gevoel geven!  Het doel van de reis is niet Australië, maar een heel mooie tijd samen met ons gezin beleven… Het heeft ons aan het denken gezet.

Nu liggen we in het noorden van Dominica in de baai van Portsmouth. Ook hier loopt het regenwoud uit in de zee.  De stranden zijn zwart door de vulkanen, bezet met barretjes en restaurantjes waar de Bounce Hall op Reggae Geel nog iets van kan leren.  Vanavond gaan we naar de wekelijkse BBQ van de boatboys.  Georganiseerd om geld in te zamelen voor goede doelen op het eiland.  Don’t forget your dancin’ shoes man… we’r gonna have a party!  We zijn er helemaal klaar voor… de beats van de rasta DJ en de geuren van de BBQ lokken iedereen naar het strand… no stress man, take it easy, this is paradise!

Jo

Somewhere over the rainbow

Ligt er een ontzettend groen eiland. Gaan de bewoners er met paraplu’s naar het strand, badend in regen met een uitzicht op ontelbare regenbogen over de baai.

Als je Nina vraagt tijdens de les: “welk woordje begint er met een ‘R’?” is het niet het gebruikelijke ROOS dat je zou verwachten, maar “regen en regenboog mama!” We hebben de voorbije twee weken meer regen gehad dan het afgelopen jaar en werden we dagelijks getrakteerd op gemiddeld vijf regenbogen. Reken zelf maar uit.

Na een uiteraard onmisbare degustatie bij een lokale RUM distillery zijn Bert & Sab van boord gegaan en ondertussen alweer veilig thuis na een lange terugreis (nee nee niet helemaal in die volgorde hoor). Maar ze zijn alleszins niet zat vertrokken, denken we toch? We hadden ons Martinique misschien wel wat anders voorgesteld (meer zeilen en leven op straat en minder regen en duur), maar we hebben genoten van elkaars weerzien en gezelschap. En opnieuw, dat afscheid toch…het blijft iets vreselijk ongemakkelijk, een noodzakelijk kwaad!

We liggen nu terug voor anker in de baai van Saint-Pierre, waar we eerder ook al even lagen samen met Bert en Sab. Het is een klein dorpje dat een zware geschiedenis met zich meedraagt. In 1902 zijn de bewoners midden in de nacht volledig verrast door de uitbarsting van de vulkaan Mont Pelée, die nog steeds actief is. Er was één overlevende. Enkele ruïnes, een klein museumpje (met de nadruk op ‘pje’) en wel 50 wrakken van schepen in de baai laten grote littekens achter.

Aren & Jo doen niets anders als de hele baai afsnorkelen. Nina en ik spelen ondertussen zeemeerminnen op de boot. Als Aren terugkomt met het nieuws dat hij opnieuw de koraalduivel heeft gezien, die uiterst giftig is zijn we toch wel wat op onze hoede. Deze vis eet al het koraal op en krijgt zelfs een paard plat. Maar ze hebben prachtige vissen gezien, zeeschildpadden en koraal. Mijn mond valt open. Niet alleen van de fauna en flora die er is, maar van vol bewondering voor Aren. Ik krijg binnenkort van hem “snorkel les”! 🙂

Morgen varen we verder naar Dominica, net boven Martinique. Hier hebben verschillende opnames plaats gevonden van de beruchte & beroemde “Pirates of the Caribbean”. Nee, nog geen piratenvlag bij sMiles, maar Aren heeft wel weer keurig onze gastvlag gekleurd. “Parley!”

Volgens vele locals is Dominica prachtig voor eco toerisme met watervallen en riviertjes. Misschien toch maar eens een kano huren. Benieuwd of ik dat nog kan? Back to my roots!

Kruipen nu in onze kajuit achter ons klein laptop schermpje met een goeie vlaamse serie “Eigen kweek”. Thanks Hade & Sven! Zalig!

A bientôt!

Hanne

The beach

Eerst en vooral bedankt voor alle mooie nieuwjaars-, beterschapswensen en felicitaties die we van alle vrienden, familie en voor ons niet gekende volgers van onze blog gekregen hebben. Het doet ons steeds veel plezier. Weet ook dat niet alle reacties op de blog verschijnen als wij ze liever voor onszelf houden.  Maar we ontvangen ze wel degelijk allemaal.

De eerste dagen van het nieuwe jaar waren druk. Le Port du Marin is DE plaats van heel de caraïben om aan de boot te klussen. Daar hebben we dan ook gebruik van gemaakt. Alles werd weer eens nagekeken en gecheckt. Elk hoekje werd gepoetst en bijna 50 kg was er doorgedraaid. Maar na 3 dagen was alles terug klaar voor vertrek!

We doen het nu heel rustig aan, hoppen van baai naar baai, snorkelen, spelen op het strand, aperitieven, lekker eten  en dan allemaal vroeg naar bed terug achter ons anker. Iedereen geniet van de nieuwe wereld. Nina speelt uren in de rustige branding. Aren zwemt meer onder dan boven water. Zelfs zeeschildpadden komen op de ankerplekken tot vlak naast de boot voorbij drijven. Wij laten het het ons allemaal wel bevallen.

Het regent wel ontzettend veel op Martinique. Dat verklaart waarom het ook zo mooi groen is en waarom de locals met een paraplu naar het strand trekken en deze spontaan opentrekken bij elke regenbui! 🙂

Bert en Sabine stellen het ook wel, moeiteloos aangepast aan het bootleven.

De komende dagen blijven we nog rondvaren in Martinique,… daarna zien we wel weer waar de wind ons brengt.

Het ga jullie allemaal goed in 2014!

Met alle liefde,

Jo – El capitano

GO WEST, Een nieuwe wereld!

Ondertussen willen wij jullie laten weten dat Aren het prima maakt. Na een bezoek aan het ziekenhuis werd ons vermoeden bevestigd, sleutelbeenbreuk (na een zware val op de boot tijdens de oversteek). Nu is het de uitdaging hem nog een dikke week rustig te houden. Dat was een stuk gemakkelijker op zee. Probeer dat maar eens op een prachtig eiland met zon, zee, strand en duizenden vissen! 🙂

Peter, die is meteen dezelfde dag huiswaarts gekeerd en heeft Nieuwjaar aan boord van vliegtuig doorgebracht en diezelfde oceaan ‘bitch’ overgevlogen. Peter je zit in ons hart!!

Ons bezoek, Bert en Sabine zijn gisteren aan boord gekomen en samen gaan we de komende weken genieten en rust nemen. We moeten toch echt even bekomen van onze pittige overtocht.

Ons derde traject voor de CliniClowns hebben we ook afgerond. Zo’n 2700 miles hebben we afgelegd! Sponsors, mailtje met correcte details volgt nog!

Een nieuwe wereld, een oceaan verder en een nieuw jaar. Wij wensen jullie een jaar met vele “sMiles”!

Jo, Hanne, Aren en Nina

Verslag van een oversteek. En wat voor een!

Door Peter (en wij kunnen dit alleen maar volmondig beamen!)
 
Een bitch is het. In heel wat verhalen en op heel wat blogs doet ze zich voor als een minzame en zachtaardige tante. Op wiens rondborstige deining elke boot een luxeschuit wordt. Maar geloof mij: het is een bitch! De oceaan bedoel ik.
 
Dat ze zich de eerste dagen van onze oversteek niet meteen van haar mooiste kant zou laten zien, ok, daar waren we op voorbereid. Tenslotte sloegen in La Gomera op dat moment de golven nog over de metershoge kaaimuur. En 24u wachten om te vertrekken na de doortocht van een stevige depressie die in Belgie het nieuws haalde, is nu ook weer geen zee van tijd. Maar om het risico te vermijden ons pensioen te moeten aanvragen in La Gomera en op basis van de weerkaarten leek ons het moment gekomen om te vertrekken. Een weather window heet zoiets. Tja.
 
De eerste nacht al trok dame Atlantic alle registers open en trakteerde sMiles op adembenemende golven, liters regenwater en windsnelheden waarvoor ze in Oostende de dijk evacueren. Man, man, man. Ik had toen nog nooit zoveel water van alle kanten tegelijk zien komen. Toen nog niet… Want het zou slechts het voorgerecht worden van een hoofdschotel die de negen dagen die erop volgden dag na dag werd geserveerd. En die -letterlijk- zwaar op de maag bleef liggen. Of dat net niet deed. Met alle gevolgen vandien.
De hoofdingredienten: Huizenhoge golven (ja,ja, ga maar eens voor een huis staan), wind die ervoor zorgde dat een zeil ter grootte van een zakdoek volstond om sMiles vooruit te jagen en een reeks angstaanjagende squals (typische kortstondige regenbuien waarin de wind op korte tijd nog aanwakkert en er op enkele minuten tijd liters water vallen) die horen en zien deden vergaan. Speciaal gekruid met een sleutelbeenblessure van Aren en met wat je op een zee in een zeilboot met een mast van 18 meter zeker niet wil hebben: een stevig onweer. Voila. Tien dagen dus alsof het lijkt dat je binnen in de trommel van een draaiende wasmachine leeft. Of op de rug van een losgeslagen stier. Afhankelijk of je binnen of buiten bent.
 
Vanaf de elfde dag is de rust wat weergekeerd. Of was het ons incasseringsvermogen dat was verruimd? Dat zou ook kunnen. In elk geval: de muren van water leken wat minder agressief. De dolfijnen die in de toppen kwamen spelen, maakten er zelfs even een attractie van!
 
Nee, niet dat we vanaf die dag rustig op het dek naar de sterren konden kijken, maar na die turbulente dagen is de harmonie en de organisatie aan boord wel weergekeerd. Een vast patroon van de wacht ‘s nachts, een maaltijd op geregelde tijdstippen en een paar uur nachtrust elk etmaal doen op zo’n moment wonderen. Gelukkig hebben we dat patroon de rest van de oversteek kunnen vast houden. Met dank aan het zweet en de creativiteit van de kapitein-kok!
 
Wie van al die oceaanwispelturigheid het allerminst heeft last gehad, was sMiles zelf. De boot gedroeg zich voortreffellijk bij elke zeilvoering. (voor de zeilers onder u: de eerste tien dagen zeilden we met een ingerolde genua ter grootte van een surfzeil en haalden we gemiddeld nog 5,5knopen!) Hij liet de impressionante deining onder zich door rollen, surfte vervolgens als een jonge blonde god van elke golf om tenslotte met veel gedruis in elk golfdal terecht te komen. Zeewaardigheid met hoofdletter.
 
Hoef ik hieraan toe te voegen dat er gefeest werd op sMiles, de ochtend van 31 december, toen Martinique zich eerst als een streep aan de horizon en dan beetje bij beetje liet zien? Waarschijnlijk niet! Door het dolle heen waren we. Zelfs de vliegende vissen die nog indruk probeerden te maken door zich met velen tegelijk als kamikazes op ons dek te storten kregen zelfs geen aandacht meer. Emoties, opluchting, nieuwsgierigheid,…. Pfff de woorden ontbreken om te beschrijven wat er dan door een mens heen gaat!
 
Want indruk maakt ze wel, de bitch. Ik durf zelfs zeggen dat ze iets doet met een mens. Ze schept een nieuw kader. Doet nadenken. Over alles. Schept banden die geen mens nog ooit los krijgt!
 
Want eigenlijk heb ik het nog niet over de crew gehad van sMiles. Wel, ik ga het me makkelijk maken en Huysentruytsgewijs de volgende conclusie maken: Wat heb ik de laatste maand van 2013 geleerd? Ten eerste: dat Hanne onder alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden een bijzondere mama is en een sterke madam. Ten tweede: dat Jo in alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden het woord kapitein alle eer aandoet, een potje kookt en nog de tijd vindt om de boel te animeren. En ten derde: dat Aren en Nina in alle mogelijke en onmogelijke omstandigheden de beste ouders hebben die ze zich kunnen dromen en aan het uitgroeien zijn tot echte wereldburgers!
 
Mannekes: merci dat ik dit met jullie mocht delen. Diepe buiging en veel respect!
Jullie wens ik nog een schitterende reis, veel nieuwe horizonten en heel veel cuba libre momenten! En aan alle lezers van deze blog: een gelukkig en gezond nieuw jaar en veel leespezier!
Peter